خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

ناصر بخارایی » غزلیات

شمارهٔ ۱ : آیینهٔ‌ خدائی رخسار توست یارا

شمارهٔ ۲ : چون کعبهٔ وصل تو مقامست صفا را

شمارهٔ ۳ : ای چشم تو بر هم زده حال دل ما را

شمارهٔ ۴ : ببین به دیدهٔ ما، روی خویشتن یارا

شمارهٔ ۵ : نگارا، دلبرا، چابک سوارا

شمارهٔ ۶ : خلاف عهد نکردم به حسن عهد تو یارا

شمارهٔ ۷ : ما بی نصیب و آن همه حشمت رقیب را

شمارهٔ ۸ : ای باد بر سلام ز ما آن درخت را

شمارهٔ ۹ : چه نویسم و چه گویم،‌ صفت نگار خود را

شمارهٔ ۱۰ : چند پنهان سوزم و پوشیده دارم دود را

شمارهٔ ۱۱ : چون به کرشمه کژ کنی، طرف کلاه خویش را

شمارهٔ ۱۲ : از عقل نیست پیش تو رفتن چراغ را

شمارهٔ ۱۳ : گر سلسله جنبانی، گیسوی پریشان را

شمارهٔ ۱۴ : ای چشم تو کشیده، ابروی چون کمان را

شمارهٔ ۱۵ : نرگس مستت نشانده همچو گل در خون مرا

شمارهٔ ۱۶ : دوش آمد رخ زیبای تو در خواب مرا

شمارهٔ ۱۷ : آن سیه چرده که خورشید غلام است او را

شمارهٔ ۱۸ : می‌کشد عشق تو سوی خود دل دیوانه را

شمارهٔ ۱۹ : ساقی بیار جام شراب مغانه را

شمارهٔ ۲۰ : سلام من برسان ای صبا بخارا را

شمارهٔ ۲۱ : تا ز باریکی میانت تاب داده موی را

شمارهٔ ۲۲ : دریغ آخر ز روی من چه می‌داری نگاهی را

شمارهٔ ۲۳ : در میکده می در خمی، میگفت و میزد جوشها

شمارهٔ ۲۴ : همه بر قد بلند تو بود همت ما

شمارهٔ ۲۵ : مایل عشق خرابات است عقل پیر ما

شمارهٔ ۲۶ : گرفت ملک دلم حسن دلستان شما

شمارهٔ ۲۷ : ای خجل گل ز رنگ و بوی شما

شمارهٔ ۲۸ : تا جسته برق رویت از عکس روی زیبا

شمارهٔ ۲۹ : عاقبت رحمی کند بر درد ما، درمان ما

شمارهٔ ۳۰ : بیا که شاه نشین است صدر سینهٔ ما

شمارهٔ ۳۱ : دوش می‌دیدم دل گم گشتهٔ خود را به خواب

شمارهٔ ۳۲ : کتبت من دم عیش الیک الف کتاب

شمارهٔ ۳۳ : بر آب کار به که بسازیم کار آب

شمارهٔ ۳۴ : چشم تو سر بر نمی‌دارد ز خواب

شمارهٔ ۳۵ : چشم او مست است و در مستی شده مخمور خواب

شمارهٔ ۳۶ : گر گشایی ابر برقع، از حیا گردد گُل آب

شمارهٔ ۳۷ : رفتیم از دیار تو با دیدهٔ پر آب

شمارهٔ ۳۸ : زرد شد روی من از زحمت بیداری شب

شمارهٔ ۳۹ : سر مَحبت ز دل ما طلب

شمارهٔ ۴۰ : عشق و بیماری و درویشی و صد طعن رقیب

شمارهٔ ۴۱ : ای به حسن از عالم انسان غریب

شمارهٔ ۴۲ : ز ما هر لحظه رنجیدن چه تعریب

شمارهٔ ۴۳ : خضر وقتم به وفا زنده و فارغ ز وفات

شمارهٔ ۴۴ : یک روز در کوی مغان زنار بندم عاقبت

شمارهٔ ۴۵ : چو ساقی خام خم در جام جم ریخت

شمارهٔ ۴۶ : کافِر چه گنه کرد و مسلمان چه عبادت

شمارهٔ ۴۷ : آن ترک سیه چشم که دل برد به غارت

شمارهٔ ۴۸ : ز نور مهر تو در ماه تاب است

شمارهٔ ۴۹ : خوشا وقت رندان هشیار مست

شمارهٔ ۵۰ : ای دم حضور صحبت جانان غنیمت است

شمارهٔ ۵۱ : کوی تو ای حور، ما را جنت است

شمارهٔ ۵۲ : عشق تو دُرٌی ست کان را جان عاشق قیمت است

شمارهٔ ۵۳ : مرا که همچو نی از آه و ناله برگ و نواست

شمارهٔ ۵۴ : بیا که تا اثری از وجود من بر جاست

شمارهٔ ۵۵ : دوش خون از دیده می‌راندم، سرشکم آگه است

شمارهٔ ۵۶ : گر راه حرم چون سر زلف تو درازست

شمارهٔ ۵۷ : ما را هوس صحبت جان پرور یار است

شمارهٔ ۵۸ : دهانت ذره‌ای گر تنگ بار است

شمارهٔ ۵۹ : اثری در قدح باده ز لعل یار است

شمارهٔ ۶۰ : بر جناب عشق دل بی قدر و جان بی قیمت است

شمارهٔ ۶۱ : بر خوان حسن تو نمکی از ملاحت است

شمارهٔ ۶۲ : هیچ دانی که چرا همنفس من بادست

شمارهٔ ۶۳ : هر دمت با مهربانان کین چراست

شمارهٔ ۶۴ : زلف سیاهت پیش رخ، هندو به مهتاب اندرست

شمارهٔ ۶۵ : به تمامی رخ تو ماه تمام دگرست

شمارهٔ ۶۶ : طاق ابروی تو پیوستهٔ دور قمر است

شمارهٔ ۶۷ : ز دل کباب و ز دیده شراب در نظر است

شمارهٔ ۶۸ : عذر روشن عشق را رویت بس است

شمارهٔ ۶۹ : می، کُمیتِ بادپایِ تند و تیز و سرکش است

شمارهٔ ۷۰ : از آتش می در خم خمار چه جوش است

شمارهٔ ۷۱ : مرا آستانت پناهی خوشست

شمارهٔ ۷۲ : ساقی بده آن باده که خورشید صبوح است

شمارهٔ ۷۳ : ای که خیال روی تو، نقش سراچهٔ دل است

شمارهٔ ۷۴ : فقیه کودن مسکین نه مرد صحبت ماست

شمارهٔ ۷۵ : مهر چون سایه ره نشین شماست

شمارهٔ ۷۶ : عمریست تا خیال تو در عهد جان ماست

شمارهٔ ۷۷ : تا تنم ای جان شیرین از وصال تو جداست

شمارهٔ ۷۸ : تا داغ مهر یار چو مه بر جبین ماست

شمارهٔ ۷۹ : جامهٔ مقصود دل، هست به قد تو راست

شمارهٔ ۸۰ : خدمت پیر مغان مذهب دیرینهٔ ماست

شمارهٔ ۸۱ : مرا از تیغ هجران دل دو نیم است

