شمارهٔ ۴۴

هوش مصنوعی: روزی در محله‌ی مغان، کمربند زهد را به خود می‌بندم و در پایان کار، حقایق وجود خود را بر دار تقدیم می‌کنم.

هوش مصنوعی: می‌خواهم طوری بگریم که اشکم آنقدر شدت بگیرد که مژه‌هایم از خون دل رنگین شود و به دنبال آن، در نهایت، گل‌های سرخ را بر روی خارها قرار دهم.

هوش مصنوعی: اگر برای عشق تو، آبروی خود را فدای به خاک افتادن راهت کنم، در برابر چشمان دشمنان، سرانجام دیواری مستحکم می‌سازم.

هوش مصنوعی: هر لحظه با آه سردی که از دل می‌زنم، روسیاه و بدنام می‌شوم. در نهایت، بر زبان خود قفل می‌زنم و آن را محکم می‌کنم.

هوش مصنوعی: من معشوق را همچون قبا و لباس زیبا در آغوش می‌گیرم، و مانند کمری که به زر و طلا می‌بندم، او را در دلم جای می‌دهم.

هوش مصنوعی: اگر روزی مانند ناصر با تو ملاقات کنم، چشمانم را به سوی تو باز می‌کنم و سخنانم را بیان خواهم کرد.