خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

سلیم تهرانی » دیوان اشعار » غزلیات

شمارهٔ ۱ : دلا تویی که به کار خودت گزیده خدا

شمارهٔ ۲ : الهی دور دار از ما غرور بی گناهی را

شمارهٔ ۳ : جهان کهنه چو نو کرد عادت و خو را

شمارهٔ ۴ : ما را سپرده است به ساقی حبیب ما

شمارهٔ ۵ : تا کی بود ز راه خطا، پیچ و تاب ما

شمارهٔ ۶ : خدایا رهنما شو بر دل ما رهنمایی را

شمارهٔ ۷ : به صورت تو بتی کمتر آفریده خدا

شمارهٔ ۸ : تا چند دیر و کعبه، مخوان این فسانه را

شمارهٔ ۹ : ای ز چشمت خفته در چشم غزالان نازها

شمارهٔ ۱۰ : ای ز مژگانت مرا چون خوشه در دل تیرها

شمارهٔ ۱۱ : سخن بست از لبم احرام طوف کعبهٔ دل‌ها

شمارهٔ ۱۲ : شراب نقل نخواهد، بگیر ساغر را

شمارهٔ ۱۳ : به راه عشق خطر نیست بینوایان را

شمارهٔ ۱۴ : مزن به خون من ای پر عتاب، استغنا

شمارهٔ ۱۵ : پیری نشد خزان گل شاخسار ما

شمارهٔ ۱۶ : محبت از دل ما شُسته نقش کینه‌خواهی را

شمارهٔ ۱۷ : در آشوب جهان، کشتی پر از صهباست مستان را

شمارهٔ ۱۸ : یک شب از بخت زبون شمعی نشد هم‌دوش ما

شمارهٔ ۱۹ : ای خامه حرف زن که پس از ما کلام ما

شمارهٔ ۲۰ : تجلی بر نمی تابی، ز بی تابی چه سود اینجا

شمارهٔ ۲۱ : حریم بزم عشق است این، چرایی ناامید اینجا؟

شمارهٔ ۲۲ : هر که از فرقهٔ ما نیست، لئیم است اینجا

شمارهٔ ۲۳ : نمی کشد به چمن، طبع پرغرور مرا

شمارهٔ ۲۴ : چو ماه شعشعهٔ ماست برق خرمن ما

شمارهٔ ۲۵ : فغان که سوخت جهان بهانه گیر مرا

شمارهٔ ۲۶ : ‎تویی که تیغ چو آب تو کشته آتش را

شمارهٔ ۲۷ : چو تیغ نیست محابا ز خصم پیشهٔ ما

شمارهٔ ۲۸ : افروخت از تبسم مینا ایاغ ما

شمارهٔ ۲۹ : ای تازه رو، ز زخم خدنگ تو داغ ما

شمارهٔ ۳۰ : در قفس رفته چو قمری چمن از یاد مرا

شمارهٔ ۳۱ : چه غافلی‌ست ز دور سپهر‌، مردم را

شمارهٔ ۳۲ : شعله دارد ز تو آیین غضبناکی را

شمارهٔ ۳۳ : لب تو کرد پر از می ایاغ آینه را

شمارهٔ ۳۴ : ذوقی ز باغ نیست دل غم پذیر را

شمارهٔ ۳۵ : عشق را در قید دارد پیکر رنجور ما

شمارهٔ ۳۶ : به گوش کس نبود آشنا حکایت ما

شمارهٔ ۳۷ : رهنمایی چون کنم در دیدن او دیده را؟

شمارهٔ ۳۸ : نماید خرمن آزادگان چون رنگ کاهی را

شمارهٔ ۳۹ : چشمت ز ناز بسته به نظاره راه را

شمارهٔ ۴۰ : ما گرفتاریم و غیر از ناله نبود کار ما

شمارهٔ ۴۱ : کند به راه تو پامال، آسمان ما را

شمارهٔ ۴۲ : احتراز از عشق کی باشد دل دیوانه را؟

شمارهٔ ۴۳ : گریه طوفان می کند از نکهت محبوب ما

شمارهٔ ۴۴ : می‌دهد سیل سراغ ره ویرانهٔ ما

شمارهٔ ۴۵ : عشق دیگر در فغان آورده ناقوس مرا

شمارهٔ ۴۶ : آن بلبلم که هرگاه، از دل کشم فغان را

شمارهٔ ۴۷ : تا به کی آن آهوی وحشی نگردد رام ما

شمارهٔ ۴۸ : نتوان گفت به رویش سخن آینه را

شمارهٔ ۴۹ : سینه ریشانیم و دارد آن دهن درمان ما

شمارهٔ ۵۰ : بس است شاهد مستی همین گلستان را

شمارهٔ ۵۱ : ریزد ز بس غبار دل از هر فغان ما

شمارهٔ ۵۲ : خوش آن زمان که سر مهر بود خوبان را

شمارهٔ ۵۳ : آیینه کجا دیده ست، رخسار چو ماهش را

شمارهٔ ۵۴ : نگاه باغبانم، می‌پرستم لاله و گل را

شمارهٔ ۵۵ : فلک نبود به مستی حریف نالهٔ ما

شمارهٔ ۵۶ : می‌جهد برق ز آه دل غم‌پیشهٔ ما

شمارهٔ ۵۷ : چو غنچه نیست نهان از کسی دفینهٔ ما

شمارهٔ ۵۸ : مدعی کو تا چراغ محفلم بیند ترا

شمارهٔ ۵۹ : منم آن مرغ که دل نوحه طراز است مرا

شمارهٔ ۶۰ : نشد درست به هندوستان شکستهٔ ما

شمارهٔ ۶۱ : تماشایش برد از آهوی وحشی تک و دو را

شمارهٔ ۶۲ : ای قناعت مژده‌ای ده شاه هفت اقلیم را

شمارهٔ ۶۳ : دیوانه ایم و وادی عشق است دشت ما

شمارهٔ ۶۴ : برق عشق آمد که سوزد خرمن تدبیر را

شمارهٔ ۶۵ : کی به دل آرم خیال آشیان خویش را

شمارهٔ ۶۶ : سرو چون سایه ز پی آمده رفتار ترا

شمارهٔ ۶۷ : کی ز تیغ آفتاب خویش باشد غم مرا

شمارهٔ ۶۸ : دلم به عشق هلاک است کینه خواهی را

شمارهٔ ۶۹ : گر به گوش خود ز مردم بشنوی گفتار را

شمارهٔ ۷۰ : یارب این چاک گریبان ز چه باشد گل را

شمارهٔ ۷۱ : شکست فتح بود بیدلان جنگ ترا

شمارهٔ ۷۲ : گرفته از علم سروقد او پیش خیلی را

شمارهٔ ۷۳ : تا چند کنی خون دل صاحب نظران را

شمارهٔ ۷۴ : در سر کوی تو شب خاک بود بستر ما

شمارهٔ ۷۵ : ز حریم کعبه کمتر نبود کنشت ما را

شمارهٔ ۷۶ : جهان چه می به قدح ریخت بی خبر ما را

شمارهٔ ۷۷ : ز طوف میکده واجب بود سپاس مرا

شمارهٔ ۷۸ : در دوزخ و بهشت نیاسوده‌ایم ما

شمارهٔ ۷۹ : به غیر میکده زاهد بود شراب کجا

شمارهٔ ۸۰ : گل ز بلبل یاد گیرد مستی جاوید را

شمارهٔ ۸۱ : چو غنچه جمع کن از خار عشق دامان را

شمارهٔ ۸۲ : بیا که سوخت ز شوق تو لاله در صحرا

شمارهٔ ۸۳ : من از میانه برون، یار در کنار مرا

شمارهٔ ۸۴ : درین کشور چه میپرسی غرور حسن سرکش را

شمارهٔ ۸۵ : در دیده ندارم دگر ای عهدشکن آب

شمارهٔ ۸۶ : نیست ممکن جرعه ی آبی نباشد با نصیب

شمارهٔ ۸۷ : سخن ماست سربسر مرغوب

شمارهٔ ۸۸ : خون گل ریزد درین باغ پرافسون آفتاب

شمارهٔ ۸۹ : بر آن سرم که کنم فاش گفتگوی شراب

شمارهٔ ۹۰ : نوبهار است و به جدول می‌رود مستانه آب

شمارهٔ ۹۱ : بهار است و چمن چون روی محبوب

شمارهٔ ۹۲ : خامه را پیدا شد از حرف تو در دل اضطراب

شمارهٔ ۹۳ : دیدم آخر به دست، جام طرب

شمارهٔ ۹۴ : چو احتیاج طلب می شود، نقاب طلب

شمارهٔ ۹۵ : از برای رونق وحدت به کثرت جای ماست

شمارهٔ ۹۶ : گر زمین از جا رود، آزادگان را باک نیست

شمارهٔ ۹۷ : یاد ایامی که حسن اندیشهٔ ناموس داشت

شمارهٔ ۹۸ : بی تو امشب ساغر می، دیدهٔ خونبار داشت

شمارهٔ ۹۹ : مژدهٔ حسن قبولم در سخن از اول است

شمارهٔ ۱۰۰ : عشق او در وادی من فکر‌ها بسیار داشت

شمارهٔ ۱۰۱ : نالهٔ ما چون جرس شایستهٔ تأثیر نیست

شمارهٔ ۱۰۲ : چه ذوق در شب وصل از نظارهٔ صبح است؟

شمارهٔ ۱۰۳ : بخت بد با اخترم هر شب به جنگ افتاده است

شمارهٔ ۱۰۴ : شورش مغز جنون نالهٔ مستانهٔ ماست

شمارهٔ ۱۰۵ : با رسوم جهان دلم جنگی ست

شمارهٔ ۱۰۶ : کسی که قسمت او غیر بینوایی نیست

شمارهٔ ۱۰۷ : مدعی گر نکند بحث سخن دلگیر است

شمارهٔ ۱۰۸ : دلم شکفته نگردد ز بس جهان تنگ است

شمارهٔ ۱۰۹ : لاله را با روی او تاب قدح نوشی کجاست

شمارهٔ ۱۱۰ : شعله ی رسوایی منصور، خس پوش من است

شمارهٔ ۱۱۱ : شد خزان و در چمن رنگ دگر افلاک ریخت

شمارهٔ ۱۱۲ : مغفر و خفتان به میدان محبت ننگ ماست

شمارهٔ ۱۱۳ : به بوی خرقه گلم در چمن عنانگیر است

شمارهٔ ۱۱۴ : گل این باغ را ساغر ز می شام و سحر خالی‌ست