شمارهٔ ۸۲ : دل پر از درد و دیده پر خون است

شمارهٔ ۸۳ : پریشانم چو زلفت حالم این است

شمارهٔ ۸۴ : شمایل تو به هر حال در خیال من است

شمارهٔ ۸۵ : این خم بالای دو تاه من است

شمارهٔ ۸۶ : شرابخانه بهشت است و یار حور من است

شمارهٔ ۸۷ : اگر چه غمزهٔ‌ خون‌ریز تو بلای من است

شمارهٔ ۸۸ : مرا حاصل ز عمر خود همین است

شمارهٔ ۸۹ : عاشق به کوی عشق ندانم که چند خاست

شمارهٔ ۹۰ : سرو بالای تو را آب روان از چشم ماست

شمارهٔ ۹۱ : با هوس بیگانه گردد هر که با عشق آشناست

شمارهٔ ۹۲ : گر دلم در بر چو آتش بی‌قرار افتاده است

شمارهٔ ۹۳ : همچو زلفت کار من با تو دراز افتاده است

شمارهٔ ۹۴ : آمد بهار و موکب گل‌ها رسیده است

شمارهٔ ۹۵ : آن خال روشن تو که چون نور دیده است

شمارهٔ ۹۶ : بیار باده که هنگام شید و قلاشی است

شمارهٔ ۹۷ : دلبرا گرد سرت جان و جهان گردان است

شمارهٔ ۹۸ : نقل است لب تو یا شراب است

شمارهٔ ۹۹ : تا قوس ابروی او در آفتاب پیوست

شمارهٔ ۱۰۰ : زلفت به شور و فتنه اگر قلب ما شکست

شمارهٔ ۱۰۱ : تو را شمایل موزون و شیوهٔ خوبست

شمارهٔ ۱۰۲ : با رخ و زلف تو دل را روز بازار امشب است

شمارهٔ ۱۰۳ : مرا که نشوهٔ‌ روح از می مغانهٔ توست

شمارهٔ ۱۰۴ : مکن ملامت دُردی کشان باده پرست

شمارهٔ ۱۰۵ : مشتاب یکدم ساربان، کز گریه پایم در گل است

شمارهٔ ۱۰۶ : تو در بری و دیدهٔ بدخواه بر درست

شمارهٔ ۱۰۷ : سنبل تازهٔ تو بر گل سیراب خوش است

شمارهٔ ۱۰۸ : ما چنین بیدل و دلبر نتوانیم نشست

شمارهٔ ۱۰۹ : دست من همچو دل و دل چو دهانت تنگ است

شمارهٔ ۱۱۰ : یار اگر در دیده پنهان است پیدا در دل است

شمارهٔ ۱۱۱ : چون مستی آن نرگس پر فتنه مدام است

شمارهٔ ۱۱۲ : گلست آنکه ز حسنش جهان گلستان است

شمارهٔ ۱۱۳ : تاق ابروی‌ تو منزلگه بیماران است

شمارهٔ ۱۱۴ : ز چشمم خون دل هر شب روان است

شمارهٔ ۱۱۵ : جانم فدای جانان گر میل او به جان است

شمارهٔ ۱۱۶ : پیش آن سرو روان آب رخ من آب جوست

شمارهٔ ۱۱۷ : سر امید نهم بر زمین حضرت دوست

شمارهٔ ۱۱۸ : داد باد صبحدم با عاشقان پیغام دوست

شمارهٔ ۱۱۹ : سرو روان چو قد بلندت ظریف نیست

شمارهٔ ۱۲۰ : مسجد و میکده در ملک خدا این همه هست

شمارهٔ ۱۲۱ : نه جز تو اهل دل را دلبری هست

شمارهٔ ۱۲۲ : دیوانه گشتم بر رخت،‌ دیوانه را تدبیر چیست

شمارهٔ ۱۲۳ : صبحدم بر آستانش بیدلی خوش می‌گریست

شمارهٔ ۱۲۴ : شیوهٔ لعل شکربار تو شیرین کاریست

شمارهٔ ۱۲۵ : باده در عشق بار غمخواریست

شمارهٔ ۱۲۶ : هر چه نه عشقست همه کافری‌ست

شمارهٔ ۱۲۷ : چشمم به یاد لعل تو، دوشینه خون گریست

شمارهٔ ۱۲۸ : یا رب آن اوج نشین کوکب سیارهٔ کیست

شمارهٔ ۱۲۹ : مرا ای ماه روزی بی تو سالی‌ست

شمارهٔ ۱۳۰ : خانهٔ دیدهٔ من رهگذر دریائی‌ست

شمارهٔ ۱۳۱ : ز کفر زلف تو اسلام در پریشانیست

شمارهٔ ۱۳۲ : در شهر یار پختهٔ ما جز کباب نیست

شمارهٔ ۱۳۳ : مُردم از غم وین غمم بر سر که غمخوار نیست

شمارهٔ ۱۳۴ : عشق پدیدار هست، یار پدیدار نیست

شمارهٔ ۱۳۵ : ناله یادت می‌دهد کز بیدلانت یاد نیست

شمارهٔ ۱۳۶ : جان ما بی شرفِ‌ صحبت جانان خوش نیست

شمارهٔ ۱۳۷ : نبود ز پند فایده آن را که هوش نیست

شمارهٔ ۱۳۸ : همچو رخسار تو مه بر گوشهٔ‌ افلاک نیست

شمارهٔ ۱۳۹ : عاشق سرگشته را پروای ننگ و نام نیست

شمارهٔ ۱۴۰ : من دگر دم نزنم گر چه دمم همدم نیست

شمارهٔ ۱۴۱ : دل مجروح را پروای تن نیست

شمارهٔ ۱۴۲ : عاشق که دور ماند ز معشوق زنده نیست

شمارهٔ ۱۴۳ : کار عشق است اگر پیش تو انکاری نیست

شمارهٔ ۱۴۴ : همچو رخسار تو گل را خط زنگاری نیست

شمارهٔ ۱۴۵ : مرا به بعد مکان از شما جدائی نیست

شمارهٔ ۱۴۶ : بیش از این‌ام سر این خاطر شیدائی نیست

شمارهٔ ۱۴۷ : چو دید روی تو دیده نظر نگاه نداشت

شمارهٔ ۱۴۸ : زلف که به هر حلقهٔ مشکین هنری داشت

شمارهٔ ۱۴۹ : عمرم همه آن بود که در کوی تو بگذشت

شمارهٔ ۱۵۰ : شمع‌وار از سر گذشتم بشنو از من سرگذشت

شمارهٔ ۱۵۱ : چون صبا در کوی تو آشفته بر خواهم گذشت

شمارهٔ ۱۵۲ : تا دلی دارم من از دلدار نتوانم گذشت

شمارهٔ ۱۵۳ : من عاشقم که کعبه نمی‌دانم از کنشت

شمارهٔ ۱۵۴ : حسنت همه آشوب و جمالت همه آفت

شمارهٔ ۱۵۵ : اگر دوستان را توان باز یافت

شمارهٔ ۱۵۶ : سلامی برد چون صبح صبا رفت

شمارهٔ ۱۵۷ : انوار وجه توست که ارض و سما گرفت

شمارهٔ ۱۵۸ : تا دلم دلبر گرفت، از جان و دل دل برگرفت

شمارهٔ ۱۵۹ : یک قدم یار از سر جور و جفا هرگز نرفت

شمارهٔ ۱۶۰ : چسم تو از ما خطائی دید و ابرو چین گرفت

