شمارهٔ ۳۵

هوش مصنوعی: چشمان او مانند کسی است که مست شده و در این مستی خواب‌های عجیبی می‌بیند. اگر او ناگهان چشمانش را باز کند، زندگی‌اش به هم می‌ریزد و آسیب می‌بیند.

هوش مصنوعی: با لب‌هایش بوسه‌ای را به حرف آوردم، و از شرم، رنگش به قرمزی زد. این صحبت برای او، که لعل دهانش است، سنگین و سخت بود و نتوانست آن را تحمل کند.

هوش مصنوعی: چشمم را به زیبایی او خیره کرده بودم، اما اگر نه، شاید نمی‌توانستم از زیبایی‌اش اشک بریزم و چشمانم پر از آب نشود.

هوش مصنوعی: دلبر تصمیم به رفتن گرفت و من از او پرسیدم چرا اینقدر عجله داری. او پاسخ داد که من عمر تو هستم و خودم می‌دانم که عمر با شتاب می‌گذرد.

هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر بیان می‌کند که می‌خواهد نامه‌ای به دوستش بنویسد و برای نوشتن آن از دل خود مایه می‌گذارد. او احساس می‌کند که داستان و درد و دل‌هایشان آن‌قدر عمیق و شخصی است که نمی‌تواند در یک کتاب بگنجد و نیاز به بیان شنیداری و عاطفی دارد.

هوش مصنوعی: وقتی که کار من مانند زندگی به یک اندازه باشد، هرگز لبم را به شراب نزنم.

هوش مصنوعی: چشم آن ترک که دل ناصر را می‌سوزاند، خودش در حالت مستی و بی‌خبری قرار دارد. در این حال، کباب به خاطر آتش دل ناصر در حال سوختن است.