غزل شمارهٔ ۷۵

هوش مصنوعی: نمی‌دانم به کجا بروم یا چگونه از چنگ تو فرار کنم، چون هر جا می‌روم، انگشتان تو به من رسیده و همه را در چنگ خود داری.

هوش مصنوعی: هر گونه که بخواهی می‌توانی به من آسیب برسانی، با انگشت شست یا دستت. اما من آماده‌ام تا جانم را فدای تو کنم، پس بکش و بی‌محابا این کار را ادامه بده.

هوش مصنوعی: هنگامی که از کنار من، که فقیر و بیچاره‌ام، می‌گذری، نگاهی به من بینداز که اگر بخواهی، مثل زکات، نیکی و رحمت تو از چشمان زیبا و مستت به من برسد.

هوش مصنوعی: اگر بخواهی کسی را نوازش کنی، حتی اگر او فقیر و نیازمند باشد، و از محبت و بخشش خود به او غافل شوی، از این کار برای تو ضرری نخواهد داشت، ولی در عوض ممکن است او را ناامید و دلشکسته کنی.

هوش مصنوعی: به تماشای تو در حالی که ناز می‌کنی، دل‌ها پر از امید و انتظار فتنه و شور و شوق است.

هوش مصنوعی: بیا خراب شویم و بگوییم چرا اینگونه شدی؟ نگاه نیمه مستت از دو چشمت مرا می‌پرستد.

هوش مصنوعی: با کلامت زندگی را به دیگران ببخش و با نگاهت روح را جلا بده. هر چه را که دل تو بخواهد انجام بده، حتی اگر زیبایی‌ها از تو دور شده باشد.

هوش مصنوعی: آرزو و هدف‌گذاری کسی که همت بلندی دارد، به گونه‌ای است که می‌تواند به خواسته‌هایش برسد. او به سادگی به کسی که پایین‌تر از خودش است، اجازه می‌دهد تا به او احترام بگذارد و از حاکمیتش لذت ببرد، حتی اگر خود را در مقام پایین‌تری ببیند.

هوش مصنوعی: به درگاه تو با دل شکسته می‌آیم و از حال و روز خود نمی‌پرسم. هرگاه در مسیر تو به زمین بیفتم و اندوهگین شوم، تو نپرس چه بر من گذشته است.

هوش مصنوعی: اگر به سمت بخشش و رحمت توجهی کنی، چه مشکلی پیش خواهد آمد؟ اگر سرشکستگی و قهر را نمی‌خواهی، پس چرا خودت را به آن راه می‌بری؟