غزل شمارهٔ ۴۶۶

هوش مصنوعی: ای خوابیده، یار به تو رسید، از خواب بیدار شو و غبار خود را کنار بزن.

هوش مصنوعی: به گوش باش ای عاشق، یار غمگین و دل‌شکسته‌ات با محبت و مهربانی به سوی تو آمده است. اکنون زمان آن است که برخیزی و به او پاسخ دهی.

هوش مصنوعی: ای دل خسته و نزار، طبیبی که غم‌هایت را درمان می‌کند آمده است. برخیز و بپاخیز!

هوش مصنوعی: ای کسی که به خاطر عشق محبوب، مست و شیدا هستی، اکنون زمان آن رسیده که بیدار شوی و از می‌خانه، می بیاوری.

هوش مصنوعی: ای کسی که به خاطر دوری معشوق دچار رنج و اندوه هستی، بشنو که خبر وصال یار آمده است، از خواب بر خیز!

هوش مصنوعی: ای کسی که خزان (پاییز) تو را پژمرده و دلگیر کرده است، اکنون بهار (فصل تازگی و سرسبزی) آمد، برخیز و بیدار شو.

هوش مصنوعی: سال نو آغاز شده و زندگی جدیدی شروع شده است. ای دوستِ مرده و بی‌جان، اکنون وقت برخاستن و زنده شدن است.

هوش مصنوعی: ای تنبل و سست، چرا خوابیده‌ای؟ هشیار باش و از خواب بیدار شو، زمان کار و تلاش فرا رسیده است.

هوش مصنوعی: بُشنو، پرنده صبح، صدای دلنوازت را بلند کن. ای جان، تو هم با نغمه‌های زیبا بیدار شو و برخیز.

هوش مصنوعی: از عمیق دل خود آهی برآور و اشکی از چشمانت بریز.

هوش مصنوعی: زمان محدود است و کارهای زیادی باقی مانده، پس به خودت رحم کن و برخیز تا انجام دهی.

هوش مصنوعی: اگر جسمت سالم است، کاری کن و گرنه با اعتماد به نفس و استقامت برخیز و پیش برو.

هوش مصنوعی: به جای اینکه سر به زیر و ناامید باشی، باید با اراده و امیدواری به جلو حرکت کنی. بلند شو و با نگاهی مثبت به آینده نگاه کن.

هوش مصنوعی: بترس که به لبه‌ پرتگاه سقوط کنی، از اینجا برگرد، از اینجا باش!

هوش مصنوعی: دوستان رفتند، همه با سرعت، تأخیر جایز نیست. بلند شو و حرکت کن.

هوش مصنوعی: دستت را بر چهره‌ام بگذار و از خواب بیدار شو، تا بتوانم در زیبایی تو غرق شوم و در کنارت بمانم.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی با شرایط سخت و اضطرار به پا خیزی، پس حالا که اختیار داری، با اراده و قدرت برخیز.

هوش مصنوعی: دوستان اگر غافل شدند و خوابشان برده است، ای فیض، تو هرگز از پا نیفتی و همیشه بیدار باش.