غزل شمارهٔ ۹۲۳

هوش مصنوعی: ای کسی که به زیبایی و ظرافت این معشوق حیران شده‌ای، تو که به آموزه‌های اسلام تعلق نداری، در واقع شبیه بت‌پرستان هستی.

هوش مصنوعی: اگر در دل تو عشق به خدا وجود دارد و با دیده‌ی احترام به زیبایی‌ها می‌نگری، پس هم‌چون من مؤمن باش و خودت را با من مقایسه کن.

هوش مصنوعی: ای کسی که در گلستان نیستی، مانند بلبلانی که در چمنی سرود و خوشحالی ندارند.

هوش مصنوعی: تو که جان نداری، پس با خوبان چگونه می‌توانی نظر بیندازی؟ تو تنها یک بدن بی‌جان هستی که تمام وجودت تنها به همین جسم دنیوی محدود شده است.

هوش مصنوعی: گفتم برای عشق تو جانم را نمی‌دهم و قلبم را رها نخواهم کرد. او گفت: اگر در غم ما جانت را بدهی، قلبت را نیز رها نخواهی کرد.

هوش مصنوعی: به او گفتم که دیگر نمی‌خواهم توبه کنم، اما او پاسخ داد که تو باز هم خواهی شکست، بارها و بارها.

هوش مصنوعی: به او گفتم که عشق و توجه به معشوقان چه زمانی آغاز می‌شود، او پاسخ داد که تو فقط در حال فکر کردن به آن هستی و شک و تردید در دل داری.