شمارهٔ ۴۰۲

هوش مصنوعی: اگر پروانه‌ای در اطراف چشم روشن او باشد، می‌تواند در تاب و روشنی آن چشم ذوب شود و در آن غرق گردد.

هوش مصنوعی: وقتی صبر من را دیدند، مانند جیوه ناپایدار شد و در آغوش دل سیمین او، به‌مانند آهن، محکم و استوار گشت.

هوش مصنوعی: اگر آن ماه زیبا نباشد، برای من ضرری ندارد، چون من هم مانند عطارد در خوشه‌چینی از محصول او خواهم بود.

هوش مصنوعی: چهرهٔ زیبا و دلنشین او باعث می‌شود که گل‌ها در باغ سکوت کنند، گویی زبانشان بند آمده و مانند سوسن خاموش شده‌اند.

هوش مصنوعی: ای ساقی، از شیشه‌ات خون بریز! چند گل سرخ در گردن دارد، که در هر بار نوشیدن، آن را به نمایش بگذارد!

هوش مصنوعی: غنچه به خاطر حیا، سرش را در گریبان خود پنهان کرده است. ای باد صبا، برو و پیراهنش را از روی او بردار.

هوش مصنوعی: اگر او حال من را از ظلم دوستی ببیند، دشمن من هم بر من رحم خواهد کرد.

هوش مصنوعی: اگر دل تیره و حزن‌آلود باشد، من در جایی از چشمان روشنش می‌گذارم.

هوش مصنوعی: اگر ناصر به ذلت و خفت بیفتد، گرد و خاک راه بر دامن او نخواهد نشسته.