شمارهٔ ۵۷۲

هوش مصنوعی: عزیزم، اگر در تنهایی‌ات احساس جدایی از ما را می‌کنی، همچون صبح که با یک دم خوش از عشق و محبت کنار می‌آید، تو نیز می‌توانی با ما خوش‌دل باشی.

هوش مصنوعی: ابروی تو مانند چشمی زیباست و بر چهره‌ام به طرز شوخی همچون کمانی که زه آن کشیده شده، درد جدایی را احساس می‌کنم.

هوش مصنوعی: بهتر است که من دل باخته‌ات شوم و مانند ذره‌ای در عشق تو بگردم، زیرا دائماً در جستجوی محبت تو هستم و سرگردان و حیران می‌باشم.

هوش مصنوعی: با باد صبح صحبت کردم و به او گفتم: پیام خدا را به او برسان. اما این پیام در جایی که تو خودت حضور داری، نمی‌گنجد.

هوش مصنوعی: اگر بلبل برای گل پیامی آورده باشد، پس باشد که دم شما را در حضور او ببرم.

هوش مصنوعی: صدای رعد از دریا پیام می‌دهد به قطره‌ای که می‌گوید: وقتی ما از زمان گذر می‌کنیم، آیا تو نیز هم‌نشین ما هستی؟

هوش مصنوعی: اگر ناصر به مانند خسرو باشد، و تو با زیبایی‌ات به اندازه‌آشفتگی درآیی، مانند شیرین که با خشم آشناست.