غزل شمارهٔ ۴۲۱

هوش مصنوعی: می‌خواهم قلبم را پر از درد ببینم و سپاه غم را که مرا نابود می‌کند، مشاهده کنم.

هوش مصنوعی: در تنهایی‌ام با تو، حالتی به دست می‌آورم که از حضور دیگران پاک و خالص خواهم بود.

هوش مصنوعی: با تو زندگی شاد و خوشی خواهم داشت، اما بدون تو فقط غم و اندوه را می‌بینم.

هوش مصنوعی: وقتی لبانت را بر لب من می‌گذاری، رازهایی نهفته دارم که جانم فدای تو خواهد شد و خواهم دید.

هوش مصنوعی: در نهایت، من جانم را به وصال تو خواهم داد و راز این موضوع را در آنجا خواهم یافت.

هوش مصنوعی: از آن لب و چشمان دلربا، به شدت آرزو می‌کنم که جانم را فدای تو کنم و تو را از نزدیک ببینم.

هوش مصنوعی: من از تو نیازهایم را برآورده می‌کنم و در آستانه‌ی درگاهت نعمت‌های زندگی را مشاهده خواهم کرد.