شمارهٔ ۵۶۲

هوش مصنوعی: هرگز رویت را از من نمی‌گردانم، زیرا وقتی به سوی خود می‌خوانی‌ام، مانند قلمی هستم که بر روی نوشته‌ات می‌نویسد، و اگر همچون نامه‌ای مرا بخوانی، بی‌تردید در دست تو خواهم بود.

هوش مصنوعی: ای ساقی، یک جام می بیاور تا لباس خود را بر زمین بیفکنم. نگذار که اهل دل این جا بمانند، چون ممکن است جانشان را بروند و لباسشان را از دست بدهند.

هوش مصنوعی: وقتی که دین و دانش از بین رفتند، دیگر از رسوایی و شهرت خود نگران نیستم. وقتی که از تفکرات متعارف کناره‌گیری کرده‌ام، چرا باید به ظاهرسازی‌ها فکر کنم؟

هوش مصنوعی: در محفل رندان و اهل بزم، زاهد چه دلیلی برای حضور دارد؟ چون مکان خاص برای افراد ویژه است و جایی برای عموم نیست.

هوش مصنوعی: اگر من در مورد عشق تو صحبت کنم، شگفتی ندارد که هر بار که کسی مست باشد، کلاغ‌مانند صدا کند.

هوش مصنوعی: ای نسیم صبح به من بگو، که از باغ آن محبوب، بوی خوشی به مشام می‌رسد که روح را تازه می‌کند و از گل‌ها می‌آید.

هوش مصنوعی: چه فایده‌ای دارد که غم عاشقانه‌ام را در دل پنهان کنم، در حالی که عشق او در هر دو دنیا، سر و صدای خود را بلند کرده است؟