شمارهٔ ۳۵۳

هوش مصنوعی: هرجا که درخت سرو به بلندی او از زمین سر برآورد، شاید که نرگس و گل هم مانند چشمان زیبا و چهره‌ی او، سر از خاک بیرون بیاورند.

هوش مصنوعی: اگر من به زمین بروم و موهایم را به خاطر او بر خاک بگذارم، غیرعادی نیست که از خاک، گلی خوشبو به وجود آید.

هوش مصنوعی: زمانی که عشق او در دل من جوانه بزند، همانطور که از زمین، گیاهانی شکل می‌گیرند، زیبایی و ویژگی‌های او نیز از دل من خواهد روئید.

هوش مصنوعی: چشمم در تماشای او و زیبایی‌اش غرق شده و به قدری تحت تأثیر قرار گرفته‌ام که اشکم همچون آبی که از رود می‌گذرد، سرازیر می‌شود. احساساتی عمیق و دردناک در من به وجود آمده، مخصوصاً زمانی که او با زیبایی‌اش ظاهر می‌شود.

هوش مصنوعی: در وجود من به قدری احساسات و درد جمع شده که هر بار که نفس می‌زنم، مثل اینکه خون از گلویم بالا می‌آید.

هوش مصنوعی: می‌گویند از بحث و گفتگو دست بردار، اما نمی‌دانند که من برای این موضوع جان می‌سپارم و این گفتگو بالاخره نتیجه‌ای خواهد داشت.

هوش مصنوعی: هرگز نتوانستم آن آرزوی جان را ببینم، اما می‌ترسم که جان ناصر به خاطر این آرزو نجات پیدا کند.