شمارهٔ ۱۱۸

هوش مصنوعی: صبح زود بادی پیغام محبت را به عاشقان منتقل کرد و بوی خوش زلف محبوبم آرامش را به من بخشید.

هوش مصنوعی: من می‌گفتم که بخواهم به خاک تبدیل شوم تا زیر پاهای او بروم، اما حالا دوباره می‌گویم که گرد و غبار او بر پای دوست بنشیند.

هوش مصنوعی: بارها به در خانه‌اش رفتم، اما هرگز چیزی به من نداد. این نشان می‌دهد که هر گدایی نمی‌تواند بخت و اقبال خدام دوست را داشته باشد.

هوش مصنوعی: وقتی او را دید مانند گلی غنچه، لباسش را درید و به خاطر غیرت نسبت به محبوبش، خود را زخمی کرد.

هوش مصنوعی: در گذشته، هرگز فکر نمی‌کردم که با این همه اندوه و دوری و نزدیکی، این‌گونه دچار رنج و درد شوم، به‌ویژه در زمان‌هایی که با دوست بودم.

هوش مصنوعی: خواهش می‌کنم که از ذرات خاک راه، به یاد دوستان و معشوقان بیفتی. ای نسیم، اگر بر بام محبوب بگذری، این نکته را در نظر داشته باش.

هوش مصنوعی: ای واعظ، مرا نصیحت نکن، چرا که من از دست او شراب نوشیدم. باده‌ای که زندگی را در جام دوست به من می‌بخشد.

هوش مصنوعی: زمانی که به شهادت می‌رسم، نام او را با صدای بلند بر زبان بیاور، مانند ضربه‌ای که با تیغ به کار می‌زنم. چون اگر قرار بر مرگ من باشد، می‌خواهم جانم را بر سر نام دوست بدهم.

هوش مصنوعی: من به خاطر این عشق، از تمام دنیا و آخرت بی‌نیازم و تنها چیزی که برایم مهم است، دین عاشقان است؛ در غیر این صورت، ایمان به دوستی و عشق بی‌معناست.

هوش مصنوعی: چند نفر از روی کینه و بدخواهی به من آزار می‌زنند و حرف‌هایی می‌زنند که گوشم را اذیت می‌کند، اما من آرامش دارم و از عشق و محبت دوست‌ام لذت می‌برم.

هوش مصنوعی: ناصر به رغم تلاش‌هایش نمی‌تواند به خواسته‌اش برسد، اما از لبانش کام دشمنان را می‌چشد و برعکس، به کام دوستش نمی‌رسد.