شمارهٔ ۴۸۰

هوش مصنوعی: اگر همسرم از من دور باشد، با درد و غم او را یاد می‌کنم و اگر او بخواهد، در لحظه‌ای می‌توانم روح و جانم را برای راحتی‌اش فدای او کنم.

هوش مصنوعی: پرنده‌ای که درون دلم از من فرار کرده، می‌خواهم او را در چاه غم بیندازم تا ببیند چه مدت می‌تواند مرا گرفتار کند و من هم او را دچار مشکلات کنم.

هوش مصنوعی: این چشم که به خاطر نبودن دیدار او، بی‌حوصله و بی‌کار شده است، تا به کسی دیگر نگرید، من آن را از خودم بی‌نیاز می‌کنم.

هوش مصنوعی: من به راه خود می‌روم و او از حال من بی‌خبر است. تلاشم این است که صدایم را به گوشش برسانم تا شاید از حال من مطلع شود، حتی اگر در دلش رحمی نداشته باشد.

هوش مصنوعی: من لب هایم را بر لب های او می‌زنم تا وقتی که آتش عشق در وجودم شعله‌ور شود و خود را همچون چوب سوخته‌ای در چشم او ظاهر کنم.