شمارهٔ ۶۲۶

هوش مصنوعی: ای ماه، اگر از روزنه به داخل بیایی و سرت را پایین بیاوری، آن‌گاه می‌توانی آفتاب گم‌شده را پیدا کنی.

هوش مصنوعی: پای تو بر زمین افتاد و رخسارت بر زمین افتاد. سپس نگاهی به آن ماه می‌کنی.

هوش مصنوعی: وقتی نگاهت را به آن بخش‌های خاص چشمانش بیندازی، در میان حلقه‌های هر تار مویش، غرق می‌شوی.

هوش مصنوعی: چشمانت دل مرا می‌بیند و با زلف یار، جمعیتی از اندوه او به وجود می‌آوری.

هوش مصنوعی: اگر در این مکان، فضای مناسب برای گفت‌وگو پیدا کنی، باید دور این مشکل بچرخید و از آن عبور کنی.

هوش مصنوعی: ای سرو زیبای ایستاده، برای یک لحظه هم که شده کنار ما بیا و به من کمک کن تا در هر لحظه که به دیوانگی می‌رسم، آب بر روی آتش دل من بریزی و به آرامش برسانی.

هوش مصنوعی: به آینده امیدوارم که روزی لبم به لبت برسد، روزی که تو از کاسهٔ سر ناصر می‌نوشی.