غزل شمارهٔ ۱۳۴

هوش مصنوعی: از شدت ناراحتی و غم، همانند رستم که همیشه قهرمان و دلیر بود، احساس تنهایی و دردمندی می‌کنم. وقتی که از دیگران فاصله می‌گیرم و ارتباطم با آن‌ها قطع می‌شود، در این وضعیت، تنها کسی که در کنارم می‌ماند و به کمکم می‌آید، یار و دوست واقعی‌ام است.

هوش مصنوعی: وقتی که از میان مردم رفتم، متوجه شدم که او را در کنار خودم می‌بینم. وقتی که تصویر خود را شستم، آن زیبای دلربا در دستانم آمد.

هوش مصنوعی: برای رسیدن به معشوق، تمام وجودم را فدای او کردم و جانم را به او تقدیم نمودم. وقتی که جانم را در راه او نثار کردم، جان‌های بی‌شماری برایم به دست آمد.

هوش مصنوعی: عشق او در دل من جا گرفت و بر من تسلط پیدا کرد. چون که او من را از خودم خارج کرد، اختیار و کنترل به دستم آمد.

هوش مصنوعی: عشق را در دل خود پذیرفتم و از دنیا کناره گرفتم. قدمی برداشتم که در نهایت به هدفم رسیدم.

هوش مصنوعی: در نهایت به نتیجه‌ای رسیدم و توانستم کارهای خود را پس از تلاش مضاعف انجام دهم. هر آنچه که باید در این سال به آن دست می‌یافتم، به دست آوردم.

هوش مصنوعی: عشق در جوانی باعث شد که من احساس جوانی کنم، حتی وقتی که سرم به دوران کهنسالی نزدیک شده است. در این فصل پاییزی از عمرم، دوباره به من جوانی دست داده است.

هوش مصنوعی: چشمان زیبا، دل مرا به درد و حسرت انداختند. من در دل خود خارهایی کاشتم تا روزی به گل‌های زیبا دست یابم.

هوش مصنوعی: دوستان در کتاب فلسفه به دنبال حقیقت و معنای عمیق زندگی هستند و این فضیلت از سنتی که به پیغمبر هشتاد و چهار (اولیاء) نسبت داده می‌شود، به آنها رسیده است.