شمارهٔ ۱۶۱ : چو باد گر ز سر کوی یار خواهم رفت

شمارهٔ ۱۶۲ : دلم واقف نبود آن دم که جان رفت

شمارهٔ ۱۶۳ : با گل سخن جمال او رفت

شمارهٔ ۱۶۴ : خبر یار به اغیار نمی‌یارم گفت

شمارهٔ ۱۶۵ : چه عجب لطف مزاجست در آب و خاکت

شمارهٔ ۱۶۶ - در مدح سلطان اویس : شمع ایران گویمت یا ماه توران خوانمت

شمارهٔ ۱۶۷ : پسته را لب شکند آن دهن خندانت

شمارهٔ ۱۶۸ : جان جوهر پاک است و تن ار سرو روانت

شمارهٔ ۱۶۹ : دلم که چون سر زلف تو می‌رود بر باد

شمارهٔ ۱۷۰ : من اوفتاده و انفاس روح پرور باد

شمارهٔ ۱۷۱ : می‌دهد باد از تو بوئی، آفرین بر باد باد

شمارهٔ ۱۷۲ : پای بیرون ز حد خویش نهاد

شمارهٔ ۱۷۳ : یک نفس ای باد صبا همچو باد

شمارهٔ ۱۷۴ : من اگر خاک شدم آب شما روشن باد

شمارهٔ ۱۷۵ : اگر چه خانهٔ تیره است دیده جای تو باد

شمارهٔ ۱۷۶ : جان بر لب لعلش چو مگس بر شکر افتاد

شمارهٔ ۱۷۷ : تا عکس تو از روزنهٔ‌ دیده در افتاد

شمارهٔ ۱۷۸ : دلم را در زنخدانت ره افتاد

شمارهٔ ۱۷۹ : از صبا گر در سر زلف تو چین خواهد فتاد

شمارهٔ ۱۸۰ : رخت گلست و قدت سرو و طره‌ات شمشاد

شمارهٔ ۱۸۱ : صد قطرهٔ خون هر دم از دیدهٔ ما افتد

شمارهٔ ۱۸۲ : گر پرتو خورشید رخت بر قمر افتد

شمارهٔ ۱۸۳ : زنخدان تو گر این است، صد یوسف به چاه افتد

شمارهٔ ۱۸۴ : زان آتشی کز هجر تو هر دم به جان من فتد

شمارهٔ ۱۸۵ : هوایت در دماغ من نگنجد

شمارهٔ ۱۸۶ : دلم در وصل گلروئی نگنجد

شمارهٔ ۱۸۷ : چنان پر شد دل از دلبر که دل در بر نمی‌گنجد

شمارهٔ ۱۸۸ : وصف تو در بیان نمی‌گنجد

شمارهٔ ۱۸۹ : دلم ز مهر تو چون ذره در هوا گردد

شمارهٔ ۱۹۰ : از بهر دُر وصلت چشمم در آب گردد

شمارهٔ ۱۹۱ : ز گریه چشمه شد چشمم، بمان تا چشمه‌تر گردد

شمارهٔ ۱۹۲ : تمتع از وصال زلف مشکینت صبا دارد

شمارهٔ ۱۹۳ : تا چه سودا سر گیسوی تو در سر دارد

شمارهٔ ۱۹۴ : چشمت ز خواب مستی در سر خمار دارد

شمارهٔ ۱۹۵ : آن سرو که چون سوسن ما را به زبان دارد

شمارهٔ ۱۹۶ : با پرتو رخسار تو مه تاب ندارد

شمارهٔ ۱۹۷ : گر از دهن تنگ تو مقصود برآید

شمارهٔ ۱۹۸ : بحر غم تو کران ندارد

شمارهٔ ۱۹۹ : چو چشمت هیچ آهوئی ندارد

شمارهٔ ۲۰۰ : مسکین تن آن کو جگرِ سوخته دارد

شمارهٔ ۲۰۱ : لاله از آتش سودای تو داغی دارد

شمارهٔ ۲۰۲ : به نزد اهل نظر هر که دیده‌ای دارد

شمارهٔ ۲۰۳ : زلف مشکین تو زنجیر بلائی دارد

شمارهٔ ۲۰۴ : من رنجور را امید وصلش زنده می‌دارد

شمارهٔ ۲۰۵ : به دوست از دل مسکین سلام ما که برد

شمارهٔ ۲۰۶ : شاد است دل که از غم تو یاد می‌برد

شمارهٔ ۲۰۷ : سیل خون جگرم از سر ما می‌گذرد

شمارهٔ ۲۰۸ : دود دل آتش پنهان مرا پیدا کرد

شمارهٔ ۲۰۹ : پیر ما خرقهٔ خود در گرو صهبا کرد

شمارهٔ ۲۱۰ : عشق تو روی ما ز عدم در وجود کرد

شمارهٔ ۲۱۱ : رفتی به باغ سرو به پیشت قیام کرد

شمارهٔ ۲۱۲ : گر چارهٔ‌ تقدیر به تدبیر توان کرد

شمارهٔ ۲۱۳ : عشق پیدا شد و این راز نهان نتوان کرد

شمارهٔ ۲۱۴ : براق برق عزم آسمان کرد

شمارهٔ ۲۱۵ : با تو برابری رخ حور و ملک نکرد

شمارهٔ ۲۱۶ : از دل گذشت غمزه‌اش، از جان گذاره کرد

شمارهٔ ۲۱۷ : من نمی‌خواهم که چشم غیر در تو بنگرد

شمارهٔ ۲۱۸ : دوش ماه ما به منزل راه بُرد

شمارهٔ ۲۱۹ : یا رب آن سرو روان تازه گلی بار آورد

شمارهٔ ۲۲۰ : صبا به خیر و سلامت سلام یار آورد

شمارهٔ ۲۲۱ : هوا رسم گهر باریدن آورد

شمارهٔ ۲۲۲ : هر گه که رخ بدزدد و دزدیده بنگرد

شمارهٔ ۲۲۳ : اگر دلبر ز ما دل برنگیرد

شمارهٔ ۲۲۴ : هر زمان آتش تو در دل یاری گیرد

شمارهٔ ۲۲۵ : بخت کو تا نظر لطف به کار اندازد

شمارهٔ ۲۲۶ : غم عالم مخور ای دل،‌ که عالم غم نمی‌ارزد

شمارهٔ ۲۲۷ : چو عشقت چنگ غم در جان من زد

شمارهٔ ۲۲۸ : مرا تا آتش هجران آن شیرین لقا سوزد

شمارهٔ ۲۲۹ : گر به خونریزی آن ترک ختا برخیزد

شمارهٔ ۲۳۰ : نسیم صبحدم از مرغزار برخیزد

شمارهٔ ۲۳۱ : هر که مردانه به عشق از سر جان برخیزد

شمارهٔ ۲۳۲ : گفتم که دمی بنشین تا فتنه نبرخیزد

شمارهٔ ۲۳۳ : چون ز کویت هر سحر بوئی به گلشن می‌رسد

شمارهٔ ۲۳۴ : ما را که دل بر آتش از غم کباب باشد

شمارهٔ ۲۳۵ : من و مسجد همه دانند که تهمت باشد

شمارهٔ ۲۳۶ : گر سرم خاک شود در کف پایت باشد

شمارهٔ ۲۳۷ : مرا که نقش خیال تو در نظر باشد

شمارهٔ ۲۳۸ : مهر تو تا قیامت، چون بی زوال باشد

شمارهٔ ۲۳۹ : صلای عشق قدیم است و از ازل باشد

شمارهٔ ۲۴۰ : زبان خرده‌بینان را، حکایت زان دهن باشد

شمارهٔ ۲۴۱ : مرا که جام جم و گنج قباد نباشد

