غزل شمارهٔ ۸۶

هوش مصنوعی: من به او تعلق دارم و او معبود من است. من برای او زندگی می‌کنم و او نیز برای من وجود دارد.

هوش مصنوعی: من هدفم این است که ندا و فریاد من، همچون صدای دیگران، مورد توجه قرار گیرد و در میان آن‌ها شنیده شود.

هوش مصنوعی: ای کسانی که در مسیر هدایتم قدم گذاشته‌اید، به ندای من پاسخ دهید و پیرو من باشید.

هوش مصنوعی: من به عشق سوار بر اسبی نورانی می‌روم، و قبهٔ آسمان در اختیار من است.

هوش مصنوعی: من راهنمای قافله‌ای هستم که همه مردم در پی من حرکت می‌کنند.

هوش مصنوعی: من منبع نور و روشنایی هستم و تمامی موجودات از نور وجود من بهره‌مند می‌شوند.

هوش مصنوعی: جهان به خاطر ناله‌ها و سر و صدای من در حال رقص و جنب و جوش است. صدای من به حدی بلند و تاثیرگذار است که در همه جا شنیده می‌شود.

هوش مصنوعی: هر چیزی که در جهان بزرگ وجود دارد، همگی در پوشش و لباس من نهفته است.

هوش مصنوعی: هرچه که در جهان بزرگ یا کوچک وجود دارد، همه تحت حمایت من قرار دارند.

هوش مصنوعی: زیر این سقف، خانهٔ من نیست؛ بلکه مکان واقعی من جایی فراتر از این دنیاست.

هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر احساس تنهایی و غریبی را در زندگی خود بیان می‌کند و اشاره می‌کند که با وجود این غریبی، مقام و جایگاه بلندی (مانند صدر ایوان عرش) را برای خود متصور است. به نوعی، او با وجود دوری از مبدأ و امکانات، به عظمت و شکوه خود آگاه است.

هوش مصنوعی: من به مانند سروی بلند و آزاد هستم که در فضایی بی‌کران پرواز می‌کند و در عین حال، زمین زیر پای من به شکل یک چرخ گردان است.

هوش مصنوعی: وقتی در این موضوع غرق شدم، آن کسی که راهنمای من است با من صحبت کرد.

هوش مصنوعی: عظمت و بلندی پروازی که در فیض وجود دارد، نشانه ویژگی‌های برتر و شگرف اولیای من است.