غزل شمارهٔ ۱۴۴

هوش مصنوعی: هر چیزی که در جهان وجود دارد، او همان حقیقت است و آنچه ما از آن می‌بینیم، فقط ظاهر و شکل آن است. در واقع، مغز یا عقل واقعیت اوست و آنچه که ما می‌بینیم، فقط پوسته و ظاهر بیرونی است.

هوش مصنوعی: هرچند که چهره‌ی آن نمایان شده، اما از سر تا پا پوشیده است. حتی اگر معنایش پنهان باشد، اما در تمام وجودش، نشانه‌اش نمایان است.

هوش مصنوعی: هر چیزی در واقع به نوعی نمایش و تسبیح خداوند است و به ستایش او اشاره دارد. به عبارت دیگر، مفهوم هر چیز در نهایت به صفات و وجود خدا برمی‌گردد.

هوش مصنوعی: با زبان فطرت، همه موجودات به ذکر خداوند مشغول هستند و این کار از روی اجبار نیست، بلکه به خاطر طبیعت و تمایل ذاتی آنهاست.

هوش مصنوعی: عارفان کسانی هستند که به عمق معناها نگاه می‌کنند و باطن امور را درک می‌کنند، در حالی که جاهلان تنها به ظواهر و شکل‌های خارجی توجه دارند و از محتوا بی‌خبرند.

هوش مصنوعی: من نه از عارفان هستم و نه از جاهلان؛ از عمق دریای معانی روزی خود را جستجو می‌کنم.

هوش مصنوعی: وقتی که به دریا دسترسی ندارم، تلاش کرده‌ام با جوی آبی پیش بروم. زیرا راهی به مجلس و گردهمایی‌ها ندارم، پس خانه‌ام در همین جوی است.

هوش مصنوعی: در میان باغ حقیقت، فیض را دیدم که در حال گردشی است. از او پرسیدم که آیا راهی پیدا کرده‌ای؟ او پاسخ داد که نصیب من فقط عطر این گل‌هاست.