شمارهٔ ۲۴۲ : هرکس که مقیم در خمّار نباشد

شمارهٔ ۲۴۳ : در پایش افکنم سر، تا دردسر نباشد

شمارهٔ ۲۴۴ : عشاق تو را درد سر عام نباشد

شمارهٔ ۲۴۵ : ما را سر کفر و غم اسلام نباشد

شمارهٔ ۲۴۶ : صدرگه عشق غیر سینه نباشد

شمارهٔ ۲۴۷ : کسی کز عشق فانی شد، چنین باشد، چنین باشد

شمارهٔ ۲۴۸ : گدای دولت آنم که او گدای تو باشد

شمارهٔ ۲۴۹ : به دستم گر چو تو گلدسته باشد

شمارهٔ ۲۵۰ : سجّاده چه کار آید و دستار چه باشد

شمارهٔ ۲۵۱ : صراط ما ره میخانه باشد

شمارهٔ ۲۵۲ : ز شاه اگر به رعیت رعایتی باشد

شمارهٔ ۲۵۳ : دیده باید که در او صورت یاری باشد

شمارهٔ ۲۵۴ : روزم از غصه سیه گشت و شبم پیدا شد

شمارهٔ ۲۵۵ : غنچه بر احوال عالم خنده زد، دلشاد شد

شمارهٔ ۲۵۶ : هر که بر ابروی و چشمت نگران خواهد شد

شمارهٔ ۲۵۷ : حسنش خط دیوانگی بر دفتر ما می‌کشد

شمارهٔ ۲۵۸ : ماه من چون سرو بالا می‌کشد

شمارهٔ ۲۵۹ : گر اشارت می‌کنی، چشم تو مردم می‌کُشد

شمارهٔ ۲۶۰ : دیده بی روی تو تا کی رنج بینائی کَشد

شمارهٔ ۲۶۱ : هر کس که پیش تیر ملامت سپر نشد

شمارهٔ ۲۶۲ : ای که از چشم خوشت رنج دلم افزون شد

شمارهٔ ۲۶۳ : سخن زلف تو گفتم نفسم مشکین شد

شمارهٔ ۲۶۴ : در کوی ماه‌روئی پایم به گل فرو شد

شمارهٔ ۲۶۵ : چشمت به خواب چون به سحرگه گشاده شد

شمارهٔ ۲۶۶ : از رشکِ خندهٔ تو دل غنچه پاره شد

شمارهٔ ۲۶۷ : یوسف دل ز زنخدان تو در چَه شد

شمارهٔ ۲۶۸ : عقلی که زیرک می‌نمود، از عشق تو دیوانه شد

شمارهٔ ۲۶۹ : از خیال خوبرویان چشم ما بتخانه شد

شمارهٔ ۲۷۰ : شبی خیال تو در خون چشم ما آمد

شمارهٔ ۲۷۱ : از عشق چه گویم که مرا پیش نیامد

شمارهٔ ۲۷۲ : مه نو شد و آن یار سفر کرده نیامد

شمارهٔ ۲۷۳ : نتواند که ز خط تو سوادی خواند

شمارهٔ ۲۷۴ : خواهد که خامه راهی در منزلی رساند

شمارهٔ ۲۷۵ : با وصل گل رسیدن بلبل نمی‌تواند

شمارهٔ ۲۷۶ : اینجا که منم نامهٔ‌ دلبر که رساند

شمارهٔ ۲۷۷ : یار رفت از دیده و در دل بماند

شمارهٔ ۲۷۸ : هر دیده رخ خوب تو دیدن نتواند

شمارهٔ ۲۷۹ : زبان اشک رنگینم، سخن از دیده می‌راند

شمارهٔ ۲۸۰ : خاک تو را ز آب لطافت سرشته‌اند

شمارهٔ ۲۸۱ : تا خط بر آن عقیق درخشان نوشته‌اند

شمارهٔ ۲۸۲ : عاشقان از دولت وصل تو دور افتاده‌اند

شمارهٔ ۲۸۳ : سنگ طعنه به سبویم زده‌اند

شمارهٔ ۲۸۴ : بلبلان در چمن، ای دل به خروش آمده‌اند

شمارهٔ ۲۸۵ : هرکس حکایتی ز جمالت شنیده‌اند

شمارهٔ ۲۸۶ : بهشت را سر کوی او نشان دادند

شمارهٔ ۲۸۷ : دوش مستان بگذشتند و صلائی کردند

شمارهٔ ۲۸۸ : در آن روزی که خوبان آفریدند

شمارهٔ ۲۸۹ : غزل خوانان دف اندر چنگ دارند

شمارهٔ ۲۹۰ : دردکشان بلا خون جگر می‌خورند

شمارهٔ ۲۹۱ : آتشی در جان من عقل مشوش می‌زند

شمارهٔ ۲۹۲ : اهل نظر که سوختگان بلا کشند

شمارهٔ ۲۹۳ : دلم از جام غمت نیش بلا نوش کند

شمارهٔ ۲۹۴ : چشم تو از تیر مژه، هر سو شکاری افکند

شمارهٔ ۲۹۵ : چه شد که یار به بالین ما گذر نکند

شمارهٔ ۲۹۶ : گلها شکفت و جلوه به صد رنگ و بو کند

شمارهٔ ۲۹۷ : چون سر زلف سیه پوشت سراندازی کند

شمارهٔ ۲۹۸ : سبزه از خط غبارت خاک بر سر می‌کند

شمارهٔ ۲۹۹ : ابر می‌گرید به زاری،‌ گل تبسم می‌کند

شمارهٔ ۳۰۰ : باد صبح از بوی زلفت بیقراری می‌کند

شمارهٔ ۳۰۱ : سرو اگر در پیش قدت سرفرازی می‌کند

شمارهٔ ۳۰۲ : لعل تو چون کشف اسرار نهانی می‌کند

شمارهٔ ۳۰۳ : گر چشم من پای تو را ناگاه تقبیلی کند

شمارهٔ ۳۰۴ : رندم و عاشق و دیوانه به آواز بلند

شمارهٔ ۳۰۵ : هر دل که دید زلف تو آورد در کمند

شمارهٔ ۳۰۶ : هم چو چشم بدرقیبان از تو دورم می‌کنند

شمارهٔ ۳۰۷ : رندان پاک را که به کوران عصا دهند

شمارهٔ ۳۰۸ : عاشقان کوی تو را زحمت غوغا ندهند

شمارهٔ ۳۰۹ : اگر آن فتنه که برخاست به ما بنشیند

شمارهٔ ۳۱۰ : دوش در فکر من آن شکل قد و بالا بود

شمارهٔ ۳۱۱ : یاد باد کز ما یار ما را یاد بود

شمارهٔ ۳۱۲ : دوش بازم آتشی در جان غم فرسود بود

شمارهٔ ۳۱۳ : پیش از آن کین شخص ناموجود من موجود بود

شمارهٔ ۳۱۴ : یارب این دل به کجا رفت و کجا خواهد بود

شمارهٔ ۳۱۵ : به دنیا گر شوی دشمن، تو را حق یار خواهد بود

شمارهٔ ۳۱۶ : مرا هوای تو همراه خاک خواهد بود

شمارهٔ ۳۱۷ : آخر این شام بلا را سحری خواهد بود

شمارهٔ ۳۱۸ : بدیدم آن مه خود را، پگاه خواب آلود

شمارهٔ ۳۱۹ : تا نگفتی سخنی نقش دهان هیچ نبود

شمارهٔ ۳۲۰ : سگان را دیده در کویت، ز من بیخواب‌تر نبود

شمارهٔ ۳۲۱ : عشق تو بود با من و از من نشان نبود