شمارهٔ ۱۱۵ : نظاره ی تو ز بس دلفریب افتاده ست

شمارهٔ ۱۱۶ : ساقی چه دهی پند من این بزم شراب است

شمارهٔ ۱۱۷ : ما را نه سر گل، نه تمنای گلاب است

شمارهٔ ۱۱۸ : چشم تو ز بیماری خود بر سر ناز است

شمارهٔ ۱۱۹ : آتش گل را اگر باشد شراری، خال اوست

شمارهٔ ۱۲۰ : می توان رفتن ز کویش، لیک حسرت در قفاست

شمارهٔ ۱۲۱ : دارد حذر ز فتنه ی او هر که عاقل است

شمارهٔ ۱۲۲ : آمد بهار و ابر هوادار ما شده ست

شمارهٔ ۱۲۳ : تا سحر امشب شراب ناب می‌باید گرفت

شمارهٔ ۱۲۴ : صد نشان خاک مرا از اثر عصیان است

شمارهٔ ۱۲۵ : درین بساط که نقشی به مدعا ننشست

شمارهٔ ۱۲۶ : خزان ببین که چمن را چگونه جان داده ست

شمارهٔ ۱۲۷ : چشم من حلقه‌ای از سلسلهٔ دست من است

شمارهٔ ۱۲۸ : گدای کوی خراباتم و غمم این است

شمارهٔ ۱۲۹ : جهان بر خود مرا واله گرفته ست

شمارهٔ ۱۳۰ : می‌شناسم چشم او را، طرفه مست کافری‌ست

شمارهٔ ۱۳۱ : بیار می که غمم باز در هجوم گرفت

شمارهٔ ۱۳۲ : میخانه ی ما چون طرب آبادِ بهار است

شمارهٔ ۱۳۳ : در چمن چون لاله می بی‌باک می‌باید گرفت

شمارهٔ ۱۳۴ : مهر و کین تو هر دو مطلوب است

شمارهٔ ۱۳۵ : دلم نگاه ترا سخت آشنا دیده ست

شمارهٔ ۱۳۶ : بر من هوای بزم تو بسیار غالب است

شمارهٔ ۱۳۷ : نوبهار است و چمن در پی سامان گل است

شمارهٔ ۱۳۸ : دل از هوای صحبت جانانه پر شده ست

شمارهٔ ۱۳۹ : بی سبب کی دامنم از گریه چون دریا پر است

شمارهٔ ۱۴۰ : در سر کوی تو ما را بینوایی بهتر است

شمارهٔ ۱۴۱ : شعله ی شوقم و از شرم زبانم لال است

شمارهٔ ۱۴۲ : مرا ز راز دو عالم، سخن بلندتر است

شمارهٔ ۱۴۳ : کجا موافق طبع تو ای خردمند است

شمارهٔ ۱۴۴ : ساغر گلی ز گلشن بیهوشی من است

شمارهٔ ۱۴۵ : شمع بر روی تو سرگرم نگاه افتاده ست

شمارهٔ ۱۴۶ : چراغان سینه ام از داغ عشق لاله رویان است

شمارهٔ ۱۴۷ : هر چه گوید ز بقا عمر سبکسر، باد است

شمارهٔ ۱۴۸ : دلم همیشه ز آشوب عشق بی تاب است

شمارهٔ ۱۴۹ : حاجت به گل ندارد، آن سر که کج کلاه است

شمارهٔ ۱۵۰ : شکفتگی به گل رویت آرزومند است

شمارهٔ ۱۵۱ : روی نیکوی ترا تندی خو در کار است

شمارهٔ ۱۵۲ : هنوزم از هوس عشق، خارخاری هست

شمارهٔ ۱۵۳ : آنکه پیغامی به سوی او برد از ما، دل است

شمارهٔ ۱۵۴ : ز بس اشک نیازم خاکسار است

شمارهٔ ۱۵۵ : میان عافیت و روزگار ما جنگ است

شمارهٔ ۱۵۶ : دل به یک زمزمه، چون آینه، پرداز گرفت

شمارهٔ ۱۵۷ : در باغ هر گلی ز تو در خون تازه ای ست

شمارهٔ ۱۵۸ : سروکارم نه به کفر و نه به دین می بایست

شمارهٔ ۱۵۹ : نه در کلاه نمد راحتی، نه در تاج است

شمارهٔ ۱۶۰ : رسید موسم پیری و وقت عجز و نیاز است

شمارهٔ ۱۶۱ : زهی ز شوق لبت زاهدان شراب پرست

شمارهٔ ۱۶۲ : بیا که صحبت مرغان بوستان گرم است

شمارهٔ ۱۶۳ : مرا ز آتش تب مغز استخوان خنک است

شمارهٔ ۱۶۴ : ز من شکایت آن جورپیشه برعکس است

شمارهٔ ۱۶۵ : زاهد همه عمرم به می ناب گذشته ست

شمارهٔ ۱۶۶ : بی‌تو در بزم طرب بس که دلم محزون است

شمارهٔ ۱۶۷ : دلم از یاد چشم گلرخان راه خرابات است

شمارهٔ ۱۶۸ : جهان ز بی خبران چون مکان گله شده ست

شمارهٔ ۱۶۹ : زلف تو رنگ و بوی ز عنبر گرفته است

شمارهٔ ۱۷۰ : فغان که در ره ما بانگی از درایی نیست

شمارهٔ ۱۷۱ : ای گل شکفته شو که به جا می‌فرستمت

شمارهٔ ۱۷۲ : سحر به سوی چمن یار چون شمال گذشت

شمارهٔ ۱۷۳ : دلم از آبلهٔ غم چو کف سوخته است

شمارهٔ ۱۷۴ : پیش رویش مژه را قدرت جنبیدن نیست

شمارهٔ ۱۷۵ : کدام دل که ز تاب حسد گداخته نیست

شمارهٔ ۱۷۶ : سخن ما که بتان را غم کس یک مو نیست

شمارهٔ ۱۷۷ : رنگ سخنت زان لب جان پرور سرخ است

شمارهٔ ۱۷۸ : چو زاهد در دماغم شوری از وسواس پیچیده‌ست

شمارهٔ ۱۷۹ : خاک راهیم و غبار ما چو آب گوهر است

شمارهٔ ۱۸۰ : منم که مایه ی جمعیتم پریشانی ست

شمارهٔ ۱۸۱ : شوق دام زلف او دلگیر باغم کرده است

شمارهٔ ۱۸۲ : دل رمیده ام از خنده ی تو بیزار است

شمارهٔ ۱۸۳ : مگذر ز دوستی که محبت مبارک است

شمارهٔ ۱۸۴ : چند نالم، دل ز طبع ناله پردازم گرفت

شمارهٔ ۱۸۵ : چشم او از دست نرگس، جام مخموری گرفت

شمارهٔ ۱۸۶ : با تو گل را سر و سامان خودآرایی نیست

شمارهٔ ۱۸۷ : بیا که وصل تو گل را بهار دلخواه است

شمارهٔ ۱۸۸ : تا به کی ای خضر خواهی این چنین غافل نشست

شمارهٔ ۱۸۹ : باز برقی را نظر بر خرمنم افتاده است

شمارهٔ ۱۹۰ : سامان شادمانی و برگ طرب کجاست

شمارهٔ ۱۹۱ : سبزهٔ خطش دمید و روزگار عاشقی‌ست

شمارهٔ ۱۹۲ : کدام گل که به دامن ز نوبهارم نیست؟

شمارهٔ ۱۹۳ : بیا که بی لب لعل تو بس که پیر شده ست

شمارهٔ ۱۹۴ : از مشک چین مگو، که در آن زلف چین پر است

شمارهٔ ۱۹۵ : گل نشاط به بزم شراب پامال است

شمارهٔ ۱۹۶ : چون صراحی، خنده‌ام با چشم گریان آشناست

شمارهٔ ۱۹۷ : در وادی وفا ره و رفتار نازک است

شمارهٔ ۱۹۸ : چه منت است اگر شیوه ی وفا آموخت؟

شمارهٔ ۱۹۹ : شوق بی‌حد شد و رسوایی دل نزدیک است

شمارهٔ ۲۰۰ : باغبان را چشم لطف از مصلحت بر سوی ماست

شمارهٔ ۲۰۱ : دلا ز دام صفیری به گلستان بفرست

شمارهٔ ۲۰۲ : آنکه در شور آورد شوریده‌حالان را می است

شمارهٔ ۲۰۳ : دل بی لب او خراب خفته ست

شمارهٔ ۲۰۴ : کی بزم اسیران ترا شمع و چراغ است

شمارهٔ ۲۰۵ : دلم ز نسبت روی تو مهربان گل است

شمارهٔ ۲۰۶ : ای خوش آن آزاده ای کو در به روی کام بست

شمارهٔ ۲۰۷ : به گلشن بی تو سروم دود آه است

شمارهٔ ۲۰۸ : همچو بلبل دلم غمین گل است

شمارهٔ ۲۰۹ : چو شعله گرم درآمد، چو گل به تاب نشست

شمارهٔ ۲۱۰ : با نسیم صبح شمع خلوت من سرکش است

شمارهٔ ۲۱۱ : بر سر عشق تو هرکس هست با من دشمن است

شمارهٔ ۲۱۲ : نارسایی به هنر در همه جا همراه است

شمارهٔ ۲۱۳ : ساقی بیا که فصل بهاران غنیمت است

شمارهٔ ۲۱۴ : دلی که صید بتان گشت فارغ از ستم است

شمارهٔ ۲۱۵ : شد بهار و به بوستان عید است

شمارهٔ ۲۱۶ : پیاله گیر که عذر شراب بی نمک است

شمارهٔ ۲۱۷ : پنجهٔ عشقم دگر قفل فغان پیچیده است

شمارهٔ ۲۱۸ : هرجا نشسته، بی سروسامان نشسته است

شمارهٔ ۲۱۹ : یوسف هندی نژاد من مرا از بر گریخت

شمارهٔ ۲۲۰ : پی شکستن پیمان بهانه بسیار است

شمارهٔ ۲۲۱ : به خاک هند مرا تاب زیستن ز کجاست

شمارهٔ ۲۲۲ : صاف می از دگران، لای ته شیشه ز ماست

شمارهٔ ۲۲۳ : کی دهم دیگر عنان آن بت چین را ز دست

شمارهٔ ۲۲۴ : خشت کوی می‌فروشان سر به سر آیینه است

شمارهٔ ۲۲۵ : شمعیم و زندگانی ما در گداز ماست

شمارهٔ ۲۲۶ : به نقش طالع ما چشم قرعه حیران است

شمارهٔ ۲۲۷ : شعله‌ای چون شمع من در پردهٔ فانوس نیست

