شمارهٔ ۴۶۴

هوش مصنوعی: در شب‌های طولانی، به آسمان نگاه می‌کنم و تلاش می‌کنم تا از درد دل‌های خود به پرندگان سپیده‌دم بیاموزم.

هوش مصنوعی: دل من همچون شب تیره است و به خاطر تأثیر شوم سرنوشت، هیچ نتیجه خوبی از آن بیرون نمی‌آید؛ اما من جهانی را روشن می‌کنم.

هوش مصنوعی: من با نگاهی پر از محبت، می‌درخشم و احساس می‌کنم که ستاره‌ها از من تأثیر می‌گیرند. به نفس خود زندگی و گرما می‌بخشم و مانند شمعی در زیر آسمان می‌سوزم.

هوش مصنوعی: در روز بدون تو، احساس می‌کنم که شب فرارسیده و نمی‌دانم کدام یک از این دو حالت تاریک‌تر است: شب یا روز من.

هوش مصنوعی: اگر لب‌های ناصر از من تقاضای بوسه کنند، من چنگی به چشمان او می‌زنم و از آنجا گوهری را جمع‌آوری می‌کنم.