شمارهٔ ۳۲۲ : ز عشق بنده چه خواهد بدان جمال فزود

شمارهٔ ۳۲۳ : سر سودا زده‌ام دوش به بالین که بود

شمارهٔ ۳۲۴ : در ازل قبلهٔ جانها خم ابروی تو بود

شمارهٔ ۳۲۵ : دوشینه یار پرده ز رخ برگرفته بود

شمارهٔ ۳۲۶ : با رخش ماه آسمان چه بود

شمارهٔ ۳۲۷ : دوش خیال رخت در دل دیوانه بود

شمارهٔ ۳۲۸ : دجله را امسال رفتاری عجب مستانه بود

شمارهٔ ۳۲۹ : دوش در مجلس کباب ما ز سوز سینه بود

شمارهٔ ۳۳۰ : تو نه آن شوخی که پروایت سوی یاری بوَد

شمارهٔ ۳۳۱ : از مژه می‌زنم نمک بر جگر کباب خود

شمارهٔ ۳۳۲ : یار تنها شد و آن به که به تنها نرود

شمارهٔ ۳۳۳ : هرگزم نقش تو از لوح دل و جان نرود

شمارهٔ ۳۳۴ : چون چنگم از غم سرنگون،‌ کان دلستانم می‌رود

شمارهٔ ۳۳۵ : نقش تو در چشمهٔ‌ چشمم چو ماهی می‌رود

شمارهٔ ۳۳۶ : روی در مسجد و دل ساکن خمار چه سود

شمارهٔ ۳۳۷ : گر پادشه به کوی تو آید گدا شود

شمارهٔ ۳۳۸ : چون ز مهرت ذره‌ای در جان من پیدا شَود

شمارهٔ ۳۳۹ : عشق که رخت صبر بسوزد بلا شود

شمارهٔ ۳۴۰ : دل من خون شد و تا خون نشود دل نشود

شمارهٔ ۳۴۱ : هر زمان دل را جگر از دست دیده خون شود

شمارهٔ ۳۴۲ : گر چو پسته دهن تنگ تو در خنده شود

شمارهٔ ۳۴۳ : غرهٔ ماه تو غرّا می‌شود

شمارهٔ ۳۴۴ : سبرهٔ خط تو پیدا می‌شود

شمارهٔ ۳۴۵ : سر شد ز دست و مهر تو از سر نمی‌شود

شمارهٔ ۳۴۶ : دلبر اگر به کام دل من نمی‌شود

شمارهٔ ۳۴۷ : از خود آن یار به هر نام نشانی بدهد

شمارهٔ ۳۴۸ : چو گل به وقت سحر گنج زر به باد دهد

شمارهٔ ۳۴۹ : مه تو را ماند اگر ماه به گفتار آید

شمارهٔ ۳۵۰ : می‌گذشت و ز حیا چهره برافروخته بود

شمارهٔ ۳۵۱ : اگر آن سرو گل‌اندام به رفتار آید

شمارهٔ ۳۵۲ : از درد هجر جانا جانم به همی‌برآید

شمارهٔ ۳۵۳ : در هر زمین که سروی چون قد او برآید

شمارهٔ ۳۵۴ : بکاهد صبرم و عشقت فزاید

شمارهٔ ۳۵۵ : صبا چو طرهٔ سنبل به وقت صبح گشاید

شمارهٔ ۳۵۶ : ماه است رخ یار، به ما خوش نبرآید

شمارهٔ ۳۵۷ : مرا بر شاخ رعنائی چو گل رفتن نمی‌شاید

شمارهٔ ۳۵۸ : حُسنش چو گل به هردم رنگی دگر برآید

شمارهٔ ۳۵۹ : خطت حرز الهی می‌نماید

شمارهٔ ۳۶۰ : اگر به رنگ و بوی تو گل به گلستان آید

شمارهٔ ۳۶۱ : مهری ز تو در وجود ناید

شمارهٔ ۳۶۲ : گل اندر دیده‌ام بی نقش رویت خار می‌آید

شمارهٔ ۳۶۳ : تن سرگشته ز هجر تو به جان می‌آید

شمارهٔ ۳۶۴ : تو را در گوشهٔ‌ خاطر غم یاری نمی‌آید

شمارهٔ ۳۶۵ : دوش بر گرد سمن باد سحر می‌پیچید

شمارهٔ ۳۶۶ : چه مطرب است که امشب بدین مقام رسید

شمارهٔ ۳۶۷ : دل سوخت در فراق تو، نوبت به جان رسید

شمارهٔ ۳۶۸ : زلفت مرا به حلقهٔ دام بلا کشید

شمارهٔ ۳۶۹ : آه من یک روز بر گردون علم خواهد کشید

شمارهٔ ۳۷۰ : آنچه از رهگذر دیده به رویم برسید

شمارهٔ ۳۷۱ : گر تو داری به عاشقان اقرار

شمارهٔ ۳۷۲ : گر شود با من ز لطف آن مه‌رخ عیّار یار

شمارهٔ ۳۷۳ : دیده باغ است و لاله صورت یار

شمارهٔ ۳۷۴ : مرا یکدم وصال او ز عمر جاودان خوشتر

شمارهٔ ۳۷۵ : عاشقان را که بود بادهٔ احمر در سر

شمارهٔ ۳۷۶ : زان لب و دندان چون لعل و گهر

شمارهٔ ۳۷۷ : آتش افروزی کنی بر سوخته عودم دگر

شمارهٔ ۳۷۸ : ساقی سبک‌ آن رطل گران را به من آور

شمارهٔ ۳۷۹ : آسان شود به صبر همه کار غم مخور

شمارهٔ ۳۸۰ : چشمان تو کشیده کمان و گشاده تیر

شمارهٔ ۳۸۱ : عاشقان در دو جهان ذکر شما باد به خیر

شمارهٔ ۳۸۲ : ای به خوبی بر همه خوبان امیر

شمارهٔ ۳۸۳ : از چهره چه رنگی‌ست که آمیخته‌ای باز

شمارهٔ ۳۸۴ : پیش ما خاک آستان نیاز

شمارهٔ ۳۸۵ : شراب‌خواره‌ام و رند و مست و شاهد باز

شمارهٔ ۳۸۶ : نباشم بی‌تو یکدم زنده هرگز

شمارهٔ ۳۸۷ : از تو هزار فتنه شود در جهان هنوز

شمارهٔ ۳۸۸ : مرحبا ای نگار روح‌افروز

شمارهٔ ۳۸۹ : لعل میگون تو در خون دل ماست هنوز

شمارهٔ ۳۹۰ : رُخت را نور بخشیدن میاموز

شمارهٔ ۳۹۱ : ورای رندی و مستی مجو ز گوهر ناس

شمارهٔ ۳۹۲ : مائیم و یک دل کاندر او، داریم دلداری و بس

شمارهٔ ۳۹۳ : این مرا بس که تمنای تو می‌ورزم و بس

شمارهٔ ۳۹۴ : همی‌دارم از لطف تو مُلتمس

شمارهٔ ۳۹۵ : من هوس دارم که با او خوش برآرم یک نفس

شمارهٔ ۳۹۶ : غنیمت دار دور گل که بر باد است بنیادش

شمارهٔ ۳۹۷ : چو خیال گشتی ای تن، خبری ده از میانش

شمارهٔ ۳۹۸ : آنکه در سایهٔ مهراند همه آفاقش

شمارهٔ ۳۹۹ : غم دنیا چه خوری تا خوردت رنج و غمش

شمارهٔ ۴۰۰ : به دندان‌مزد افشاندیم جان بر لعل خندانش

شمارهٔ ۴۰۱ : چون تیره و تنگ است دل، در وی نسازم مسکنش

