شمارهٔ ۴۶۹

هوش مصنوعی: من شخصی آزاداندیش هستم که می‌توانم هم دین و هم کفر را در کنار لذت نوشیدن باده قرار دهم. به یاد محبوبی که هیچ دردی ندارد، از دست دیگران شراب می‌نوشم.

هوش مصنوعی: عذاب دوزخ را از دل برمی‌آورم، چرا که در بهشت، شوق دیدن تو باعث می‌شود آتش عشق را شعله‌ور کنم، حتی اگر در روز رستاخیز باشد.

هوش مصنوعی: به اندازه‌ای به تو عشق می‌ورزم که گویی به سرنوشت خودم آسیب زده‌ام. آن‌قدر به یاد تو هستم که خودم را فراموش کرده‌ام.

هوش مصنوعی: من به پرستندگان دین می‌گویم که پوشیدن دلق آبی برای من ننگ است و این عیب را دیگر پنهان نمی‌کنم و به‌طور واضح بیان می‌کنم.

هوش مصنوعی: من به شدت از افسردگی رنج می‌برم و مانند شمع در حال سوختن هستم. از نادانی و ناپختگی بیزارم و به همین خاطر، مثل شرابی که در حال جوشیدن است، فعال و سرزنده‌ام.

هوش مصنوعی: ای محتسب، برو و از مرز خود فراتر نرو. بگذار آرامش بگذارم، زیرا حال من به خاطر شراب نیست، بلکه ساقی مرا بی‌خبر و غرق در حال خود کرده است.

هوش مصنوعی: اگر بگویی و صدا نداشته باشی، لب‌هایت شبیه نی می‌شود، پس با آهنگ‌های دلنشین خودم را دگرگون کن، چرا که مانند دف در گوشم زنگ می‌زند.

هوش مصنوعی: اگر من تو را در آغوش بگیرم، دیگر هیچ‌کس نمی‌تواند تو را از من جدا کند، چون صدای خوشت مانند صدای چنگی است که دلنواز است.

هوش مصنوعی: امروز به قدری مست و بی‌فکر شده‌ام که تنها از جام ازل (جامی که از آن در آغاز دنیا دیگر خورده نمی‌شود) ناصر (پشتیبان یا حامی) به یادگار مانده، شاید در روز قیامت دوباره بیدار شوم و سنگینی این حالت را بر دوش خود حس کنم.