شمارهٔ ۲۰۹

هوش مصنوعی: پیر ما، لباس روحانی‌اش را به خاطر شراب گرو گذاشت و خود را در سن پیری با کارهایش رسوا کرد.

هوش مصنوعی: در هر کجا، کسی نیست که ما را به خاطر رفتار و حالت خاص‌مان بشناسد. تا چه زمانی باید منتظر بمانیم تا یکی از انسان‌های با دل و حال خوب، به ما توجه کند و لطفش را شامل حال ما کند؟

هوش مصنوعی: من خادم کسی هستم که حتی اگر برگ نداشته باشد، نشان آزادی و درست‌کاری را به دوش می‌کشد.

هوش مصنوعی: در نهایت، به خاطر تمایلات و خواسته‌های ساقی و معشوق، وضعیت ناپایداری در میخانه به وجود آمد و همه چیز به فقدان و فقر رسید.