شمارهٔ ۴۰۲ : می‌شود در تاب چشم روشنش

شمارهٔ ۴۰۳ : مرا وصال تو بگذشت در تمنا دوش

شمارهٔ ۴۰۴ : چو برکشید به وقت سحر خروس خروش

شمارهٔ ۴۰۵ : مسلسل است غم دل به زلف پُر چینش

شمارهٔ ۴۰۶ : گر بنگری در آینه عکس جمال خویش

شمارهٔ ۴۰۷ : سوخته‌ام از دل مسکین خویش

شمارهٔ ۴۰۸ : از آن چون شمع می‌سوزد دلم در شام گیسویش

شمارهٔ ۴۰۹ : جز باده نیست کوثر و جز راستی صراط

شمارهٔ ۴۱۰ : از مهر گشت ماهی در اوج حسن طالع

شمارهٔ ۴۱۱ : زرد و لرزان است تا خود در چه بیماری‌ست شمع

شمارهٔ ۴۱۲ : خانهٔ تاریک چشمم دارد از روی تو شمع

شمارهٔ ۴۱۳ : ز آتش دل هر شبی تا روز بگدازم چو شمع

شمارهٔ ۴۱۴ : بسکه هر شب سرگذشت خویش می‌رانم چو شمع

شمارهٔ ۴۱۵ : ای منصب رسالت از تو شده به رونق

شمارهٔ ۴۱۶ : می‌رود در خاک خواری آب نالان از فراق

شمارهٔ ۴۱۷ : ظهری کرأس صبح فی ضربة الفراق

شمارهٔ ۴۱۸ : هر که بوئی یافت از بستان عشق

شمارهٔ ۴۱۹ : ای چشم سیاه تو بلای دل عاشق

شمارهٔ ۴۲۰ : زهی جناب جلال تو قبهٔ افلاک

شمارهٔ ۴۲۱ : نمود صبح ازل آفتاب روز وصال

شمارهٔ ۴۲۲ : شنیده‌ایم که عشاق مستقیم احوال

شمارهٔ ۴۲۳ : هنوز در دل مائی و پیش دیده مقابل

شمارهٔ ۴۲۴ : چو شاه عشق ظفر یافت بر ولایت دل

شمارهٔ ۴۲۵ : منم شب‌ها و اشک سرخ و روی زرد و درد دل

شمارهٔ ۴۲۶ : دل من می‌کشد و چون نروم از پی دل

شمارهٔ ۴۲۷ : هر دم از دست فراقت می‌شود صد پاره دل

شمارهٔ ۴۲۸ : به جان جملهٔ مردان که در صباح ازل

شمارهٔ ۴۲۹ : مهی در برج ما کرده است منزل

شمارهٔ ۴۳۰ : بگذر ای عاقل و بگذار مرا لایعقل

شمارهٔ ۴۳۱ : دگر ره بر خدا کردم توکل

شمارهٔ ۴۳۲ : بیا که باغ به صد برگ می‌رسد از گل

شمارهٔ ۴۳۳ : پرده چو بگشاد باد از روی گل

شمارهٔ ۴۳۴ : اگر ای باد تو را بر در او هست قبول

شمارهٔ ۴۳۵ : ای صبا از من به جانان شو رسول

شمارهٔ ۴۳۶ : رفتم گر از نشستن ما می‌شوی ملول

شمارهٔ ۴۳۷ : مرا ز درد تو خون دل است و دُردی جام

شمارهٔ ۴۳۸ : در سر من هست هوای مدام

شمارهٔ ۴۳۹ : خراب کردهٔ چشمان پرخمار توام

شمارهٔ ۴۴۰ : من ز دست تو داستان شده‌ام

شمارهٔ ۴۴۱ : من گرد مستان بارها، چون جام مِی گردیده‌ام

شمارهٔ ۴۴۲ : بسیار در هر گوشه‌ای من گوش را مالیده‌ام

شمارهٔ ۴۴۳ : من اگر از سرِ مستی به جنون پیوستم

شمارهٔ ۴۴۴ : من غیر سر راه تو راهی نگرفتم

شمارهٔ ۴۴۵ : هر گه که یاد آرم لبت، از گریه در خون اوفتم

شمارهٔ ۴۴۶ : رندانه ساکن کوی ملامتم

شمارهٔ ۴۴۷ : سرو را دیدم و بالای تو آمد یادم

شمارهٔ ۴۴۸ : ز گریه دوش خود را غرقه در سیلاب می‌کردم

شمارهٔ ۴۴۹ : جمله وجود من توئی، من ز جهان برون شدم

شمارهٔ ۴۵۰ : ای دیده چه دیدی ز من خسته که هر دم

شمارهٔ ۴۵۱ : اگر آن یار کند بند جدا از بندم

شمارهٔ ۴۵۲ : تا زلف تو برداشتم و روی تو دیدم

شمارهٔ ۴۵۳ : جز دل کسی ندارد، اندیشه از غبارم

شمارهٔ ۴۵۴ : تو آفتابی و من ذرهٔ هوا دارم

شمارهٔ ۴۵۵ : همه روز از آتش دل، ز جگر کباب دارم

شمارهٔ ۴۵۶ : خیال لعل میگون تو دائم در نظر دارم

شمارهٔ ۴۵۷ : وجود من همه عیب است و یک هنر دارم

شمارهٔ ۴۵۸ : رندی و هوسناکی، از روز ازل دارم

شمارهٔ ۴۵۹ : چو خط بر من کشیدی چشم دارم

شمارهٔ ۴۶۰ : تو تا گشتی بلای جان، بلا را دوست می‌دارم

شمارهٔ ۴۶۱ : به ابرویِ چو کمانت که گر زنی تیرم

شمارهٔ ۴۶۲ : خرقه بر آتش و سجاده در آب اندازم

شمارهٔ ۴۶۳ : من که چون باد سحر، دم از هوائی می‌زنم

شمارهٔ ۴۶۴ : بر فلک شب همه شب دیده از آن می‌دوزم

شمارهٔ ۴۶۵ : چو گرد در رهت افتاده‌ام که برخیزم

شمارهٔ ۴۶۶ : گر دم از عشق زنم، همدم جامی باشم

شمارهٔ ۴۶۷ : شکل ابرویت ندارد نرگس رعنا به چشم

شمارهٔ ۴۶۸ : روزگاریست که من عاشق و دیوانه‌وشم

شمارهٔ ۴۶۹ : من آن رندم که کفر و دین به جام باده بفروشم

شمارهٔ ۴۷۰ : منم کز مفلسی دایم به دیدار تو درویشم

شمارهٔ ۴۷۱ : من به شادی شده بیگانه و با خود خویشم

شمارهٔ ۴۷۲ : چهره بر خاک درت شب همه شب می‌مالم

شمارهٔ ۴۷۳ : امروز که خاکِ درِ دیر است مقامم

شمارهٔ ۴۷۴ : کامم از دوست نشد حاصل و دشمن کامم

شمارهٔ ۴۷۵ : تنم گردی است سرگردان به گرد دامن جانم

شمارهٔ ۴۷۶ : به درد عشق درماندم، ره درمان نمی‌دانم

شمارهٔ ۴۷۷ : به ابرویت که نشسته به گوشه‌ای چو کمانم

شمارهٔ ۴۷۸ : روزگاریست که من شیفتهٔ روی فلانم

شمارهٔ ۴۷۹ : چون کمانت تا پی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ئی بر استخوان دارد تنم

