غزل شمارهٔ ۴۹۲

هوش مصنوعی: ای دل، از این دنیا که پر از درد و غم است، عبرت بگیر و داستان‌های انبیاء و پادشاهان را بشنو.

هوش مصنوعی: به نگاه کن که پیامبران چه سختی‌ها و رنج‌هایی از سوی افراد قوم خود متحمل شدند؛ چقدر خونریزی و درد و غم را تحمل کردند.

هوش مصنوعی: خداوند بر افرادی که در مقام بالاتری هستند، مشکلات و چالش‌های بیشتری را مقدر کرده است، چون آن‌ها توان بیشتری برای مواجهه با این دشواری‌ها دارند.

هوش مصنوعی: پادشاهان را ببین که با دل‌های پر از حسرت از زندگی و دنیای خود به سوی قبر می‌روند و از کاخ‌های بزرگ و باشکوهی که داشتند، جدا می‌شوند.

هوش مصنوعی: آدم عاقل در این دنیا، دلش را به دنیا نمی‌بندد؛ زیرا که جان او در تنش است، مانند پرنده‌ای که در قفس زندانی است.

هوش مصنوعی: این دنیا به خوبی نشان می‌دهد که هر کس بر اساس اعمال و رفتار خود نتیجه‌اش را خواهد دید.

هوش مصنوعی: فریاد می‌زند که من این‌گونه‌ام، پس فریب نخور و به خاطر خودت به دنبال من نگرد. با من درآمیز، اما نه به عنوان فریب.

هوش مصنوعی: بدی یک شخص زیرک و خیانتکار قابل پنهان کردن نیست و مثل نشانه‌های بیماری، کاملاً واضح و آشکار است.

هوش مصنوعی: ای فیض، تو همانند قسمتی هستی که نعمت و اندوه را در بین اهل دو دنیا به طور مساوی تقسیم می‌کنی.