غزل شمارهٔ ۱۱۸

هوش مصنوعی: چهره زیبای تو با موهای پخش و پریشان خود جلوه‌ای خاص دارد. محبت و ناز و بی‌نیازی تو نیز از این جلوه، زیباتر و دلرباتر است.

هوش مصنوعی: عاشقان با زاری و خضوع و فروتنی خود، دلبران را به پرسش در مورد حال و احوالشان می‌کشاند و این برای آن‌ها دل‌چسب و خوشایند است.

هوش مصنوعی: دیدن زیبایان و اختلاط با آنها کاری ناپسند است؛ بهتر است از آنها دوری کنیم و با افتخار و شرم در برابر انسان‌های نیکو رفتار کنیم.

هوش مصنوعی: هر نوع بدی و ظلمی که از انسان‌های خوب و نیکوکار به ما برسد، لازم است که صبر کنیم و نسبت به آزار و رنجی که از یاران خود می‌بینیم مقاومت کنیم، زیرا محبت و دوستی زیبایی‌های خاصی دارند که ارزش تحمل این دردها را دارد.

هوش مصنوعی: از زبان شیرین و دلنشین، حتی اگر کلام انتقادی و تلخی باشد، لذت و زیبایی خاصی وجود دارد. همچنین، تیرهای زهرآلود نیز از چشمان زیبا و خوش‌نما خوشایند به نظر می‌رسند.

هوش مصنوعی: اگر مردم به کسی خوبی یا بدی کنند، همان رفتار به خودشان می‌رسد. برخی به ظاهر وضعیت خراب را زیبا جلوه می‌دهند، در حالی که در عمق وجود آن، ویرانی وجود دارد.

هوش مصنوعی: چندین عابد در نظر به اینجا آمده‌اند و دل‌فریبی این چنینی از زیبایی‌های دلربا بسیار جذاب و دلنشین است.

هوش مصنوعی: به در خانه‌ات آمده‌ام و اگر می‌خواهی می‌توانی مرا بکش یا ببخشی. هر کاری که با عاشق انجام دهی، در مسیر عشق زیبا و دلنشین است.

هوش مصنوعی: هر چیزی که می‌خواهی بگو، زیرا سخنان خوب از آن لب‌های زیبا می‌آید. اما حرف‌های تلخ و دشنام از دهان‌های شیرینی که در ظاهر خوشایند هستند، خارج می‌شود.

هوش مصنوعی: لحظاتی از خواب بیدار شو و به راه برو، تا زیبایی‌های قامت دل‌انگیز سرو را به نمایش بگذاری.

هوش مصنوعی: اگر خردمندان از نقاط ضعف خوبان چشم‌پوشی کنند، ایرادی ندارد؛ زیرا این کار از عقل و نظر خردمندانه آنها ناشی می‌شود.

هوش مصنوعی: از این به بعد اگر شعر بگویی، باید به گونه‌ای باشد که واقعی و معنادار باشد، نه فقط در لفافه و ظاهر، زیرا راه و مسیر کسانی که به عرفان دست یافته‌اند، زیبا و جالب است.