شمارهٔ ۳۸۰

هوش مصنوعی: چشمان تو مانند کمانی هستند که تیر دل را به سمت هدف نشانه می‌رود و این تیر به طرز بی‌رحمانه‌ای قلب را تسخیر می‌کند و روح را به اسارت می‌برد.

هوش مصنوعی: چشم من بی تو تاریک و افسرده است ای ماه، وقتی که تو رخساره‌ات را نمایان کنی، کار من به شدت به وخامت می‌رسد، ای دوست، لطفا به کمکم بیا.

هوش مصنوعی: چشمم به تو قانع است، دیگر به آینه نگاه نکن تا زیبایی بی‌همتای تو را بی‌نظیر نبیند.

هوش مصنوعی: مژگان تو به مانند تیری تیز و برنده از میان زره‌ی محکم و لباس صبر عبور می‌کند، همان‌طور که سوزن پولادین از پارچه‌ی ابریشمی می‌گذرد.

هوش مصنوعی: من از زاهدان فرار کرده‌ام، مانند روغنی که از آب جدا شده است. به عشق معشوقان، مانند عسل و شیر، لطیف و دلپذیرم.

هوش مصنوعی: عطر و بوی زلف تو فضای ما را خوشبو کرده است، پس بَخور را ببر که آن عطر در دل ماست.

هوش مصنوعی: واعظ، نگو که ناصری وجود دارد، زیرا او همواره نگاهی به آن سو ندارد و اگر هم نگاهی بیندازد، به راحتی نمی‌تواند آن را ببیند.