شمارهٔ ۶۳۳

هوش مصنوعی: روزی که کم و کیف زندگی من بر من می‌چربد و از آن رنج می‌کشم، حتی هر دانه خاکی که قدم می‌زنم، بوی وفاداری و محبت را حس می‌کنم.

هوش مصنوعی: نمی‌توانم تو را ببینم، زیرا چشمان سیاه‌روم من در حد و اندازه آن چهره زیبا نیست.

هوش مصنوعی: تا زمانی که باد مرا به محله‌ات ببرد، مثل گرد و غبار به هر سو سرگردان و هیجان‌زده می‌چرخم.

هوش مصنوعی: در زمان نماز و سجده، زیبایی چهره‌ای را می‌ستایم که همانند محراب است. اما من فقط در برابر خمیدگی ابرویی خاص سجده می‌کنم و غیر از آن کسی را نمی‌پرستم.

هوش مصنوعی: هر بار که غم جدایی را از دل بیرون می‌آورم، تیرهای محبت تو در سینه‌ام به ترازو می‌آید.

هوش مصنوعی: به خاطر قد زیبا و خوش شکل تو که بر آب روان می‌رقصد، از چشمانم اشک می‌ریزم و برای پیدا کردن تو بر خاک در خانه‌ات جستجو می‌کنم.

هوش مصنوعی: ناصر از غم تو به اندازه‌ای دلشکسته شده که حتی یک مو هم برایش سنگین است، اما هرگز ندیدم که برای کسی در دو جهان، حتی یک مو هم سنگین بیفتد.