غزل شمارهٔ ۳۱۷

هوش مصنوعی: از عشق آن پری چهره، دل بی‌قرار من روشن و درخشان شد. تمام خانه به روشنی دل من روشنایی گرفت و مانند مشعلی درخشان شد.

هوش مصنوعی: شعله‌ای در دل نزدیکان وجود دارد که بر تاریکی دل بیگانگان، نور می‌افکند.

هوش مصنوعی: شبی کسی به این ویرانه آمد و گفت: "ای فلانی، حال تو چطور است؟" و من از دل خود آهی کشیدم که ناگهان سقف این ویرانه روشن شد.

هوش مصنوعی: آتش دل من از تاثیر سردی و تاریکی، نوری را به وجود آورده است که در دل شب، روشنایی عشق، این خانه را نورافشانی کرده است.

هوش مصنوعی: وقتی آتش اشکم مرا از خود می‌برد، دریا به وجود می‌آید. وقتی روز من به خاطر غم تاریک می‌شود، خانه‌ام از صدای آه من روشن می‌گردد.

هوش مصنوعی: وقتی که از دل شوق و سوزم آه می‌زنم، آتش این احساس به آسمان می‌افشاند و ستاره‌ها به خاطر شعله‌های دل دیوانه‌ام روشن می‌شوند.

هوش مصنوعی: زمانی که این غزل با شکوه و زیبایی خود در فضای حقیقت منتشر شد، از سرشادگی و برکت آن، دل هر فرد عاقل و حتی دیوانه، روشن و روشن‌تر شد.