شمارهٔ ۳۶۲

هوش مصنوعی: وقتی که گل را در چشمانم می‌بینم، بدون دیدن چهره‌ات، هر برگ گلی برای من مثل خار می‌شود و صد بار از این موضوع بر دلم سنگینی می‌کند.

هوش مصنوعی: هیچ وقت تصویر ابرویت از خاطر من نمی‌رود؛ مانند کمانی که از چشمان دقیق و تیزبین در می‌آید.

هوش مصنوعی: من هرگز از کوی تو به خاطر فحاشی‌های رقیب نمی‌روم، اما شنیدن طعنه‌های دشمنان برایم بسیار سخت و مشکل است.

هوش مصنوعی: بدان به جمال نیکوی تو نظر می‌کنند و من می‌دانم که چشم‌های حسود می‌توانند به این چهره زیبا آسیبی برسانند.

هوش مصنوعی: جز شراب در دستانم هیچ چیزی باقی نمی‌ماند و همه چیز به سادگی با وزش باد می‌رود. به جز یاری که در چشمانم دارم، همه دیگران برایم بی‌اهمیت و غریبه‌اند.

هوش مصنوعی: من به ماه نگاه می‌کنم، زیرا در آنجا نشانه‌ای از دوست را می‌بینم. به گل‌بر خودم عشق می‌ورزم، زیرا از او نسیم یار می‌وزد.

هوش مصنوعی: جز تو کسی نگران حال ناصر نیست و هیچ‌کس او را نمی‌پرسد. فقط محبت و رحمت تو به این حال و روز او یاری‌گر می‌شود.