شمارهٔ ۳۹۰

هوش مصنوعی: یاد بگیر که چگونه رخسارت را نورانی کنی و لبانت را برای نوشیدن شراب آماده کنی.

هوش مصنوعی: وقتی که پرتاب تیر از چشمانت به سوی من است، مرا از افتادن بر زمین یاد نده.

هوش مصنوعی: نگذار که با نگاهی فریبنده، دیگران را به آزار و فشار بکشانی، چون تیراندازی که با تیرش دیگران را هدف قرار می‌دهد.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی موهایت را به شکل خاصی بچینید، مراقب باش که نباید آن را به هم تاب بدهی و به فرار از واقعیات متوسل شوی. چون پیچیدن زلف و درهم شدن آن، دردی را برای دل‌های خسته به همراه می‌آورد.

هوش مصنوعی: به خاطر شب‌زنده‌داری‌ام به من نگو که برای درد و رنجی که می‌کشم، شکایت کنم.

هوش مصنوعی: هرگز نگو که به خاطر تحقیر و خوار بودن زیر پاهایم، مشتی را برای پرستش بت‌ها آموزش نده.

هوش مصنوعی: ای باد، بر من بگو که چگونه از خاک پای او به من برسد، اما هرگز نیاموز که چگونه آن را بر دلم بمالم.

هوش مصنوعی: با وجود اینکه من اشتباهاتی دارم، اما تو باید یاد بگیری که در اشتباهات من، فقط اشتباه نبینی.

هوش مصنوعی: به کسی که به او اعتماد داری، با علامت و اشاره نباید نزدیک شد. مانند این است که به مگس یاد بدهی چگونه عسل بخورد.