شمارهٔ ۳۸۴

هوش مصنوعی: در نزد ما، خاک زیر پای درگاه درخواست و نیاز، از چهار بالش نرم و راحت هم بهتر است.

هوش مصنوعی: عزم و اراده ما به اندازه بلندی قامت توست و داستان ما به درازی زلف‌های توست.

هوش مصنوعی: دوست (یا عشق) کسانی که روشنایی دارند، مانند شعله‌ای است که در پی راهی پر از درد و فراق قرار گرفته است.

هوش مصنوعی: نمی‌خواهم مانند چوب خوشبو بر آتش باشم که مدام بسوزم. پس لطفاً بگذار کمی هم از زندگی لذت ببرم.

هوش مصنوعی: مدتی در کنار من بمان و زمانی را به روشی که خودت می‌خواهی برای من بگذران.

هوش مصنوعی: من مانند سگی هستم که همیشه در نظر هستم و گاه و بیگاه با لطف و مهربانی‌ات نوازش می‌شوم.

هوش مصنوعی: همه به دشمنان خود نگاه نکنید، بلکه یک نگاه به دوستانتان بیندازید.

هوش مصنوعی: به بخشش‌های خود فکر کن و به نیازمندان کمک کن.

هوش مصنوعی: هر کسی زیبایی تو را درک نمی‌کند و فقط نادان‌ها به اسرار تو پی نخواهند برد.

هوش مصنوعی: ما به خاطر خیال ابروی تو، که برای ما مانند قبله است، نماز می‌خوانیم.

هوش مصنوعی: صدای چنگ در حال نواختن است و به سوی میخانه عاشقان می‌تازد، انگار که آنها را به عشق و شوق دعوت می‌کند.

هوش مصنوعی: شعر ناصر را ببین که در گل‌زار پر از صدای بلبل‌ها، چنین صدایی وجود ندارد.

هوش مصنوعی: صوت موسیقی از دیر (محل عبادت) می‌گوید که از اینجا راهی هست که به حجاز می‌رسد.