شمارهٔ ۲۳۵

هوش مصنوعی: من و مسجد می‌دانیم که اتهام زدن کار هر گروهی است و باید که کارها نسبت به خودشان سنجیده شود.

هوش مصنوعی: من انسانی هستم که در خُود راستی و خضوع به سر می‌برم و نمی‌توانم به خاطر چیزی که ارزش واقعی‌اش از بین رفته، به عبادت و طاعت مشغول شوم. پس نمی‌توانم بابت دریافت پاداش‌های دنیوی، مانند بهشت، چیزی بخواهم یا از کسی انتظار داشته باشم.

هوش مصنوعی: من هرگز زهد و پارسایی نکردم و اگر هم چنین چیزی را به من نسبت دهند، بر این ادعا دلیلی نمی‌توان یافت. اینکه بگویند من به خشک اندیشی و دوری از دنیا پرداخته‌ام، با اصول طریقتی که دنبال می‌کنم همخوانی ندارد.

هوش مصنوعی: برخیز تا از شراب کهنه بهره‌برداری کنیم، زیرا هم‌نشینی با تو همیشه ارزشمند است.

هوش مصنوعی: زاهد و آن کسی که به بهشت علاقه دارد، من و خاک در کنار هم؛ هر کسی هدف و آرزویی دارد که متناسب با تلاش و کوشش اوست.

هوش مصنوعی: نمی‌توان به باده‌نوشان عیب گرفت، زیرا در عشق، دیدن معشوق و نوشیدن شراب هر دو از چیزهای پسندیده و معمول به شمار می‌رود.

هوش مصنوعی: ناصرا، چه گناهی داری که در برابر بزرگی کرم او، ذره‌ای هستی که در برابر خورشید چه ارزش و قیمتی می‌تواند داشته باشد؟