غزل شمارهٔ ۴۵۵

هوش مصنوعی: تو مانند نوری هستی که در دل‌های مردم می‌تابد و غم‌های تو باعث می‌شود در دل‌ها شور و حال متفاوتی ایجاد شود.

هوش مصنوعی: چرا که در اطراف تو، افرادی هستند که به بیماری تو مبتلا هستند و منتظر بهبودی تو هستند.

هوش مصنوعی: خاک پای تو را با سرمه زینت می‌زنم و منتظر می‌مانم تا در هر کوچهٔ تاریکی به تو برسم.

هوش مصنوعی: در بازار عشق تو، هر جا که می‌گذرم، نشانه‌هایی از عاشقان دیگری می‌بینم که به عشق تو دلبسته‌اند.

هوش مصنوعی: در میخانه عشق، همه‌جا باده‌نوشی در حال است و بادها نیز برای هر نوع نوشیدنی دیگری در انتظارند.

هوش مصنوعی: من با تمام وجودم می‌کوشم تا باری که به دوش داری را از تو بردارم و در روزهای دیگر نیز به خاطر غم‌های تو نگران نباشم.

هوش مصنوعی: من نمی‌دانم چند وقت دیگر می‌توانم با این جدایی زندگی کنم، یا باید مرا بکشید، یا باید به وصال برسم، یا اینکه باید به دنیای دیگری بروم.

هوش مصنوعی: تو از من دوری و به من گفته‌ای که خود را زینت بخش بدان، اگر از وصال ما دوری، دیگر چه ارزشی دارد؟

هوش مصنوعی: نی به معنای وجود یا جوهر و حقیقت است، و اشاره به الهام و فیض الهی دارد. این جمله به این معناست که این وجود، که خود از سرچشمه‌ای مقدس و با اهمیت نشأت می‌گیرد، در هر جا که می‌روید، حس غم و تنهایی را با خود به همراه دارد. بنابراین، هر جا که باشید، احساس جدایی و دوری از آن فیض و حقیقت را تجربه می‌کنید.