شمارهٔ ۲۲۸ : هوای تخت ندارد کسی که گوشه‌نشین است

شمارهٔ ۲۲۹ : هر کجا موج زند جام شرابی دام است

شمارهٔ ۲۳۰ : درین چمن هوس عیش، کیمیا طلبی ست

شمارهٔ ۲۳۱ : گر به ظاهر کسی از قید جهان آزاد است

شمارهٔ ۲۳۲ : ز می ملاحظه زاهد مکن که این عیب است

شمارهٔ ۲۳۳ : بهار آمد و سر تا به سر جهان سبز است

شمارهٔ ۲۳۴ : جدل از خصم هنر باشد و از من عیب است

شمارهٔ ۲۳۵ : خوش وقت آنکه خصمی گردون ندیده است

شمارهٔ ۲۳۶ : خوبرویان را سری با عاشقان پیر نیست

شمارهٔ ۲۳۷ : از سایه ی تو سبز سر خاک من بس است

شمارهٔ ۲۳۸ : بنای توبه ز ابر بهار در خلل است

شمارهٔ ۲۳۹ : هما! نصیب تو از من چنان که خواهی نیست

شمارهٔ ۲۴۰ : خمار وصل، دلم را ز اضطراب شکست

شمارهٔ ۲۴۱ : سینه ریشان ترا تیغ شهادت مرهم است

شمارهٔ ۲۴۲ : همچو لاله روزگارم در قدح نوشی گذشت

شمارهٔ ۲۴۳ : ز جوش ناله به دل اضطراب بسیار است

شمارهٔ ۲۴۴ : غنچه دلتنگ و لاله در خون است

شمارهٔ ۲۴۵ : ز دوری تو مرا خوشدلی میسر نیست

شمارهٔ ۲۴۶ : خوش آن کز فکر بیش و کم گذشته ست

شمارهٔ ۲۴۷ : موسم کسب هوا شد که دگر مهتاب است

شمارهٔ ۲۴۸ : بهار آمد و ما را به باغ راهی نیست

شمارهٔ ۲۴۹ : زان می که باغ را رخ او در پیاله ریخت

شمارهٔ ۲۵۰ : حاصل سوختگان در ره برق خطر است

شمارهٔ ۲۵۱ : پایه ی نعش مرا یار من از جا برداشت

شمارهٔ ۲۵۲ : سوختن از تب سوزان محبت تابی ست

شمارهٔ ۲۵۳ : غیر بدگویی اگر خصم پرآشوب نداشت

شمارهٔ ۲۵۴ : عشق را چندان که مهرش بود هم کینش بد است

شمارهٔ ۲۵۵ : در باغ بی تو خاطر سنبل شکسته است

شمارهٔ ۲۵۶ : از عشق حکایت مکن افسانه بزرگ است

شمارهٔ ۲۵۷ : می بی منت اگر میل کنی، حیرانی ست

شمارهٔ ۲۵۸ : کی توان در عشق، بی سامان حیرانی نشست؟

شمارهٔ ۲۵۹ : خصمی به میان من و غیر از سخن توست

شمارهٔ ۲۶۰ : چنان ز گریه ی من اشک همنشینم ریخت

شمارهٔ ۲۶۱ : امشب که ز بختم به سوی بزم تو راه است

شمارهٔ ۲۶۲ : یار ما مونس بد و نیک است

شمارهٔ ۲۶۳ : دلم چو شمع همه عمر میهمان خود است

شمارهٔ ۲۶۴ : خون دلم چو لاله، آرایش ایاغ است

شمارهٔ ۲۶۵ : من تشنه ی آن چشمه که آبش همه خون است

شمارهٔ ۲۶۶ : خط نیست این به گرد گلت، سبزه ی تری ست

شمارهٔ ۲۶۷ : بازم از زخم خدنگش در دل و جان آتش است

شمارهٔ ۲۶۸ : آن گل که توان حرفی ازان زد گل داغ است

شمارهٔ ۲۶۹ : بیا که فصل خوش روزگار نزدیک است

شمارهٔ ۲۷۰ : به توبه هر که ز یک قطره ی شراب گذشت

شمارهٔ ۲۷۱ : ره بیرون شدنم زین چمن از یاد شده ست

شمارهٔ ۲۷۲ : در گلستان جهان هر مرغ نالان خود است

شمارهٔ ۲۷۳ : شمع از هوای وصلت، در حالت هلاک است

شمارهٔ ۲۷۴ : از بس که تلخکام ازین ناتوان گذشت

شمارهٔ ۲۷۵ : مرا کی از سبوی می گزیر است

شمارهٔ ۲۷۶ : شکسته خاطرم و رغبت نشاطم نیست

شمارهٔ ۲۷۷ : ایام بهار است و گلی در چمنم نیست

شمارهٔ ۲۷۸ : از شوق تو دل همره عمر گذران است

شمارهٔ ۲۷۹ : خطش دمید و به نازش نیاز من باقی ست

شمارهٔ ۲۸۰ : درین حدیقه دل مستمند بسیار است

شمارهٔ ۲۸۱ : در دلم بگذشت و چشمم اشک بی‌تابانه ریخت

شمارهٔ ۲۸۲ : ای دل سفر به لجه ی عمان مبارک است

شمارهٔ ۲۸۳ : چند باشم ز در دیر مغان دور، بس است

شمارهٔ ۲۸۴ : دماغ ساغر می از شراب ما خشک است

شمارهٔ ۲۸۵ : شراب غمزه ی مست تو خون بی گنه است

شمارهٔ ۲۸۶ : حکایت لب او همچو قند مشهور است

شمارهٔ ۲۸۷ : مشرق خورشید را فیض گریبان تو نیست

شمارهٔ ۲۸۸ : غنچه را برگ گل آیا در گریبان از کجاست

شمارهٔ ۲۸۹ : شد عمرها و شورش عشقم ز سر نرفت

شمارهٔ ۲۹۰ : گرمی گریه به سودای تو دامانم سوخت

شمارهٔ ۲۹۱ : نوای مرغ شباهنگ، ناله ی نی ماست

شمارهٔ ۲۹۲ : بیا که دل ز ورق حرف کینه خواهی شست

شمارهٔ ۲۹۳ : سر نهادن به سر کوی غمت تسلیم است

شمارهٔ ۲۹۴ : شد بهار و لاله صحن باغ را میخانه ساخت

شمارهٔ ۲۹۵ : کاروان اشک هرگه بی توام از دل گذشت

شمارهٔ ۲۹۶ : بوالهوس! با عشق خوبان این قدر امساک چیست

شمارهٔ ۲۹۷ : ای گل دگر ز دست کجا می گذارمت

شمارهٔ ۲۹۸ : راحتی ما را اگر می باشد از آزار ماست

شمارهٔ ۲۹۹ : رفتی و از نقش رویت دیده ی خونین پر است

شمارهٔ ۳۰۰ : هر کجا موجی ست، از مژگان ما برخاسته ست

شمارهٔ ۳۰۱ : خونم از دوری می در تن لاغر خشک است

شمارهٔ ۳۰۲ : خضر از لب تشنگان روی آتشناک اوست

شمارهٔ ۳۰۳ : خوش نیست به اهل طلب ایام لئیم است

شمارهٔ ۳۰۴ : آیینه را ز چشم تو تاب نگاه نیست

شمارهٔ ۳۰۵ : واقف کسی ز شیوه ی آن کج کلاه نیست

شمارهٔ ۳۰۶ : دلم به عشق ز آسیب فتنه آزاد است

شمارهٔ ۳۰۷ : شکوه ی احباب را نتوان به خود مشکل گرفت

شمارهٔ ۳۰۸ : بجز نسیم که آن زلف تابدار شکست

شمارهٔ ۳۰۹ : با وجود صد هنر، لافم ز شعر دلکش است

شمارهٔ ۳۱۰ : معنی رنگین به هر اندیشه نیست

شمارهٔ ۳۱۱ : هما به طالع من بال و پر ز بوم گرفت

شمارهٔ ۳۱۲ : شبم این روشنی کز آه دیده ست

شمارهٔ ۳۱۳ : در دشت جز غم تو مرا غمگسار نیست

شمارهٔ ۳۱۴ : کوی عشق است و سعادت را در اینجا کارهاست

شمارهٔ ۳۱۵ : شور عجبی در چمن از بلبل صبح است

شمارهٔ ۳۱۶ : آفت باد خزان را می توان معذور داشت

شمارهٔ ۳۱۷ : مقیم کوی عشق از قید هر تکلیف آزاد است

شمارهٔ ۳۱۸ : به سینه ام ز غمت داغ بر سر داغ است

شمارهٔ ۳۱۹ : همچو مرغان قفس ما را ز گل بویی بس است

شمارهٔ ۳۲۰ : از بهار وصلم امشب جیب و دامان پر گل است

شمارهٔ ۳۲۱ : مژده یاران را که یار از دست ما ساغر گرفت

شمارهٔ ۳۲۲ : دلم بی طره ای آشفته حال است

شمارهٔ ۳۲۳ : ز عشقم به هر محفل افسانه ای ست

شمارهٔ ۳۲۴ : به چشم همت من عرصه ی زمین تنگ است

شمارهٔ ۳۲۵ : در مقام بی خطر، آزادگان را خواب نیست

شمارهٔ ۳۲۶ : حسن با مهر و وفا بیگانه است

شمارهٔ ۳۲۷ : از خم زلفش دلم با آه و افغان بازگشت

شمارهٔ ۳۲۸ : آن قدر سوزی که خواهد شعله با آه من است

شمارهٔ ۳۲۹ : نشان هستی من چون حباب پیرهن است

شمارهٔ ۳۳۰ : قصه ی منصور را سر کرده است

شمارهٔ ۳۳۱ : چو مجنون بر زبانم حرف او افسانهٔ لیلی‌ست

شمارهٔ ۳۳۲ : عاشقانیم، به ما طعنه ی دیگر خود نیست

شمارهٔ ۳۳۳ : گر عاشقی، از گنه چه باک است

شمارهٔ ۳۳۴ : مرا گوش از بهر پیغام اوست

شمارهٔ ۳۳۵ : همه تن خون دل من همچو دهان زخم است

شمارهٔ ۳۳۶ : عشق خونریز که شیر مست است

شمارهٔ ۳۳۷ : چون شحنه مرا پنجه ی تقدیر گرفته ست

شمارهٔ ۳۳۸ : از مصلحت الفت به من پیر گرفته ست

شمارهٔ ۳۳۹ : از عیش دل مرا چه رنگ است

شمارهٔ ۳۴۰ : زین پس سر مینای می ناب سلامت!

