غزل شمارهٔ ۵۱۶

هوش مصنوعی: هر کسی که عادات و خواسته‌های دنیایی را در ذهن خود جا دهد، به طور مداوم از درد و غم دل خود می‌نوشد و از آن شراب تلخ می‌کشد.

هوش مصنوعی: کسی که تحمل عواقب نادانی و احمقانه دیگران را به دوش می‌کشد، شبیه به الاغ است. او به خاطر این بارآوری و باركشندگی، در واقع به واقعیّت الاغ مفهومش نزدیک‌تر است.

هوش مصنوعی: وقتی دل انسان از غم و مشکلات دنیایی پر شود، دیگر جایی برای ایمان و دین باقی نمی‌ماند. در چنین حالتی، مشغولیات دنیوی اجازه نمی‌دهند که فرد به فکر مسائل دینی و معنوی باشد.

هوش مصنوعی: زندگی و عمر انسان تحت تهدیدهای متعدد قرار دارد؛ خطراتی از سوی دزدان و مشکلاتی که ممکن است از هر سو به خانواده، اموال، خانه، و حتی باغ و بازار چنگ بیندازند.

هوش مصنوعی: زمانی ممکن است انسان متوجه شود که از عمرش تنها یک نفس باقی مانده و در این لحظه، حسرت و درد و غمی عمیق بر دل و جانش حاکم می‌شود.

هوش مصنوعی: آن مرد سالخورده که همیشه به لذات و خوشگذرانی‌ها فکر می‌کرد، همچنان مدعی جوانی است و می‌گوید هنوز فرصت اقدامات و کارهای زیادی دارد، در حالی که عمرش به پایان رسیده است.

هوش مصنوعی: موهای ریش این مرد به سفید تغییر رنگ داده، و در ده موسیه می‌گویند که او به همین دلیل از ریش خود یاد می‌کند. کلاغ به رنگ‌های مختلف خود از ریش او الهام می‌گیرد.

هوش مصنوعی: سخن گفتن با نادانان و راهنمایی آنها کار ساده‌ای نیست. بهتر است بر روی کارهای خوب خود تمرکز کنی و از دنیا فاصله بگیری.