شمارهٔ ۹۰

هوش مصنوعی: سرو زیبای تو مانند آبی زلال از چشمان ما سرازیر است، اگرچه به ما اجازه نمی‌دهد که در کنار تو باشیم.

هوش مصنوعی: من می‌دانم که تو همیشه در دل من هستی، اما نمی‌دانم آن بیچاره‌ی سرگردان کجاست.

هوش مصنوعی: به یاد زیبایی تو هستم و از این صدا در دل خود می‌گویم. توصیف زیبایی‌ات را با صداقت بیان می‌کنم.

هوش مصنوعی: در باغ، گل به خاطر خجالت سرخ شد و از آن‌جا که به حیا مشغول بود، هیچ سرو و درختی نتوانست در برابر قامت تو راست بایستد.

هوش مصنوعی: اگر ماه در حضور تو به زیبایی تو شبیه می‌شود، به خاطر کمی زیبایی خود اوست. و اگر مشکی از زلف تو تقلید می‌کند، نشان از نقص خودش دارد.

هوش مصنوعی: در اینجا شاعر از بار سنگین احساسات و مشکلاتش سخن می‌گوید و از معشوق می‌خواهد که با رحمتی که دارد، به او کمک کند. او به وضوح نشان می‌دهد که یا باید عشق و شادی را تحمل کند، یا غم و اندوه را، و به او می‌گوید که بارها این احساسات را تجربه کرده است.

هوش مصنوعی: ناصر در شبی نالید و گفت: ای پزشک، من هرگز خواب خوش نمی‌بینم. چه روز بدی برای من است!