شمارهٔ ۳۴۱ : لطف این دلشکنان [در حق] ما معلوم است

شمارهٔ ۳۴۲ : هر کجا حرف تو آید به میان، گل گوش است

شمارهٔ ۳۴۳ : ز دیده اشک چکد روز وصل یار عبث

شمارهٔ ۳۴۴ : با مدعی گذشته ام بر کنار بحث

شمارهٔ ۳۴۵ : زاهد بیا و پرده برافکن ز راز خبث

شمارهٔ ۳۴۶ : به من ز یاد رخ اوست گلستان محتاج

شمارهٔ ۳۴۷ : گلی به رنگ رخش گلستان ندارد هیچ

شمارهٔ ۳۴۸ : شیخ است و خودآرایی بسیار و دگر هیچ

شمارهٔ ۳۴۹ : دارم هوس رخصت آهی و دگر هیچ

شمارهٔ ۳۵۰ : بیخودی از گل روی تو کند بلبل صبح

شمارهٔ ۳۵۱ : خوش آن دمی که لبم گردد آشنای قدح

شمارهٔ ۳۵۲ : ای کشیده می از قرابهٔ صبح

شمارهٔ ۳۵۳ : بر ما دمی نمی گذرد بی شراب تلخ

شمارهٔ ۳۵۴ : حاصل من نیست از شهد سخن جز کام تلخ

شمارهٔ ۳۵۵ : شد باغ از بهار، سفید و سیاه و سرخ

شمارهٔ ۳۵۶ : سودی به ره عشق ز تدبیر نباشد

شمارهٔ ۳۵۷ : زبان که یاد دل بوالفضول می‌آرد

شمارهٔ ۳۵۸ : طالع من شد ضعیف از بس غم افلاک خورد

شمارهٔ ۳۵۹ : چند چون مرغ کسی بادیه پیما باشد؟

شمارهٔ ۳۶۰ : زین چرخ ستمکشان نرستند

شمارهٔ ۳۶۱ : سحر شد و دم تأثیر ناله می‌گذرد

شمارهٔ ۳۶۲ : عمرها رفت و نشد نام زلیخایی بلند

شمارهٔ ۳۶۳ : فصلی چنین که بلبل، از شوق جوش دارد

شمارهٔ ۳۶۴ : امشب گل شکفتگی ما دو رنگ بود

شمارهٔ ۳۶۵ : وجودم را غم عشق تو ای بی‌باک می‌سوزد

شمارهٔ ۳۶۶ : به صحرا آن کمان‌ابرو پی نخجیر می‌آید

شمارهٔ ۳۶۷ : آبروی تیغ را خونگرمی بسمل برد

شمارهٔ ۳۶۸ : ماه چون روی او نمی باشد

شمارهٔ ۳۶۹ : می دو ساله به لب های یار من نرسد

شمارهٔ ۳۷۰ : ای نهاده حسن را برطاق از ابروی بلند

شمارهٔ ۳۷۱ : حمله ی شوق تو غافل را دل آگاه داد

شمارهٔ ۳۷۲ : آمد دی و ز میکده ها شور شد بلند

شمارهٔ ۳۷۳ : در چمن دوش صبا بوی تو سودا می‌کرد

شمارهٔ ۳۷۴ : دامان طرب بهار افشاند

شمارهٔ ۳۷۵ : خوش آن عاشق که خون از دیدهٔ نمناک او ریزد

شمارهٔ ۳۷۶ : به غیر کار جفا آسمان نمی‌داند

شمارهٔ ۳۷۷ : قاصد، دیگر به تو کم می‌رسد

شمارهٔ ۳۷۸ : چشم من ناز توتیا نکشد

شمارهٔ ۳۷۹ : آن کس که ز آسوده دلی رنگ برآرد

شمارهٔ ۳۸۰ : عشق دل‌ها را به آن زلف چو سنبل می‌دهد

شمارهٔ ۳۸۱ : بی قراران گر ز کوی او برون گامی نهند

شمارهٔ ۳۸۲ : مطلب بجز آزار ز مطلوب نباشد

شمارهٔ ۳۸۳ : مرا بر حاصل کس نیست امید

شمارهٔ ۳۸۴ : به من هردم ز روی مهربانی یار می‌پیچد

شمارهٔ ۳۸۵ : نه همین از تو مرا گرد غم از سینه رود

شمارهٔ ۳۸۶ : چشم خویشان را حسد از بس به دولت شور کرد

شمارهٔ ۳۸۷ : تا از قبول عشق، سخن بهره مند شد

شمارهٔ ۳۸۸ : ز دل غبار به چشم پر آب می‌آید

شمارهٔ ۳۸۹ : از دل گله ی ما ره اظهار نداند

شمارهٔ ۳۹۰ : می‌خورم خون که حنا آن کف پا می‌بوسد

شمارهٔ ۳۹۱ : چو حسن سبز تمنای اهل دید بود

شمارهٔ ۳۹۲ : گل به غفلت ز گلستان جهان برخیزد

شمارهٔ ۳۹۳ : عشق در هرجا نقاب از روی زیبا می‌کشد

شمارهٔ ۳۹۴ : ابر چشمم چون به عزم گریه دامان بشکند

شمارهٔ ۳۹۵ : خراب نشئهٔ آن لب، می و مینا نمی‌داند

شمارهٔ ۳۹۶ : به کوی عشق اسیران به بوی یار روند

شمارهٔ ۳۹۷ : ازین حسرت که دور از دامن دلدار می‌ماند

شمارهٔ ۳۹۸ : بی‌لب او باده بر طبع ایاغم می‌خورد

شمارهٔ ۳۹۹ : شد بهار و شمع با گل آشنایی می‌کند

شمارهٔ ۴۰۰ : زاهد امشب تا سحر با ما شراب ناب زد

شمارهٔ ۴۰۱ : سیل ویرانی ز کنج خانهٔ ما می‌برد

شمارهٔ ۴۰۲ : مرا ز بزم خود آن پر عتاب می‌راند

شمارهٔ ۴۰۳ : درد ما خسته دلان تن به مداوا ندهد

شمارهٔ ۴۰۴ : جا به هر دل که گرفت او، دگر از جا نرود

شمارهٔ ۴۰۵ : با لطف ساعدت ید بیضا نمی‌رسد

شمارهٔ ۴۰۶ : می حرام محتسب بادا که بی‌ما می‌خورد!

