غزل شمارهٔ ۱۲۲

هوش مصنوعی: من عشق را به عنوان اصول دین خود قبول دارم و همیشه عاشق هستم، این کار من است.

هوش مصنوعی: دل من شاد است اگر که غم عشق را دارم، اما اگر غم عشق نباشد، دلم غمگین خواهد بود.

هوش مصنوعی: عشق من به جای زندگی‌ام شیرین است، و اگر عشقم از من بگذرد، مرگ من هم همین خواهد بود.

هوش مصنوعی: سرم در میخانهٔ عشق می‌چرخد و به خاطر دیوانه‌وارم، عقل و خرد، خالق و سازندهٔ جهانی است که عاشق آنم.

هوش مصنوعی: از شیرینی و محبت عشق، این نکته را باید گفت که دل همیشه در معرض فریب و جذابیت است.

هوش مصنوعی: اگر عاقلان مرا دیوانه بنامند، این همانی است که برای من وجود دارد تا روز قیامت، چون عشق اینچنین است.

هوش مصنوعی: برای رسیدن به عشق واقعی، باید تمام وجود خود را فدای آن کرد. در این فداکاری، نجات جان و دل در واقع به معنی بهره‌مندی از خیر و برکت عشق است.