غزل شمارهٔ ۲۲

هوش مصنوعی: هر چیزی که او به خاطر من خواسته است، به سوی من می‌آید و درخواست او به صورت ناگهانی و از رازهایی که پنهان بود، به من می‌رسد.

هوش مصنوعی: تلاش برای به‌دست آوردن دنیا و چیزهای اضافی آن بی‌فایده است، زیرا در ابتدا مقدر شده که چه مقدار از آن نصیب من خواهد شد و همان مقدار به من می‌رسد.

هوش مصنوعی: اگر به سمت شرق بروم یا به سمت غرب بروم، هر جا که بروم، بالاخره آنچه مقدر شده برای من، به من خواهد رسید.

هوش مصنوعی: هرچند نمی‌دانم چه آینده‌ای در انتظار من است، اما می‌دانم که مرگ حتمی و بی‌وقفه به سراغم خواهد آمد.

هوش مصنوعی: من هیچ تدبیری برای مهمان مرگ نداشتم، گرچه می‌دانم که او به ناگاه به سراغم خواهد آمد.

هوش مصنوعی: زندگی تلف شد و هیچ سودی از آن به دست نیامد. از کسی شکایت ندارم، زیرا زیان را خود به خود می‌سازم.

هوش مصنوعی: هر کسی که کار نیکی انجام دهد، پاداش آن را چند برابر دریافت خواهد کرد. من جانم را فدای او می‌کنم تا جانم به او برسد و او را درک کنم.

هوش مصنوعی: هر کسی که از گناه دیگری بگذرد، من هم اینگونه عمل می‌کنم تا زمانی که شرایط برای من نیز به همین صورت فراهم شود.

هوش مصنوعی: هر کسی که بر جسم خود بیفزاید، نور جانش کمتر می‌شود. من تصمیم دارم که به جسم خود اهمیت ندهم تا نور جانم افزایش پیدا کند.