غزل شمارهٔ ۳۴۰

هوش مصنوعی: دنیا برای انسان ساخته شده است و در درون او یک حقیقت پنهان وجود دارد.

هوش مصنوعی: انسان قادر است که به جهان نگریسته و آن را در چشم خود ببیند، زیرا این توانایی در ذات او نهاده شده است.

هوش مصنوعی: انسان به عنوان مخلوقی خاص، از روح الهی بهره‌مند شده و به همین دلیل زندگی و وجود او به شکل خاصی شکل گرفته است.

هوش مصنوعی: بیا جان را به خاطر محبوب فدای او کنیم، زیرا جان را به خاطر محبوب خلق کرده‌اند.

هوش مصنوعی: تنها زمانی که به نزد دوست بروم، سرم اینگونه به خوبی سامان خواهد یافت.

هوش مصنوعی: دل من از دردهایی که بی‌درمان هستند، به شدت رنج می‌کشد، اما از همین دردها خود درمانی نیز پیدا کرده است.

هوش مصنوعی: دل من هر لحظه فریاد می‌زند که ای کاش جهانی که از آب حیوان ساخته شده، به پایان برسد.

هوش مصنوعی: برای یک گل طبیعی، هزاران و هزاران گل مصنوعی و دست‌ساز خلق کرده‌اند.

هوش مصنوعی: زمانی که سفره‌ای برای عاشقان آرایش کردند، غذا را از زیبایی‌های خوبان خواستند.

هوش مصنوعی: نمکدان از زبان و لب‌ها به خوشمزگی صحبت می‌کند و زیبایی چشم‌ها مانند می و جام سرشار از لذت است.

هوش مصنوعی: به افراد خوب و نیکو، دل آرام و راحتی بخشیده‌اند، اما دل ما را در آشفتگی و پریشانی قرار داده‌اند.

هوش مصنوعی: دل عاشقان را مانند شیشه‌ای ظریف ساخته‌اند و دل انسان‌های نیکو را چون فولاد از سندان شکل داده‌اند.

هوش مصنوعی: دل زاهدان از گل و زیبایی ساخته شده، اما دل عاشقان از جان و وجود خودشان شکل گرفته است.

هوش مصنوعی: به پاس عبادت و فرمانبرداری کسانی که طاعت خدا را انجام می‌دهند، بهشت و دختران بهشتی و جوانان زیبا برای آن‌ها خلق شده است.

هوش مصنوعی: مجازات طغیانگران و سرکش‌ها، به خاطر خشم و عذاب آتش جهنم و دود سوزان آن، ایجاد شده است.

هوش مصنوعی: زیبایی و عشق همیشه در کنار هم بوده‌اند و از این دو، همه چیز ساخته شده است.

هوش مصنوعی: بین نعمت و هدف خداوند، به خاطر وجودش کوه‌ها و دشت‌های بسیاری آفریده شده است.