شمارهٔ ۴۰۷ : دلم آشفتگی در کار هرکس دید، می‌لرزد

شمارهٔ ۴۰۸ : شد بهار و باغبان دیگر در دکان گشود

شمارهٔ ۴۰۹ : باغبان خُلد از گلزار ما گل می‌برد

شمارهٔ ۴۱۰ : دلم چو غنچه ز گلگشت باغ می‌گیرد

شمارهٔ ۴۱۱ : رونق ناموس را چون عشق رسوا بشکند

شمارهٔ ۴۱۲ : درین ره کعبه سنگ راه باشد

شمارهٔ ۴۱۳ : دل آشفته از نام شراب ناب می سوزد

شمارهٔ ۴۱۴ : کسی کز عاشقی دم زد، چه باک از دشمنی دارد

شمارهٔ ۴۱۵ : چه پروای گلستان و سر و برگ چمن دارد

شمارهٔ ۴۱۶ : مرا به کوی تو دلگرمی شراب آورد

شمارهٔ ۴۱۷ : نوبهار است و جنونم سوی هامون می‌کشد

شمارهٔ ۴۱۸ : شمع، برقع ز پی پاس تجلی دارد

شمارهٔ ۴۱۹ : زین چمن گر لاله ذوق از تاج شاهی می‌برد

شمارهٔ ۴۲۰ : تا مرا تعلیم عشق او نواپرداز کرد

شمارهٔ ۴۲۱ : آنکه در پیری می عشرت به ساغر می‌کند

شمارهٔ ۴۲۲ : اسیر عشق تو سود و زیان چه می‌داند

شمارهٔ ۴۲۳ : از نفس آنچه دلم دید، ز زنجیر ندید

شمارهٔ ۴۲۴ : اهل شیراز، بهشتی صفتان دهرند

شمارهٔ ۴۲۵ : غریبی را به من عشقت وطن کرد

شمارهٔ ۴۲۶ : رسید آن مست و از گردن صراحی در بغل دارد

شمارهٔ ۴۲۷ : روزگار از چمن وصل توام دور افکند

شمارهٔ ۴۲۸ : خورشید از نمود رخت بی نمود شد

شمارهٔ ۴۲۹ : چون در دلش ز لعل تو اندیشه بگذرد

شمارهٔ ۴۳۰ : خراب لعل لبت کی شراب می‌گیرد

شمارهٔ ۴۳۱ : کامم ز جهان گوهر نایاب برآمد

شمارهٔ ۴۳۲ : در گدایی همت ما پادشاهی می‌کند

شمارهٔ ۴۳۳ : می‌گریزد خوابم از جایی که مخمل می‌برند

شمارهٔ ۴۳۴ : به کوی عشق، دل دادخواه می‌خواهند

شمارهٔ ۴۳۵ : قفس ترا چو خوش افتاد به ز باغ بود

شمارهٔ ۴۳۶ : دیگر بهار شد که هوا گلفشان شود

شمارهٔ ۴۳۷ : به عشق باده ز خون امید و بیم خورند

شمارهٔ ۴۳۸ : گل ز بویت در گلستان لاف شاهی می‌زند

شمارهٔ ۴۳۹ : کاروانی دگر از مصر هوس می‌آید

شمارهٔ ۴۴۰ : عنان شکوه را در بزم او دست ادب پیچد

شمارهٔ ۴۴۱ : از عکس رخش که تاب دارد

شمارهٔ ۴۴۲ : چشم خود بگشا حدیث خوش نگاهی می‌رود

شمارهٔ ۴۴۳ : در ره شوق، دل از بیم خطر می‌لرزد

شمارهٔ ۴۴۴ : چنان به عشق تو دل با زمانه شک دارد

شمارهٔ ۴۴۵ : به راه شوق، خضر جستجو چه می داند

شمارهٔ ۴۴۶ : مژگان من وظیفهٔ خوناب می‌خورد

شمارهٔ ۴۴۷ : ز خنده آب بقا را به تشنه شور کند

شمارهٔ ۴۴۸ : خوش آنکه خسته دلان می ز جام ژرف کشند

شمارهٔ ۴۴۹ : شد بناگوش، چو صبحم همه یکبار سفید

شمارهٔ ۴۵۰ : قدح بر چشمهٔ خورشید در جوهر شرف دارد

شمارهٔ ۴۵۱ : اضطراب شعله را داغم به گلخن می‌دهد

شمارهٔ ۴۵۲ : ز بس اندیشه از آشوب ملک جم، نگین دارد

شمارهٔ ۴۵۳ : بلبل ما ناله بر آهنگ غربت ساز کرد

شمارهٔ ۴۵۴ : عاشق پرشِکوه خاموش از تغافل می‌شود

شمارهٔ ۴۵۵ : تنها من ضعیف ندارم بدن کبود

شمارهٔ ۴۵۶ : ز می به آب فتادن مرا زیان دارد

شمارهٔ ۴۵۷ : همچو مرغ از دست من پیمانهٔ مل می‌پرد

شمارهٔ ۴۵۸ : چو شعله آن گل رویم به روی خار کشید

شمارهٔ ۴۵۹ : ساقی ما که بسی چشم و دل از پی دارد

شمارهٔ ۴۶۰ : عشق آشوب دل و جوش درون می‌آرد

شمارهٔ ۴۶۱ : از دیر و کعبه تا به دو جانب دو خانه ماند

شمارهٔ ۴۶۲ : دلم به سینه ز ننگ سخنوری خون شد

شمارهٔ ۴۶۳ : چشم پرافسون او سحرآفرینی می‌کند

شمارهٔ ۴۶۴ : همای شوق من بر قاف همت آشیان دارد

شمارهٔ ۴۶۵ : دلم آسوده شد تا در خم زلفش مکان دارد

شمارهٔ ۴۶۶ : وقت آن شد که جنون رخت به صحرا ببرد

شمارهٔ ۴۶۷ : ای به خورشید سیاهی زده از روی سفید

شمارهٔ ۴۶۸ : ز گریه گشت مرا دیده ی خراب سفید

شمارهٔ ۴۶۹ : چشم توام ز هوش تهیدست می کند

شمارهٔ ۴۷۰ : شورش منصور را آخر سرم معراج شد

شمارهٔ ۴۷۱ : دلم در باغ نتوانست امشب خواب راحت کرد

شمارهٔ ۴۷۲ : دلم چو لاله در اطراف باغ می‌رقصد

شمارهٔ ۴۷۳ : از گریبان سر نیاوردم برون تا چاک شد

شمارهٔ ۴۷۴ : به دست آیینه از عکس رخش گلدسته را ماند

شمارهٔ ۴۷۵ : چو آیینه خیالش در دلم بسیار می‌گردد

شمارهٔ ۴۷۶ : خون بی تابان به محشر نیست بی گفت و شنید

شمارهٔ ۴۷۷ : نوبهار آمد که روی باغ را گلگون کند

شمارهٔ ۴۷۸ : چه غم دارد مرا از خویش اگر محروم می‌سازد

شمارهٔ ۴۷۹ : نکته سنجان! صفحه را از وصف می گلگون کنید

شمارهٔ ۴۸۰ : دوستان می‌روم از خود که صبا می‌آید

شمارهٔ ۴۸۱ : حریر شعله ی ما را در آب می بافند

شمارهٔ ۴۸۲ : در چمن ای گلرخان تا چند منزل خوش کنید

شمارهٔ ۴۸۳ : خوش آنکه دوستی از دوست باخبر گردد

شمارهٔ ۴۸۴ : برگ عیشی قسمت ما نیست در بستان هند

شمارهٔ ۴۸۵ : نگاه از شوق دیدارت به چشم من نمی‌گنجد

شمارهٔ ۴۸۶ : رفت اشکم که سری بر گذر یار کشد

شمارهٔ ۴۸۷ : دارم دلی که پای ز هر گلشنی کشید

شمارهٔ ۴۸۸ : دل حزین عجبی نیست کز نوا افتد

شمارهٔ ۴۸۹ : همچو شمعم آتش از مژگان به دامن می‌چکد

شمارهٔ ۴۹۰ : چون مست من سوار به عزم شکار شد

شمارهٔ ۴۹۱ : ز دام عشق کی آزادی‌ام هوس باشد

شمارهٔ ۴۹۲ : دلم چون هاله دامی از پی صید مهی دارد

شمارهٔ ۴۹۳ : هیچ کس یک قطره آبم غیر چشم تر نداد

شمارهٔ ۴۹۴ : جلوه را زیور نباید چون به آیین می‌رود

شمارهٔ ۴۹۵ : تیغ ما آلوده ی خون کسی از کین نشد

شمارهٔ ۴۹۶ : اگر دریا ز اشکم دم زند، آشوب می‌خواهد

شمارهٔ ۴۹۷ : کسی را در فغان ناله چون محبوب می‌خواهد

شمارهٔ ۴۹۸ : نسیم صبحدم از موسمی نوید دهد

شمارهٔ ۴۹۹ : لاله و گل چهره از شرم تو رنگین کرده اند

شمارهٔ ۵۰۰ : فلک انجام کاروبار ما داند چه خواهد شد

شمارهٔ ۵۰۱ : روز بی‌معشوق و شب بی‌جام گلگون می‌رود

شمارهٔ ۵۰۲ : یک تن به جهان خاطر وارسته ندارد

شمارهٔ ۵۰۳ : یاد ایامی که بلبل چون من محزون نبود

شمارهٔ ۵۰۴ : لب تو ساغر می را نمک به کار کند

شمارهٔ ۵۰۵ : چو می فروش به مینا شراب ناب کند

شمارهٔ ۵۰۶ : هرکه دلتنگ است کی در عشق چون من می‌شود

شمارهٔ ۵۰۷ : چو حسن پرده گشا از پی نظاره شود

شمارهٔ ۵۰۸ : کار من خراب ندانم کجا رسد

شمارهٔ ۵۰۹ : فلک دایم به قصد مردم وارسته می‌گردد

شمارهٔ ۵۱۰ : مشکل که یاد ما به قدح نوشی آورد

شمارهٔ ۵۱۱ : بهار رفته ز بس دل‌پذیر می‌آید

شمارهٔ ۵۱۲ : کجاست عشق که آتش فروز آه شود

شمارهٔ ۵۱۳ : خودپرستند بتان، خیل خدا نشناسند

شمارهٔ ۵۱۴ : باده در جام خمار من دلگیر کنید

شمارهٔ ۵۱۵ : بازم از ابر قدح برقی به خرمن ریختند

شمارهٔ ۵۱۶ : خرم آن روزی که یاری جانب یاری رود

شمارهٔ ۵۱۷ : رشکم ز گفتگوی تو خاموش می‌کند

شمارهٔ ۵۱۸ : ساقی دلگشای ما آمد

شمارهٔ ۵۱۹ : از نکهت تو باده ره هوش می زند

شمارهٔ ۵۲۰ : دل به تدبیر رهایی چو به سویم بیند

شمارهٔ ۵۲۱ : نه همین نازش مرا منع از رخ او می‌کند

شمارهٔ ۵۲۲ : مشاطه خم گیسوی جانانه نسازد

شمارهٔ ۵۲۳ : ز دست رفت دل و در پی شراب افتاد

شمارهٔ ۵۲۴ : غبار خط نوخیزت ز سوی مشک می‌آید

شمارهٔ ۵۲۵ : فغان کز دِیْر، زاهد سبحه را بگسسته می‌آرد

شمارهٔ ۵۲۶ : هرکه شوق طایر وصل تو صیادش کند

شمارهٔ ۵۲۷ : لاله ای هرجا که بیند، داغ ما روشن شود

شمارهٔ ۵۲۸ : بر رخت راه نگاه از گلستان بیرون رود

شمارهٔ ۵۲۹ : کرده‌ام در گوشهٔ ایران قناعت کار خود

شمارهٔ ۵۳۰ : خنده ی شوخ تو فرصت به تغافل ندهد

شمارهٔ ۵۳۱ : صبرم از درد تو تکلیف مداوا می‌کند

شمارهٔ ۵۳۲ : دل بی‌لبت شکفته به ساغر نمی‌شود

شمارهٔ ۵۳۳ : نهال ما که چو نی پر ز بند می‌روید

شمارهٔ ۵۳۴ : دگر عشق بر جان غم پرورم زد