شمارهٔ ۴۸۰ : تن مانده از جانان جدا، با درد و غم یارش کنم

شمارهٔ ۴۸۱ : کو قاصدی که راز تو با او بیان کنم

شمارهٔ ۴۸۲ : بس که هر دم دیده را پرخون کنم

شمارهٔ ۴۸۳ : وقت آن آمد که عزم کوی شیدائی کنم

شمارهٔ ۴۸۴ : از من مکن جدائی ای یار نازنینم

شمارهٔ ۴۸۵ : به پرسشی دل من شاد کن که غمگینم

شمارهٔ ۴۸۶ : تو را ای ماه مهرافروز چندانی که می‌بینم

شمارهٔ ۴۸۷ : عنان عزم سبک سوی یار خویش کنم

شمارهٔ ۴۸۸ : مست عشقم پارسائی چون کنم

شمارهٔ ۴۸۹ : عشق آمد و پر شد همه بیرون و درونم

شمارهٔ ۴۹۰ : دهان یار نمود از جواهر منظوم

شمارهٔ ۴۹۱ : گر چه گدای اویم در فقر پادشاهم

شمارهٔ ۴۹۲ : فریاد ز چشم روسیاهم

شمارهٔ ۴۹۳ : همچو دامن روی خود بر خاک هر کوئی نهم

شمارهٔ ۴۹۴ : مهی چو روی تو در آسمان نمی‌یابم

شمارهٔ ۴۹۵ : ما خلاف رسم مردم کرده‌ایم

شمارهٔ ۴۹۶ : با زلف بی‌قرار تو آرام کرده‌ایم

شمارهٔ ۴۹۷ : دوش ما همخوابهٔ آن سرو بالا بوده‌ایم

شمارهٔ ۴۹۸ : نرفت راه بیابان و خسته شد پایم

شمارهٔ ۴۹۹ : صبحدم یاد تو کردیم و دعائی گفتیم

شمارهٔ ۵۰۰ : ما گلی از بوستان جنتیم

شمارهٔ ۵۰۱ : تا بخندید لبت واقف اسرار شدیم

شمارهٔ ۵۰۲ : دوش ما را خبر وصل تو می‌داد نسیم

شمارهٔ ۵۰۳ : نسخهٔ سنبل تو پیش گل آورد نسیم

شمارهٔ ۵۰۴ : هر دم چو باد می‌برد از کوی تو نسیم

شمارهٔ ۵۰۵ : تا کی از این لا و لا، پیش تو الّا شویم

شمارهٔ ۵۰۶ : آن به که غم دل به حضور تو بگویم

شمارهٔ ۵۰۷ : ای چین زلفت شام غریبان

شمارهٔ ۵۰۸ : چون همنشین ماه نگردم بر آسمان

شمارهٔ ۵۰۹ : من همچو گل در خنده‌ام، گو یار در خونم نشان

شمارهٔ ۵۱۰ : یار همان، عهد همان، دل همان

شمارهٔ ۵۱۱ : کام دل هر گه که خواهم زان دهان

شمارهٔ ۵۱۲ : لبت در نقطهٔ موهوم چون می در شکر پنهان

شمارهٔ ۵۱۳ : کام ناکامی روا کن از دهان خویشتن

شمارهٔ ۵۱۴ : گر تو نکرده‌ای جدا، دل ز تعلقات تن

شمارهٔ ۵۱۵ : حالیا خواهم فشاند از دامن جان گرد تن

شمارهٔ ۵۱۶ : خواهم چو صبا گرد سر کوی تو گشتن

شمارهٔ ۵۱۷ : سر گشته‌ام ز بخت نگونسار خویشتن

شمارهٔ ۵۱۸ : من نه آن رندم که بنشینم به جای خویشتن

شمارهٔ ۵۱۹ : چند چون غنچه به بوئی ز تو دل خوش کردن

شمارهٔ ۵۲۰ : در جگر سوز تو دارم، دم نمی‌یارم زدن

شمارهٔ ۵۲۱ : گر مرد راه عشقی، لاف وجود کم زن

شمارهٔ ۵۲۲ : شب آخر زمان تیره است ساقی بادهٔ روشن

شمارهٔ ۵۲۳ : بگیر ملک خراب دل و عمارت کن

شمارهٔ ۵۲۴ : ساقی می باقی ده، عقل از سر ما کم کن

شمارهٔ ۵۲۵ : در دیار غربتم، از درد یار اندیشه کن

شمارهٔ ۵۲۶ : جز دهانش نیست در هر دو جهان مقصود من

شمارهٔ ۵۲۷ : تابی ز رخت در دل ماهست ولیکن

شمارهٔ ۵۲۸ : وفا نمی‌کند آن یار مهربان با من

شمارهٔ ۵۲۹ : از عشق همچو آتشم و ناله دود من

شمارهٔ ۵۳۰ : هر سحرگه در هوای ماه مهرافروز من

شمارهٔ ۵۳۱ : ز زلفت دم زدم، دودی برآمد از دهان من

شمارهٔ ۵۳۲ : می‌رفت جان ز بهر دل مبتلای من

شمارهٔ ۵۳۳ : گفتی که چون باد صبا، هر دم میا در کوی من

شمارهٔ ۵۳۴ : ما را دلیست چو ساغر گرفته خون

شمارهٔ ۵۳۵ : در سرم سودای عشق است و جنون

شمارهٔ ۵۳۶ : مرغ روانم می‌پرد، تا در هوای کیست این

شمارهٔ ۵۳۷ : مگذار عاشقان را در انتظار چندین

شمارهٔ ۵۳۸ : من رند و مِی‌ پرستم و فارغ ز کفر و دین

شمارهٔ ۵۳۹ : پای از خانه برون نه که بروید گل و نسرین

شمارهٔ ۵۴۰ : روز و شب بودند زلف و روی تو با هم قرین

شمارهٔ ۵۴۱ : ای آرزوی جان من، ای عمر نازنین

شمارهٔ ۵۴۲ : او آئینه است و هر طرفی روی‌ها دارد او

شمارهٔ ۵۴۳ : بر در دل حلقه زد، زلف چو زنجیر او

شمارهٔ ۵۴۴ : مایهٔ مردست خدا، مرد بود سایهٔ او

شمارهٔ ۵۴۵ : ای بلای عاشقان بالای سروآسای تو

شمارهٔ ۵۴۶ : گر به چمن بگذرد قامت رعنای تو

شمارهٔ ۵۴۷ : از غصهٔ بیماری آن نرگس جادو

شمارهٔ ۵۴۸ : آرزو دارم که با او باده نوشم رو به رو

شمارهٔ ۵۴۹ : بشکفت گل در گلسِتان، آن یار گل‌رخسار کو

شمارهٔ ۵۵۰ : دل گرفت از مسجدم، خمار کو

شمارهٔ ۵۵۱ : عکس جان گفتم لبش را، با دلم شد گفت و گو

شمارهٔ ۵۵۲ : ای لوای مهتری بر لامکان افراخته

شمارهٔ ۵۵۳ : آه که مشهور گشت، راز نهانم ز آه

شمارهٔ ۵۵۴ : همسر گل می‌نشود هر گیاه

شمارهٔ ۵۵۵ : در این زمانه به می دلق زرق رنگین به

شمارهٔ ۵۵۶ : من آن مرغ غریبم خسته بسته

شمارهٔ ۵۵۷ : ای خطِ شب مثالت از آفتاب زنده

شمارهٔ ۵۵۸ : در آ دامن‌کشان ساقی و مستان را شرابی ده

