غزل شمارهٔ ۳۱۱

هوش مصنوعی: من برای رسیدن به او تلاش می‌کنم و مانند خاکی که در مسیر او پخش شده، خودم را وقف او خواهم کرد.

هوش مصنوعی: داستان درد و رنج خود را برای عشق می‌گویم و بار سنگینی را بر دوش او خواهم گذاشت.

هوش مصنوعی: در غم عشق، دلم بسیار رنج می‌کشد و اشک‌های تلخ و خونین بر زمین جاری خواهد شد.

هوش مصنوعی: چقدر عمرم را بیهوده تلف کنم و با کار و مسائل زندگی مشغول باشم!

هوش مصنوعی: من تصمیم دارم خودم را بسازم و از حساسیت‌ها و چالش‌های زندگی استفاده کنم تا به پیشرفت برسم.

هوش مصنوعی: می‌خواهم مانند مجنون، وامق و فرهاد در هر جای دنیا معروف و شناخته‌شده شوم.

هوش مصنوعی: عقل به شکل رسمی می‌تواند باعث بی‌خبری و غفلت شود، اما من می‌خواهم به سطحی از هوشیاری برسم که برتر از آن باشد.

هوش مصنوعی: از آن لب و چشم دلربا به آرامی متاثر خواهم شد و به تدریج از همه کارها دور خواهم افتاد.

هوش مصنوعی: اگر فیض و برکت الهی را نادیده بگیرم و جانم را برای او نثار نکنم، تا ابد احساس شرمساری خواهم کرد.