شمارهٔ ۵۸۲

هوش مصنوعی: در لحظه‌ای که در جشن عید حاضر شدم، با نوازش خاصی به جرأت و شوقی در درونم آتش زدی. چرا من که قربان تو شدم، از نگاه‌های پر از راز و رمز تو زخم خوردم.

هوش مصنوعی: گفتی که تو احمق هستی، نمازت چه حکمی دارد، چون نمی‌توانی صحبت کنی، به من انتقاد کردی و زبانم را بند آوردی.

هوش مصنوعی: در خواستم که شیرینی عیدت را به من بدهی، تو با شادی به من اشاره کردی و با چشمانت به من نگاهی زدی که نشانگر نیرنگی بود.

هوش مصنوعی: اگر در عید، ای محبوب، تو حضور داری، آیا هدف تو از کارهایم همیشه کشتن من است؟ من که مدت‌هاست در عشق تو کشته شده‌ام، پس برای چه به من ضربه می‌زنی؟

هوش مصنوعی: اگر نمی‌خواهی که من دیوانه شوم، پس چرا با زیبایی‌ات مرا فریب می‌دهی و زنجیر عشق را بر گردنم می‌گذاری؟

هوش مصنوعی: اگر فردا خدایا به من بگوید که از عشق چه می‌دانی، خواهم گفت که خودت با مهر تقدیرم را به ضرب زده‌ای، در دارالضربی که نشان از سرنوشت دارد.

هوش مصنوعی: ناصر در جوانی چگونه می‌تواند از زهد و پرهیزگاری خود دست بکشید، در حالی که آتش زیبایی‌ات بارها به دلم افتاده و در لباس زهد پیرم به من زدی؟