شمارهٔ ۵۳۵ : کرشمهٔ تو اگر دست از شراب کشد

شمارهٔ ۵۳۶ : آیینه از خیال رخش آفتاب شد

شمارهٔ ۵۳۷ : بعد ازین از باغ در گلخن وطن خواهیم کرد

شمارهٔ ۵۳۸ : بس که بر من چشم او افسون سودا می دمد

شمارهٔ ۵۳۹ : گل از هوای تو در رنگ و بو نمی‌گنجد

شمارهٔ ۵۴۰ : از بزم می چو آن قد رعنا بلند شد

شمارهٔ ۵۴۱ : چون گل ز پاره ی دلم اسباب داده اند

شمارهٔ ۵۴۲ : گلستان را سرو نوخیز قدش آباد کرد

شمارهٔ ۵۴۳ : زلفت ز من حزین گریزد

شمارهٔ ۵۴۴ : ز مرگم گر غبار غم که در دل بود، برخیزد

شمارهٔ ۵۴۵ : بی‌نیازی عارفان را کارسازی می‌کند

شمارهٔ ۵۴۶ : از فروغ چهره، گلخن را چو گلشن می‌کند

شمارهٔ ۵۴۷ : سرشک شوق تو آبی به جوی ما آورد

شمارهٔ ۵۴۸ : با عشق، کی مراتب امید شد بلند؟

شمارهٔ ۵۴۹ : دلم آن زلف سیه برد و تغافل دارد

شمارهٔ ۵۵۰ : دود از جگرم زمزمه ی چنگ برآورد

شمارهٔ ۵۵۱ : در چمن شمشاد من گر شانه بر کاکل زند

شمارهٔ ۵۵۲ : قلم من که سخن با ورق دل دارد

شمارهٔ ۵۵۳ : می کشان در انجمن چون حرف لعل او زنند

شمارهٔ ۵۵۴ : به هر چمن که دلم با فغان درون آید

شمارهٔ ۵۵۵ : به بزم وصل، دل من ز جا نمی جنبد

شمارهٔ ۵۵۶ : من این دردی که دارم چاره‌اش آن سیمتن باشد

شمارهٔ ۵۵۷ : به عمر خضر تغافل ز بی نیازی کرد

شمارهٔ ۵۵۸ : لبت چون غنچه دلتنگی ندارد

شمارهٔ ۵۵۹ : به دل هر چیز بیند عشق آتشخو بسوزاند

شمارهٔ ۵۶۰ : در عشق دلم را به جبین نقش وفا بود

شمارهٔ ۵۶۱ : چو آهم گرم گردد، دوست از دشمن نمی‌داند

شمارهٔ ۵۶۲ : نماند باده و آن تندخو نمی‌آید

شمارهٔ ۵۶۳ : از خون خویش می به ایاغ تو می کنند

شمارهٔ ۵۶۴ : گل ز رخسار تو رنگ و بو به دامن می کشد

شمارهٔ ۵۶۵ : آنکه چون گل غیر جام لعل دورانش نداد

شمارهٔ ۵۶۶ : یاد روی او کتانم را لباس ماه کرد

شمارهٔ ۵۶۷ : اسیر عشق از کف ساغر خوناب نگذارد

شمارهٔ ۵۶۸ : اهل عالم که ز اقبال هما می گویند

شمارهٔ ۵۶۹ : نه جا در باغ و بستانی، نه ره در گلشنی دارند

شمارهٔ ۵۷۰ : مطرب این مجلس امشب راه دل‌ها می‌زند

شمارهٔ ۵۷۱ : عشق از سرم چو شور ز میخانه کم نشد

شمارهٔ ۵۷۲ : چون خم می امشب از مستی دلم در جوش بود

شمارهٔ ۵۷۳ : خطش به تازه باعث ناز و نیاز شد

شمارهٔ ۵۷۴ : سرم چو گوی به میخانه بی درنگ دود

شمارهٔ ۵۷۵ : کسی کو تا ز کار اهل همت سر برون آرد

شمارهٔ ۵۷۶ : جز خم می کو کسی تا چاره ی پیری کند

شمارهٔ ۵۷۷ : چه رنگ ها که ازین سیمتن شکسته شود

شمارهٔ ۵۷۸ : ننگ مستی تا به کی قدر کمالم بشکند

شمارهٔ ۵۷۹ : ای دریده ز تو گل پیرهن خون آلود

شمارهٔ ۵۸۰ : از قفای زلف مشکین تو عنبر می‌دود

شمارهٔ ۵۸۱ : اضطراب دلم از شوق تو دیدن دارد

شمارهٔ ۵۸۲ : گل پی نکهت او دست دعا کرد بلند

شمارهٔ ۵۸۳ : در ره عشق بتان جان ز بلا نتوان برد

شمارهٔ ۵۸۴ : ز بالین همنشینم هر نفس غمناک برخیزد

شمارهٔ ۵۸۵ : چه عیش ها که اسیران به وصل ساز کنند

شمارهٔ ۵۸۶ : شکفته گل ز بر خار ما همیشه رود

شمارهٔ ۵۸۷ : اهل میخانه گلاب از گل صهبا گیرند

شمارهٔ ۵۸۸ : جان فراوان است اگر جانانه‌ای پیدا شود

شمارهٔ ۵۸۹ : می تا به کی ز رنگم، در زیر ننگ باشد

شمارهٔ ۵۹۰ : از جهان هرکه چو ما خرقه بدوشان گذرد

شمارهٔ ۵۹۱ : در گلستانی که هر زاغی خوش آوازی کند

شمارهٔ ۵۹۲ : رهنمای مقصد هرکس توکل می‌شود

شمارهٔ ۵۹۳ : نگذرد فتنه ز راهی که پی او باشد

شمارهٔ ۵۹۴ : مرا معانی کوتاه، دلپسند نباشد

شمارهٔ ۵۹۵ : برای طعنه ی ما این همه چه در جوشند

شمارهٔ ۵۹۶ : در سر کوی تو جمعند پریشانی چند

شمارهٔ ۵۹۷ : جرعه ای تا می خورد، خون در ایاغم می کند

شمارهٔ ۵۹۸ : زین گلستان تا قیامت، جوش بلبل کم مباد

شمارهٔ ۵۹۹ : بی تو معموره ی دل رو به خرابی دارد

شمارهٔ ۶۰۰ : خروش فتنه‌ای از روزگار می‌آید

شمارهٔ ۶۰۱ : پرتوی هردم به دل فیض الهی افکند

شمارهٔ ۶۰۲ : دلم امشب ز جنون چون خم می جوشان بود

شمارهٔ ۶۰۳ : سری دارم چو مغزش در میان درد

شمارهٔ ۶۰۴ : می‌کشان روی تمنا کی به زمزم می‌نهند

شمارهٔ ۶۰۵ : از چشم من خیال تو بیرون نمی‌رود

شمارهٔ ۶۰۶ : می بده ساقی که حسن باغ و بستان می‌رود

شمارهٔ ۶۰۷ : چو گل به آب روان شد، چو می به تاب آمد

شمارهٔ ۶۰۸ : آیینه را چو نوبت دیدار می‌رسد

شمارهٔ ۶۰۹ : ای خوش آن روز که آن سیب ذقن سبز شود

شمارهٔ ۶۱۰ : آهم چو جوش زد، دل ناشاد بشکند

شمارهٔ ۶۱۱ : تیغ بردار که چون حوصله بی تاب شود

شمارهٔ ۶۱۲ : نه همین تنها مرا چون شمع، آتش قوت کرد

شمارهٔ ۶۱۳ : دل من ناله ز شوق تو پر آشوب کند

شمارهٔ ۶۱۴ : پیاله چون به من از دست او حواله شود

شمارهٔ ۶۱۵ : ز فیض شمع رخت ذره آفتاب شود

شمارهٔ ۶۱۶ : دل در طلب چه گوش به صوت درا کند

شمارهٔ ۶۱۷ : هر طرف جلوه کند، روی به ما بنماید

شمارهٔ ۶۱۸ : هم‌نشین از گریهٔ من کاشکی دامان کشد

شمارهٔ ۶۱۹ : در عشق، دل چه ناله ی مستانه می کشد

شمارهٔ ۶۲۰ : از بس که مرا بخت زبون شور برآمد

شمارهٔ ۶۲۱ : هر سنگ ریزه، طور تجلی نمی شود

شمارهٔ ۶۲۲ : به یاد زلفت از هر سینه بوی مشک می‌آید

شمارهٔ ۶۲۳ : خوش آن نسیم کزان زلف مشکسود آید

شمارهٔ ۶۲۴ : قدم هرکس به راه او نهد منزل نمی‌خواهد

شمارهٔ ۶۲۵ : سایه ی بخت، مرا افسر شاهی باشد

شمارهٔ ۶۲۶ : بی توام ذوق کی از بستر راحت باشد

شمارهٔ ۶۲۷ : غبار غم ز ابر نوبهاری در جهان گم شد

شمارهٔ ۶۲۸ : سحر که ناله مرا گرم چون جرس گیرد

شمارهٔ ۶۲۹ : قلم دگر به زبان حرف آشنا دارد

شمارهٔ ۶۳۰ : دل پی لاله‌رخان همچو صبا می‌گردد

شمارهٔ ۶۳۱ : چندروزه زندگی بر ما گرانی می‌کند

شمارهٔ ۶۳۲ : دلم از رهگذر فقر، حکایت نکند

شمارهٔ ۶۳۳ : معشوق ما به جلوه چو آهنگ می‌کند

شمارهٔ ۶۳۴ : لطف ساقی، خار از پهلوی آتش می کشد

شمارهٔ ۶۳۵ : مستان تواند خسته ای چند

شمارهٔ ۶۳۶ : شراب صحبت اهل جهان صداع آرد

شمارهٔ ۶۳۷ : به بی‌پروایی ما غافلان، تقدیر می‌خندد

شمارهٔ ۶۳۸ : به عشق، کار جز از دست من نمی آید

شمارهٔ ۶۳۹ : چه شد نگاه تو گر شرم ما نگه دارد

شمارهٔ ۶۴۰ : از غم هرکسی این سوخته تن می لرزد

شمارهٔ ۶۴۱ : سوی وطن ز ناله ام آشوب می برد

شمارهٔ ۶۴۲ : چو در غمخانهٔ ما آید آن دلبر نمی‌ماند

شمارهٔ ۶۴۳ : کینهٔ ما را از او صبر و تحمل می‌کشد

شمارهٔ ۶۴۴ : دو روز عمر که خواه و نخواه می گذرد

شمارهٔ ۶۴۵ : بهار رفت و دل از ابر کامیاب نشد

شمارهٔ ۶۴۶ : دل در سواد زلف تو بیهوش می شود

شمارهٔ ۶۴۷ : مشاطه را جمال تو دیوانه می کند

شمارهٔ ۶۴۸ : در قید محبت دل ناشاد نباشد

شمارهٔ ۶۴۹ : در بیابان هرکه یاد آن خم کاکل کند

شمارهٔ ۶۵۰ : بی‌سبب مردم به قید نام و ننگ افتاده‌اند

شمارهٔ ۶۵۱ : در آزار دلم طفلی که از گردون سبق دارد

شمارهٔ ۶۵۲ : سر کن سخنی تا دل بدحال گشاید

شمارهٔ ۶۵۳ : خرم آنان که به دل راه تمنا بستند

شمارهٔ ۶۵۴ : آنچه در پرده ی گل بود نهان، روی تو بود

شمارهٔ ۶۵۵ : دلم آن پر عتاب می طلبد

شمارهٔ ۶۵۶ : ماند ای شیخ، که مانی به ابابیل سفید

شمارهٔ ۶۵۷ : شد موی خضر در طلبت جابه جا سفید

شمارهٔ ۶۵۸ : در کوی تو دیوانه مرا نام نهادند

شمارهٔ ۶۵۹ : ای نغمه سرای چمنت بلبل کاغذ

شمارهٔ ۶۶۰ : به خون خود کنم آلوده، ای صبا کاغذ

شمارهٔ ۶۶۱ : آمد بهار و شد می چون ارغوان لذیذ

شمارهٔ ۶۶۲ : شد بهار و بوستان را داد آب و تاب ابر

شمارهٔ ۶۶۳ : پر شکوه مکن، خاطر آن ماه نگه دار