شمارهٔ ۵۵۹ : منم به دیدهٔ معنی همه خدا دیده

شمارهٔ ۵۶۰ : حلقه حلقه زلف تو بسته است بر کارم گره

شمارهٔ ۵۶۱ : بلبل نوائی می‌زند، ساقی بیار آن بلبله

شمارهٔ ۵۶۲ : روی از تو بر نتابم، چون رانی‌ام چو خامه

شمارهٔ ۵۶۳ : مگر باد صبا گوید حدیث جان به جانانه

شمارهٔ ۵۶۴ : آغاز می‌کند دل، سر نامهٔ نیازی

شمارهٔ ۵۶۵ : گر دل فنا شد راضی‌ام، کارامِ در جان کرده‌ای

شمارهٔ ۵۶۶ : جانا تو سوز خاطر پر غم ندیده‌ای

شمارهٔ ۵۶۷ : ای یار نازنین، چو دل از ما رمیده‌ای

شمارهٔ ۵۶۸ : من کی‌ام؟ سرگشته‌ای، بیچاره‌ای

شمارهٔ ۵۶۹ : یا شفائی و یا دواء دائی

شمارهٔ ۵۷۰ : نیست سرگشته‌تر از من به جهان باد صبائی

شمارهٔ ۵۷۱ : سرو از پای در آید چو به بستان آئی

شمارهٔ ۵۷۲ : جانا اگر به تنها، داری سر جدائی

شمارهٔ ۵۷۳ : دوش می‌گفت پیر ترسائی

شمارهٔ ۵۷۴ : عالم چو سراب است، طلب کن تو سر آبی

شمارهٔ ۵۷۵ : هست از زلف کژت در دل من قلابی

شمارهٔ ۵۷۶ : گر تو در دیدهٔ صاحبنظران ره یابی

شمارهٔ ۵۷۷ : چون چشم تو هرگز نکنم توبه ز مستی

شمارهٔ ۵۷۸ : شب‌ها من و کنج غمی، شمع‌ام کند غمخوارئی

شمارهٔ ۵۷۹ : به دستان گر ز دست ما بجستی

شمارهٔ ۵۸۰ : گر بیابد جان شیرین فرصتی

شمارهٔ ۵۸۱ : به درد عاشقی خو کن، مجو درمان اگر مردی

شمارهٔ ۵۸۲ : پیش آمدی در عیدگه، آتش به تکبیرم زدی

شمارهٔ ۵۸۳ : بیامدم ز سفر باز جانب یاری

شمارهٔ ۵۸۴ : به گوش یار پیغامی رساندن از سر یاری

شمارهٔ ۵۸۵ : سخت سستی تو در وفا داری

شمارهٔ ۵۸۶ : به تیغ از تو نبرگردم که روی دلستان داری

شمارهٔ ۵۸۷ : خون دل هست اگر عزم شرابی داری

شمارهٔ ۵۸۸ : ای بر رخ چون روزت شام خط زنگاری

شمارهٔ ۵۸۹ : ای که در دیده خیال تو کند پرده‌دری

شمارهٔ ۵۹۰ : مختار نبودم که فتادم ز تو دوری

شمارهٔ ۵۹۱ : به دور چشم تو مستی خوش است و مخموری

شمارهٔ ۵۹۲ : دوشینه می‌گفت نالان اسیری

شمارهٔ ۵۹۳ : ضعیفان قوی چون مور دل دارند جان بازی

شمارهٔ ۵۹۴ : به روز وصل از رویت، چو برقع می‌براندازی

شمارهٔ ۵۹۵ : نیازی می‌کنم با بی‌نیازی

شمارهٔ ۵۹۶ : بارها فکر کرده‌ایم بسی

شمارهٔ ۵۹۷ : ای یار ز یاران خبر یار نپرسی

شمارهٔ ۵۹۸ : لطف بود که سهو من، بینی و خط بر او کشی

شمارهٔ ۵۹۹ : مرا هر دم فزاید درد و داغی

شمارهٔ ۶۰۰ : نو بهار است و گل و عهد شباب ای ساقی

شمارهٔ ۶۰۱ : نو بهار است و می موسم عید ای ساقی

شمارهٔ ۶۰۲ : آمد نفس بهار ساقی

شمارهٔ ۶۰۳ : ساقی بیار جامی زان بادهٔ حقیقی

شمارهٔ ۶۰۴ : بکشت چشم تو ما را از عین بی باکی

شمارهٔ ۶۰۵ : بربود دل ز دستم، صنمی ظریف و شنگی

شمارهٔ ۶۰۶ : رند و قلندر شدم از سر دیوانگی

شمارهٔ ۶۰۷ : درمان درد عاشقی پرسیدم از صاحبدلی

شمارهٔ ۶۰۸ : ای یافته نبوت از ذات تو کمالی

شمارهٔ ۶۰۹ : اگر جمال تو نبود فروغ جنت اعلی

شمارهٔ ۶۱۰ : تا به چشمم ز خیال تو در‌آمد خیلی

شمارهٔ ۶۱۱ : صبح الهدی تجلی من مشرق المدام

شمارهٔ ۶۱۲ : سالی گذشت و نامد زان ماهرو سلامی

شمارهٔ ۶۱۳ : از گلشن رویش اگر یکبارگی گل چیدمی

شمارهٔ ۶۱۴ : ای خرده‌ای ز رشک عقیق تو جام می

شمارهٔ ۶۱۵ : شب فراق تو دارم به ناله همدمیئی

شمارهٔ ۶۱۶ : تو سروی ای صنم یا بوستانی

شمارهٔ ۶۱۷ : کمال معنی انسان و صورت جانی

شمارهٔ ۶۱۸ : مرا چون حلقهٔ زلفت بر آتش چند پیچانی

شمارهٔ ۶۱۹ : تا کی چو سگم از نظر خویش برانی

شمارهٔ ۶۲۰ : مرا دشوار می‌آید که با رویت به آسانی

شمارهٔ ۶۲۱ : روی دربست به ما ابرویت از پیشانی

شمارهٔ ۶۲۲ : ای یاد تو غایب ز زبان و دل ما نی

شمارهٔ ۶۲۳ : از روز ناتوانی اندیش تا توانی

شمارهٔ ۶۲۴ : هر چند می‌شکافی تو موی در معانی

شمارهٔ ۶۲۵ : پیک صبا اگر چه رنجور و ناتوانی

شمارهٔ ۶۲۶ : ای ماه اگر به روزن او سر فروکنی

شمارهٔ ۶۲۷ : تا چند در ابرو گره هر سو نگاهی می‌کنی

شمارهٔ ۶۲۸ : من نکنم دیده باز تا ننمائی تو روی

شمارهٔ ۶۲۹ : از حیای عارض تو گل برآمد سرخ روی

شمارهٔ ۶۳۰ : در وفا من بر رهم، ای بی‌وفا بی‌ره توئی

شمارهٔ ۶۳۱ : ترک لشکرشکن عشوه‌گر عربده‌جوی

شمارهٔ ۶۳۲ : یار عزیز و یوسف کنعان ما توئی

شمارهٔ ۶۳۳ : روزی که برد بادم چون خاک به هر سوئی

شمارهٔ ۶۳۴ : راضی نمی‌شوم ز وصالت به گفت و گوی

شمارهٔ ۶۳۵ : به چشمه‌های دو چشمم در آی چون ماهی

شمارهٔ ۶۳۶ : ای حسن تو آئینهٔ انوار الهی

شمارهٔ ۶۳۷ : سپهر حسن را دانم که ماهی

شمارهٔ ۶۳۸ : شرفی باشد اگر چون تو مبارک ماهی

شمارهٔ ۶۳۹ : ای ز ما وصف تو در مستی خیال انگیختن