شمارهٔ ۱۰۵

هوش مصنوعی: ساربان، من به خاطر گریه‌هایم در این گل و لای معطل شده‌ام. آیا رحمی به من می‌کنی؟ من که در این منجلاب گم شده‌ام و دل را به راهی که مقدر شده، می‌زنم.

هوش مصنوعی: من هرگز نمی‌خواهم به آسانی از زندگی‌ام جدا شوم. اگر زندگی خود به جدایی تن دهد، جدا شدن من بسیار دشوار خواهد بود.

هوش مصنوعی: وقتی آن ماه زیبا می‌خواست برود، به او گفتم که سوار بر کالسکه شود. اگر به خاطر عشق به من سفر می‌کند، شاید این عشق خودش هم مانند یک کالسکه باشد که او را همراهی می‌کند.

هوش مصنوعی: گاهی دوست چشمم را به خواب می‌برد و گاهی به دل می‌رسد. او همچون مسافری است که به آرامی در دل منزل می‌کند، و آن ماهی که جانش به دل من جا دارد.

هوش مصنوعی: محبوب رفته و دل، نیت رفتن دارد. نمی‌توان او را به زور نگه داشت، زیرا او به معشوق رسیده است.

هوش مصنوعی: هر جایی که آن خنکای مه وجود داشته باشد، دل انسان هرگز از آنجا خارج نخواهد شد. چون وقتی محبت و عشق در دل انسان جاری می‌شود، دیگر همه چیز را در بر می‌گیرد و حتی آسمان‌ها هم تحت تأثیر آن قرار می‌گیرند.

هوش مصنوعی: در عشق واقعی، میان پایه‌ها و نهادها تفاوتی وجود ندارد. عشق واقعی آن‌قدر عمیق است که حتی اگر کسی از سر عشق قدم بردارد، این اقدام او به خاطر عشقش معنا می‌یابد. اگر محبت او کامل باشد، هر عملی که انجام دهد، از عشق است.