شمارهٔ ۶۶۴ : زخم ناسورم من و از لطف مرهم شرمسار

شمارهٔ ۶۶۵ : حسن، شیرین را ازان می پرورد دایم به شیر

شمارهٔ ۶۶۶ : آمد بهار و باغ شکفت از سرور ابر

شمارهٔ ۶۶۷ : زاهد بنای سست ورع را خراب گیر

شمارهٔ ۶۶۸ : ای خطت سرمایه ی عنبرفروشان بهار

شمارهٔ ۶۶۹ : مست گر نیستی از شیوهٔ مستان مگذر

شمارهٔ ۶۷۰ : ای دل ز آیینه تعلیم تن آسانی بگیر

شمارهٔ ۶۷۱ : صبا دعای مرا سوی می گساران بر

شمارهٔ ۶۷۲ : دارد از داغ دل من خاطر مرهم غبار

شمارهٔ ۶۷۳ : گلرخان بینند هرگه بر اسیر یکدگر

شمارهٔ ۶۷۴ : نیستی عیش و طرب، بیگانگی کم یاد گیر

شمارهٔ ۶۷۵ : ای که همچون آب خواهد خورد خاکت غم مخور

شمارهٔ ۶۷۶ : از دل برون نکرده خیال جفا هنوز

شمارهٔ ۶۷۷ : از فیض ابر شد به چمن هر نهال سبز

شمارهٔ ۶۷۸ : ز شوق وصل چو پروانه در سراغ مسوز

شمارهٔ ۶۷۹ : دهد مرغ دلم را عزم پرواز

شمارهٔ ۶۸۰ : مردم و زخم از دم شمشیر می‌آید هنوز

شمارهٔ ۶۸۱ : چنین کز من بود نخل سخن سبز

شمارهٔ ۶۸۲ : بهار در قدح گل می غریب مریز

شمارهٔ ۶۸۳ : همچو گل پرده ی دل در خس و خاشاک انداز

شمارهٔ ۶۸۴ : صبحدم چون صاحبان غیب بر اهل نیاز

شمارهٔ ۶۸۵ : چو موج، موسم گل سبحه را در آب انداز

شمارهٔ ۶۸۶ : چون گلم از جامه بر تن مانده دامانی و بس

شمارهٔ ۶۸۷ : ای خوش آن سروری که از ناموس

شمارهٔ ۶۸۸ : مگذر ز می، ز باطن اهل صفا بترس

شمارهٔ ۶۸۹ : از دلِ آشفتگان شرح پریشانی بپرس

شمارهٔ ۶۹۰ : راه شوقی نسپردم افسوس

شمارهٔ ۶۹۱ : همچو عنقاست مرا گوشه ای از دنیا بس

شمارهٔ ۶۹۲ : ای به غیر از من ناکام، به کام همه کس

شمارهٔ ۶۹۳ : زاهد از رشک این قدر گرم عتاب ما مباش

شمارهٔ ۶۹۴ : قدم برون نگذارم ز آستانهٔ خویش

شمارهٔ ۶۹۵ : هر کجا گرم است بازار ادب، محجوب باش

شمارهٔ ۶۹۶ : باده، ای عیسی لقا از دست نامحرم مکش

شمارهٔ ۶۹۷ : در وادی محبت، چون خضر راهبر باش

شمارهٔ ۶۹۸ : عاشقی، دیگر به فکر منزل و مسکن مباش

شمارهٔ ۶۹۹ : کار عاشق واژگون باشد ز سیر اخترش

شمارهٔ ۷۰۰ : چمنی را که بود خرمی از رخسارش

شمارهٔ ۷۰۱ : چو گل کسی که هوای تو برده آرامش

شمارهٔ ۷۰۲ : خوش آنکه باده ی ناب است مایه ی هوشش

شمارهٔ ۷۰۳ : هرکه را ساز بود زمزمه ی زنجیرش

شمارهٔ ۷۰۴ : خبر بگیر ز احوال خضر در کویش

شمارهٔ ۷۰۵ : از روی دل ز عاجزی خود خجل مباش

شمارهٔ ۷۰۶ : درون کاسه ی سر دارم از جنون آتش

شمارهٔ ۷۰۷ : زخم دل کم نیست، سامان گر نباشد گو مباش

شمارهٔ ۷۰۸ : شراب همچو گل و لاله خور ز ساغر خویش

شمارهٔ ۷۰۹ : ز مژگان آب چشمم می زند جوش

شمارهٔ ۷۱۰ : هلاک تاج نه چون شمع صبحگاهی باش

شمارهٔ ۷۱۱ : ای دل ز گرد کلفت عالم غمین مباش

شمارهٔ ۷۱۲ : هرکه سرگرم کند شوق تو چون خورشیدش

شمارهٔ ۷۱۳ : سر تا به پا چو شمع همه اشک و آه باش

شمارهٔ ۷۱۴ : خرم آن گلشن که امید بهاری باشدش

شمارهٔ ۷۱۵ : چو گل که گفت درین باغ شاد و خندان باش

شمارهٔ ۷۱۶ : عقل نگذارد مرا یک دم ز دردسر خلاص

شمارهٔ ۷۱۷ : سرو شد باز با صبا رقاص

شمارهٔ ۷۱۸ : نیست همچون گل مرا از باده بیهوشی غرض

شمارهٔ ۷۱۹ : کنم برای جنون یارب از که سامان قرض

شمارهٔ ۷۲۰ : بهار شد که کند شیخ جلوه‌گاه غلط

شمارهٔ ۷۲۱ : منم که ساخته ام سور با عزا مربوط

شمارهٔ ۷۲۲ : ای گل روی تو بهار نشاط

شمارهٔ ۷۲۳ : به قدر جرم برد هرکسی ز رحمت حظ

شمارهٔ ۷۲۴ : نه می به جام و نه معشوق در کنار، چه حظ

شمارهٔ ۷۲۵ : زده گل دست بر دامان حافظ

شمارهٔ ۷۲۶ : زهی نهال خزان دیده ای ز باغ تو شمع

شمارهٔ ۷۲۷ : ای شوق رخت سوخته مغز قلم شمع

شمارهٔ ۷۲۸ : هرکه را بینی، بود در فکر سامان طمع

شمارهٔ ۷۲۹ : زهی ز نور جبین تو در حجاب چراغ

شمارهٔ ۷۳۰ : از سرم کی می رود هرگز برون سودای داغ

شمارهٔ ۷۳۱ : ز تاب گل ز بس افروخت آشیانهٔ مرغ

شمارهٔ ۷۳۲ : چون کند در انجمن تاب رخش روشن چراغ

شمارهٔ ۷۳۳ : حرف گل و حدیث بهار و خزان دروغ

شمارهٔ ۷۳۴ : آهم اثر نیافت ز فریاد بی وقوف

شمارهٔ ۷۳۵ : کنم به جام می اوقات عمر چون جم صرف

شمارهٔ ۷۳۶ : دایم از بخت سیه بر خویش پیچانم چو زلف

شمارهٔ ۷۳۷ : چو غنچه در گرهی بند، نقد خود ز تلف

شمارهٔ ۷۳۸ : آتش به باغ زد ز خزان روزگار حیف

شمارهٔ ۷۳۹ : شب چو وصف رخش کنم به رفیق

شمارهٔ ۷۴۰ : کدام سر که نشد خاک آستانهٔ عشق؟

شمارهٔ ۷۴۱ : شد چو گلبن سبز در پیراهن من خار عشق

شمارهٔ ۷۴۲ : بس است، این همه زاهد مکن ادای خنک

شمارهٔ ۷۴۳ : چند باشد ز گلشن افلاک

شمارهٔ ۷۴۴ : رفت آن شمع و ز حسرت شد لب پیمانه خشک

شمارهٔ ۷۴۵ : لاله ام، در داغ دل بسیار دارم من شریک

شمارهٔ ۷۴۶ : می آیدم به تحفه ز میخانه جام خشک

شمارهٔ ۷۴۷ : همچو آتش داردم ایام در زندان سنگ

شمارهٔ ۷۴۸ : از سخن آن به که کس خاموش گردد همچو گل

شمارهٔ ۷۴۹ : دارم دلی همچون جرس، پیوسته نالان در بغل

شمارهٔ ۷۵۰ : ز باغ رفتی و گشتم کباب خندهٔ گل

شمارهٔ ۷۵۱ : هر قطره ی شبنم رخ گل

شمارهٔ ۷۵۲ : در محبت بس که خواری دیدم از پهلوی دل

شمارهٔ ۷۵۳ : پروانه را چو مرغ چمن نیست تاب گل

شمارهٔ ۷۵۴ : مگر افتد گذارش سوی آن گل

شمارهٔ ۷۵۵ : شب ز مستی شور در بزم شراب انداختیم

شمارهٔ ۷۵۶ : بر راه وعده، ای گل رعنا نشسته ام

شمارهٔ ۷۵۷ : جام می در کف ز کوی او جدایی می‌کنم

شمارهٔ ۷۵۸ : خم می هست، چه اندیشه ی محشر دارم

شمارهٔ ۷۵۹ : ز مستی بر دم تیغ شهادت هر زمان غلتم

شمارهٔ ۷۶۰ : منم که غیر سفر نیست پیشه ی دگرم

شمارهٔ ۷۶۱ : روم چو از سر کویش، نمی‌رود پایم

شمارهٔ ۷۶۲ : به دل، آشفتگی از زلف خوبان بیشتر دارم

شمارهٔ ۷۶۳ : گهی با وصل و گه با حسرت دیدار می‌سازم

شمارهٔ ۷۶۴ : سوی خم می این دل مخمور فرستیم

شمارهٔ ۷۶۵ : عشق کو تا مژه در خون جگر غوطه دهم

شمارهٔ ۷۶۶ : ز سنگ رهگذر اندیشه ای کجا دارم

شمارهٔ ۷۶۷ : دمید صبح و به باغ از پی هوا رفتم

شمارهٔ ۷۶۸ : چون تنک‌ظرفان کجا من می ز ساغر می‌کشم

شمارهٔ ۷۶۹ : ای خوش آن ساعت که روی خنجری رنگین کنم

شمارهٔ ۷۷۰ : چو عندلیب نه از باده ی کهن مستم

شمارهٔ ۷۷۱ : به دل شکست تمنای یاری چمنم

شمارهٔ ۷۷۲ : در چمن چون گفتگویی از لب او واکنم

شمارهٔ ۷۷۳ : تکلیف شراب است نمک ریزی داغم

شمارهٔ ۷۷۴ : ز لاله و گل این باغ، کی خبر داریم

شمارهٔ ۷۷۵ : بیا که چتر سعادت ز برگ تاک کنیم

شمارهٔ ۷۷۶ : صوفیان را شده ز آهنگم

شمارهٔ ۷۷۷ : داغ نتواند گرفتن در دل ما جای زخم

شمارهٔ ۷۷۸ : ما در چمن بساط تمنا فکنده ایم

شمارهٔ ۷۷۹ : اثر در عالم از دارا و اسکندر نمی‌بینم

شمارهٔ ۷۸۰ : نیم بلبل که فصل گل به گلشن آشیان گیرم

شمارهٔ ۷۸۱ : قطرهٔ خونابه‌ای تا سوی مژگان می‌کشم

شمارهٔ ۷۸۲ : خوش آن که بینم روی او، وز اضطراب از خود روم

شمارهٔ ۷۸۳ : آنم که می به نغمه ی زنجیر می خورم

شمارهٔ ۷۸۴ : نقش ابروش به دل، روز فراقی بستیم

شمارهٔ ۷۸۵ : به کوی عشق خوبان تا گذشتم

شمارهٔ ۷۸۶ : مگذار ز دستم که گل باغ وفایم

شمارهٔ ۷۸۷ : خوش آن روزی که می در هر چمن بی‌باک می‌خوردم

شمارهٔ ۷۸۸ : کی بود در چمن که سرودی نداشتیم

شمارهٔ ۷۸۹ : سر از کجاست که چون لاله فکر تاج کنیم

شمارهٔ ۷۹۰ : ز تنهایی چو مینا راز با پیمانه می‌گویم

شمارهٔ ۷۹۱ : خویش را بر محرمان آن بت چین بسته‌ایم

شمارهٔ ۷۹۲ : در سخن سنجی هرکس بتر از غمازیم

شمارهٔ ۷۹۳ : هلال عیدم و ترک کلاه خورشیدم

