شمارهٔ ۶۲

هوش مصنوعی: آیا می‌دانی چرا هم‌صحبت من همیشه با من است؟ زیرا کسی به راز دل من آگاه نشده است.

هوش مصنوعی: از چشمی که با خون دل خود تغذیه‌اش کرده‌ام، داستان دل مضطرب و بی‌تاب من آشکار شده است.

هوش مصنوعی: در مقابل لب‌های زیبا و دل‌ربایت، چشمهٔ حیات هم کم می‌آورد و نسیم ملایم صبحگاهی، قدرت خود را از دست می‌دهد.

هوش مصنوعی: آزادی که به تو بخشیده شده، باعث شده است که سوسن به زیبایی تو بشکفد و بید با لرزش به حالت اعتراض درآید. همچنین، سرو نیز به شکوه تو به زانو درآمده است.

هوش مصنوعی: سعادتمند کسی است که چهره‌ی زیبا و فرخنده‌ای را می‌بیند و خوشا به حال آن کسی که در حال خوشی و نعمت زندگی می‌کند.

هوش مصنوعی: هر آسیب و ظلمی که به من بکنی، نگو که انجام ندادی. اگر از لبت هم چیزی ندهی، دل من از بی‌عدالتی پر شده است.

هوش مصنوعی: همه به خاطر تصویر زیبای تو شگفت‌زده هستند، زیرا این تصویر از قلم نقاش سرنوشت به وجود آمده و تو را در نهایت زیبایی و نیکی به نمایش گذاشته است.

هوش مصنوعی: در این دنیا، علاقه‌ام به غم زلف‌های توست. من شاد و آزاد هستم، زیرا دل‌مشغولی من به غم و شادی‌های دنیوی نیست.

هوش مصنوعی: لحظه‌ای از همه چیز و هر دو دنیا غافل شو؛ انسان واقعی کسی است که دل به این دو جهان نبسته باشد.