شمارهٔ ۶۲۵

هوش مصنوعی: ای پیک نسیم، هرچند که ضعیف و ناتوان هستی، اگر می‌توانی، پیام ما را برسان.

هوش مصنوعی: به خاطر داشته باشید که پا به سوی دوردست‌ها بگذارید و در حرکت باشید، شاید روزی به در خاصی برسید که در آنجا دو نفر بازرگان رموزی را با خود دارند.

هوش مصنوعی: اگر فرصتی داری، از زیبایی‌های چهره‌ات استفاده کن و در دل شب با نور شمع نامه‌ای را بخوان.

هوش مصنوعی: نمی‌خواهم داستان چشمانم را برای او بگویی، زیرا می‌ترسم که از شرم، دُرّ گرانبها به آب تبدیل شود.

هوش مصنوعی: می‌توانی با زیبایی و شگفتی موی او پیغام دل خود را بیان کنی، چه به طور مفصل باشد و چه به صورت مختصر، یا با لب‌های نیلی او به صورت پنهانی حرف بزنی.

هوش مصنوعی: بگذر به آرامی از آن در تا گرد و غبار بلند نشود، زیرا که این در تحمل سنگینی زیبایی‌ها را ندارد.

هوش مصنوعی: اگر مانند بخت و اقبال بدانی که در محله او چه خبر است، به من بگو که چرا این جهان روشن از ماست و چه چیز ما را از آن جدا کرده است.

هوش مصنوعی: بیان جدایی ما را به طور سطحی و با بی‌توجهی نوشته است، اما از روی ناچاری، او نامه‌ای را با جزئیات اندکی به ما می‌فرستد.

هوش مصنوعی: نامه‌ام را با راز خود محرمانه نگه داشتم و آن را از دوگانگی دور نگه داشتم. قلم من هیچ‌گونه دورویی و دوگویی را در کلماتم ندارد.

هوش مصنوعی: ناصر از عمق دلش هزاران نامه را روانه کرد، همان‌طور که باد با لطافت و استحکام حرکت می‌کند، و مانند آب که به راحتی جاری می‌شود.