شمارهٔ ۴۴۵

هوش مصنوعی: هر بار که به یاد لب‌های تو می‌افتم، در حالی که بی‌خبر و مست و خراب هستم، از شدت اشک و اندوه به حالتی غمگین و در خون می‌افتم.

هوش مصنوعی: در خواب عمیق و راحت است آن معشوق، از حال و احوال شب‌های من نپرس. خوشبختی او کجا می‌تواند بداند که من در گوشه‌ای از غم چگونه افتاده‌ام.

هوش مصنوعی: من یک قطره کوچک هستم که از ابر رحمت فرود آمده‌ام. حالا در خاک رها شده‌ام و به دنبال این هستم که به جیحون برسم.

هوش مصنوعی: عشق از دوران‌های دور می‌گوید که می‌خواهم در دل‌ها به ظهور برسم و هر بار از چهره لیلی در چشمان مجنون خودم را نمایان کنم.

هوش مصنوعی: ای کسی که در عشق دینداری، از عاشق سرگردان چیزی نجو، زیرا اگر من از این درد درمان یابم، دیگر به قوانین عاشقی پایبند نخواهم بود.

هوش مصنوعی: از مسجد بیرون آمدم و حالا که نزدیک دیر می‌شوم، نمی‌دانم چگونه این شرمندگی را تحمل کنم، زیرا من از دیر نیز بیرون افتاده‌ام.

هوش مصنوعی: ناصر به خاطر لطافت زلف‌های تو در پریشانی است، بگذار او چهره‌ات را ببیند. مانند ماری که زخمی شده، من به دام فریب او افتادم و گرفتار شدم.