غزل شمارهٔ ۸۸۳

هوش مصنوعی: تو با حضور خود دل غمگین و آواره‌ام را بیشتر آواره کردی و منِ بیچاره را در عشق تو بیشتر دچار مشکل و دردسر ساختی.

هوش مصنوعی: دل من در حال و هوای شگفت‌انگیزی به خاطر شراب زیبایی و محبت انسان‌های نیکوکار است. تو با چشمانت و لبانت شراب محبت را به من عطا کردی و مرا بیش از قبل شگفت‌زده کردی.

هوش مصنوعی: چشم‌های خمار تو باعث می‌شود دل دیگران به درد بیفتد. مژه‌هایت به کاری زیان‌بار آغشته است و تو آن مستی را بیشتر به طرف درد و آسیب می‌بری.

هوش مصنوعی: دل‌ها را با جذابیت و زیبایی خود دزدیدن، کار کسی چون هاروت نیست؛ تو با ناز و لطف خاص خود، این هنر را به بهترین حالت انجام دادی.

هوش مصنوعی: عشق به زیبایی‌ها باعث شده است که دیگر هیچ کار دیگری نکنم. تو با کارهایت من را در این زمینه بیشتر غرق کرده‌ای.

هوش مصنوعی: من تا به حال به چشمان علم تو نگاه می‌کردم، اما اکنون با دیدی که از سرمه‌ای به من دادی، به تماشای تو عمیق‌تر و دقیق‌تر نگاه می‌کنم.

هوش مصنوعی: نگاه تو همیشه دل را مجذوب می‌کند، مگر اینکه چشمانت را در هنر دوست‌داشتن، بیشتر تزیین کنی.