غزل شمارهٔ ۵۸

هوش مصنوعی: ای کسی که مانند عمر سریع می‌گذری، به سرعت به سراغ خستگان برو و با نگاه دلنشینت، آنان را تسکین بده.

هوش مصنوعی: تو به وعده‌ای که به من داده‌ای عمل نمی‌کنی و کارهایم به هم می‌ریزد، پس سریع‌تر اقدام کن.

هوش مصنوعی: غم تو برای دل‌های غمگین، تسکینی است و عشق تو مانند آرامشی برای سینه‌های ملتهب و دردمند محسوب می‌شود.

هوش مصنوعی: از آن لب‌های خوش‌رنگ بی‌خبرم کن، من تشنه‌ام، قطره‌ای از دریای محبت را به من ببخش.

هوش مصنوعی: در دل شب نشسته‌ام و به خاطر ابرویت به خواب نمی‌روم و در حالی که رو به قبله‌ام، به یاد تو هستم.

هوش مصنوعی: عاشقان هرگز نمی‌توانند استراحت کنند، زیرا چشمان بی‌دل‌ها خواب ندارند.

هوش مصنوعی: در چشم من خواب چگونه می‌تواند بیفتد وقتی که هر لحظه پر از اشک است؟

هوش مصنوعی: بر چهره‌ام از مدت‌ها پیش پرده‌ای کشیده شده و نمی‌دانم تا چه زمانی باید منتظر بمانم تا در آغوش وصل آن معشوق بیفتم یا درهای رحمت بر من گشوده شود.

هوش مصنوعی: در آن لحظه که ارتباطی با دوست برقرار می‌شود، دیگر حجاب و مانعی بین شما وجود ندارد.