غزل شمارهٔ ۱۵۴

هوش مصنوعی: من فقط آرزوی یک جرعه شراب از محبوبم را دارم و دلم می‌خواهد که در حال مستی و سرمستی از میخانه باشم.

هوش مصنوعی: من برای زندگی دنیوی خود تلاش می‌کنم، اما پایانی که در انتظارم است، مرا فریب می‌دهد و این به من امیدی نمی‌دهد.

هوش مصنوعی: من از هر دو جهان بی‌خبر و در حال مستی هستم و تنها آرزویم این است که در بندگی آزادی، مالک و رضوان را بیابم.

هوش مصنوعی: دل از هوای نفس و سردی زندگی ناراحت و اندوهگین شده است. فقط نفسی خوش و لطیف، مانند نسیم رحمت الهی از جانب یمن را آرزو دارم.

هوش مصنوعی: آب حیات به طور پنهان در لب‌های یار وجود دارد و من آرزو دارم که با بوسیدن او عمر طولانی‌تری داشته باشم.

هوش مصنوعی: از آن چشم فریبنده و از آن مژگان چالاک، دل من تنگ است و آرزوی آن لب‌ها و دندان‌های تو را دارم.

هوش مصنوعی: تبسم شیرینی که مانند جانم عزیز است، آرزویم این است که از جامی پر از لؤلؤ و مرجان، در مستی به وجد بیایم.

هوش مصنوعی: من با جان خود آماده‌ام و او تیغی درخشان به دست دارد، آرزو می‌کنم که جانم را برای رسیدن به هدفم فدای او کنم.

هوش مصنوعی: موهای سیاه تو مانند ماهی درخشان است و من از کفر به ایمان آمده‌ام و آرزو دارم که ایمانم را به تو نزدیک کنم.

هوش مصنوعی: می‌خواهم از لبان تو، که شبیه بلبل است، زندگی را بگیرم. در چشمهٔ نورانی، آرزو دارم که زندگی و حیات را تجربه کنم.

هوش مصنوعی: من از زاهدان بی‌احساس و خشک، به دور از طبیعت و آوای دل‌نشین کوه و صحرا، دوری می‌کنم و آرزو دارم که به آنجا بروم و از ناله‌ها و فریادها بهره‌مند شوم.

هوش مصنوعی: از چشمانم اشک می‌ریزیم تا جانم رها شود. چون آرزو دارم اجر و پاداش خون شهیدان را به دست آورم.