شمارهٔ ۷۹۴ : ما چو مرغان قفس، زمزمه در دل داریم

شمارهٔ ۷۹۵ : لب مبند از ناله، می دانم جفا داری سلیم

شمارهٔ ۷۹۶ : هزار خانه خرابی به شهر و ده دارم

شمارهٔ ۷۹۷ : ما به گلزار معانی آب گوهر بسته‌ایم

شمارهٔ ۷۹۸ : افروخت رخ از باده و بگداخته بودم

شمارهٔ ۷۹۹ : ز شوقت گاه در دنبال گل همچون صبا افتم

شمارهٔ ۸۰۰ : ز فیض عشق تو چون حسن دلپذیر شدیم

شمارهٔ ۸۰۱ : در قفس از هر نسیمی عیش گلشن می‌کنم

شمارهٔ ۸۰۲ : چگونه زمزمه ای در چمن به کام کنم

شمارهٔ ۸۰۳ : صبح چون میل تماشای گلستان می‌کنیم

شمارهٔ ۸۰۴ : به افسون محبت دست آتش را به مو بندم

شمارهٔ ۸۰۵ : خوش آن روزی که بر آن طره‌های مشک‌بو پیچم

شمارهٔ ۸۰۶ : ما راه فغان بر دل ناشاد گرفتیم

شمارهٔ ۸۰۷ : چو بلبل باعث شوریده‌گفتاری نمی‌دانم

شمارهٔ ۸۰۸ : از زمین آزرده‌ام، وز آسمان رنجیده‌ام

شمارهٔ ۸۰۹ : به دیده چند ز نقش تو گل بر آب زنم

شمارهٔ ۸۱۰ : به جامم بادهٔ ناب است و خون دل هوس دارم

شمارهٔ ۸۱۱ : هوای توست در سر، سایهٔ گل را نمی‌دانم

شمارهٔ ۸۱۲ : ز بی‌پروایی چشمت دل آزرده‌ای دارم

شمارهٔ ۸۱۳ : منم که با می و مطرب همیشه در جنگم

شمارهٔ ۸۱۴ : ما همچو گل به چاک گریبان نشسته‌ایم

شمارهٔ ۸۱۵ : چو سوسن از حدیث آرزوی دل زبان بستم

شمارهٔ ۸۱۶ : به کویت چون توانم من به این حال خراب آیم؟

شمارهٔ ۸۱۷ : گر امید رحمی از فریادرس می‌داشتم

شمارهٔ ۸۱۸ : از جنون عاشقی هرگز وطن نشناختم

شمارهٔ ۸۱۹ : چو گل از هر طرف چاک دگر دارد گریبانم

شمارهٔ ۸۲۰ : جرعه‌ای ریز که تا چارهٔ خمیازه کنیم

شمارهٔ ۸۲۱ : بس که گشتم ناتوان، هرگه صفیری می‌کشم

شمارهٔ ۸۲۲ : ز من مپرس چه از روزگار می‌خواهم

شمارهٔ ۸۲۳ : گه ز شوق او در آتش، گاه در خون می‌رویم

شمارهٔ ۸۲۴ : عاشقم، از ناله نتوانم زمانی تن زنم

شمارهٔ ۸۲۵ : خویش را از بس به تیغ موج این دریا زدم

شمارهٔ ۸۲۶ : چون گره جا در خم آن زلف دلکش کرده‌ایم

شمارهٔ ۸۲۷ : هردم غمی آید ز حریفان لئیمم

شمارهٔ ۸۲۸ : کرشمه سنج نگاه ستیزه جویانیم

شمارهٔ ۸۲۹ : چو جای در صف طفلان کنم، ندیم شوم

شمارهٔ ۸۳۰ : فصل گل رفت و به جام می دمی نگذاشتم

شمارهٔ ۸۳۱ : یاد ایامی که دامی همچو بلبل داشتیم

شمارهٔ ۸۳۲ : ای در ایام تو تیغ غمزه را الماس نام

شمارهٔ ۸۳۳ : به حیرتم که ز گلشن چه چیز می‌خواهم

شمارهٔ ۸۳۴ : ما خس و خار از ره خوبان به دامن می‌کشیم

شمارهٔ ۸۳۵ : بیا که ساغر عشرت پر از شراب کنیم

شمارهٔ ۸۳۶ : گرفته با برو دوش تو الفتی دوشم

شمارهٔ ۸۳۷ : دل خود ز شوق زیان می‌فروشم

شمارهٔ ۸۳۸ : در ورطهٔ کشاکشِ دوران فتاده‌ایم

شمارهٔ ۸۳۹ : ساغری کو تا به دل از عیش اسبابی دهم

شمارهٔ ۸۴۰ : تنم ز ضعف بود رشته ای ز پیرهنم

شمارهٔ ۸۴۱ : از دو جانب سرگرانی را تحمل می‌کنیم

شمارهٔ ۸۴۲ : ای شبنم وجود مرا آفتاب گرم

شمارهٔ ۸۴۳ : ما چشم به لطف جم و کاوس نداریم

شمارهٔ ۸۴۴ : هرکه افتاد ز پا، خاک‌نشین من بودم

شمارهٔ ۸۴۵ : تقدیر خدا را چه علاج است، گداییم

شمارهٔ ۸۴۶ : اختیار گوشه درمان است، همت می‌کنم

شمارهٔ ۸۴۷ : گه مستم و گاه در خمارم

شمارهٔ ۸۴۸ : نوبهار است، چو گل فکر قدح نوشی کن

شمارهٔ ۸۴۹ : دهد به ذره چو خورشید آب و تاب، سخن

شمارهٔ ۸۵۰ : تا به کی بر من شکست آید چو مینا از زمین

شمارهٔ ۸۵۱ : مطرب از دستت گر آید، ناخنی بر چنگ زن

شمارهٔ ۸۵۲ : ترک من کز بزم می گلرنگ می‌آید برون

شمارهٔ ۸۵۳ : سرم از داغ سودا، باغ زاغان

شمارهٔ ۸۵۴ : نیست در حشر محبت گفتگوی کشتگان

شمارهٔ ۸۵۵ : فصل گل شد، نالهٔ عیشی ز بلبل قرض کن

شمارهٔ ۸۵۶ : چه آب و خاک و چه نیکویی سرشت است این

شمارهٔ ۸۵۷ : از کوی عشقت ای بت دلجوی دیگران

شمارهٔ ۸۵۸ : دشمن خود گر نه‌ای، ما را به خود دشمن مکن

شمارهٔ ۸۵۹ : زهی بر چهره خطت سایهٔ جان

شمارهٔ ۸۶۰ : ای چو برگ غنچه در عهدت پر از جان آستین

شمارهٔ ۸۶۱ : انجمن شد ز یار آبادان

شمارهٔ ۸۶۲ : چون توان با غیر دل را خالی از کین ساختن

شمارهٔ ۸۶۳ : به مردم عرض جمعیت کن از ایشان دگر بستان

شمارهٔ ۸۶۴ : آینه در دست گیر و یاد حیرانی بکن

شمارهٔ ۸۶۵ : عجب مدار ز زاهد شراب ما خوردن

شمارهٔ ۸۶۶ : ساقی ز کار من گره توبه باز کن

شمارهٔ ۸۶۷ : زهی حدیث غمت چون می طرب شیرین

شمارهٔ ۸۶۸ : رسیده ایم به بزم تو، مهربانی کن

شمارهٔ ۸۶۹ : زهی ز نرگس تو آهوی ختن مجنون

شمارهٔ ۸۷۰ : خاطر من نشکفد از وصل یار خویشتن

شمارهٔ ۸۷۱ : صفای گلشن کشمیر را تماشا کن

شمارهٔ ۸۷۲ : ز دست ساقی، تا کی پیاله نوشیدن؟

شمارهٔ ۸۷۳ : بهار شد که رود هرکسی به راه چمن

شمارهٔ ۸۷۴ : در غمت ناله ز مرغ چمن آید بیرون

شمارهٔ ۸۷۵ : ای جرس، سوی سفر هر لحظه آوازم مکن

شمارهٔ ۸۷۶ : ز عمر رفته چه نقصان به کامرانی من

شمارهٔ ۸۷۷ : از پی اسرار خود، کم با کسی پرخاش کن

شمارهٔ ۸۷۸ : بگذر ز عقل و فیض محبت نگاه کن

شمارهٔ ۸۷۹ : من راز جهانم، بود افسانه به از من

شمارهٔ ۸۸۰ : نخورند در گلستان، گل و لاله آب بی‌تو

شمارهٔ ۸۸۱ : ای سرو همچو سایه دوان در قفای تو

شمارهٔ ۸۸۲ : بیا و وصف زلف یار بشنو

شمارهٔ ۸۸۳ : بس که چین دارد خم ابروی او

شمارهٔ ۸۸۴ : بسته کمر کینم، از قبضه کمان او

شمارهٔ ۸۸۵ : نتوان یافت دلی خوش به جهان ای کاکو

شمارهٔ ۸۸۶ : کنم نهفته برین عالم دو رنگ نگاه

شمارهٔ ۸۸۷ : بیا که باغ شد از لاله کوی میخانه

شمارهٔ ۸۸۸ : در دل تنگم شراب ناب می‌گردد گره

شمارهٔ ۸۸۹ : ای شعلهٔ حسنت را، جان ها شده پروانه

شمارهٔ ۸۹۰ : دل چو می رفت سوی زلف تو، شد جان همراه

شمارهٔ ۸۹۱ : روی ننمایی، نباشد تا رخت پرداخته

شمارهٔ ۸۹۲ : گل شود گر پنجهٔ من، زر نمی‌دارد نگاه

شمارهٔ ۸۹۳ : فغان که موی سفیدم نمود آیینه

شمارهٔ ۸۹۴ : ساقی خمار دارم، یک ساغر دگر ده

شمارهٔ ۸۹۵ : جهان تنگ چو چاه است و ما کبوتر چاه

شمارهٔ ۸۹۶ : روز و شبم اگر به حضوری چه فایده

شمارهٔ ۸۹۷ : هرکه می‌خواهد ترا، سامان نمی‌دارد نگاه

شمارهٔ ۸۹۸ : گلی دارم ز رنگ و بو برهنه

شمارهٔ ۸۹۹ : رو به آزار دل خصم دل آزار منه

شمارهٔ ۹۰۰ : صد خطر دارد بیابان محبت، آه آه

شمارهٔ ۹۰۱ : سحر زان شمع باشد تاب خورده

شمارهٔ ۹۰۲ : یک نفس چون لاله جام از کف ز هشیاری منه

شمارهٔ ۹۰۳ : ناله ای از من به کام دل نشد انگیخته

شمارهٔ ۹۰۴ : چه غم ز حادثه آن را که شد شراب زده

شمارهٔ ۹۰۵ : ما و دل دیگر به کوی تندخوی تازه‌ای

شمارهٔ ۹۰۶ : در چمن ای بلبل از برگ و نوا افتاده‌ای

شمارهٔ ۹۰۷ : به چهره خنده به گل‌های باصفا زده‌ای

شمارهٔ ۹۰۸ : خدایا چون مرا در عاشقی ارشاد می‌دادی

شمارهٔ ۹۰۹ : دل درین بادیه سویی دود و من سویی

شمارهٔ ۹۱۰ : چون نگه دارد مرا زنجیر زلف سنبلی؟

شمارهٔ ۹۱۱ : ای بت، متاع اهل ریا را چه می کنی

شمارهٔ ۹۱۲ : شراب ای گل رعنا نهفته چند کشی

شمارهٔ ۹۱۳ : بعد مرگ از خاک ما مست تغافل نگذری

شمارهٔ ۹۱۴ : درین ره ای خضر از خار پا نمی‌میری

شمارهٔ ۹۱۵ : مباد آن دم که از ما رنجه گردد آشنارویی

شمارهٔ ۹۱۶ : چنان از رهروان فیض شد روی زمین خالی

شمارهٔ ۹۱۷ : چمن ز لاله برافروخت شمع زیبایی

شمارهٔ ۹۱۸ : جامه ی قد اوست زیبایی

شمارهٔ ۹۱۹ : من کیستم، آشفته تر از طره ی آهی

شمارهٔ ۹۲۰ : در دلی دایم مرا، در سینه پیدا نیستی

شمارهٔ ۹۲۱ : با کسی کی می‌کنم در عشقبازی همرهی

شمارهٔ ۹۲۲ : دارم عیشی به وصل ماهی

شمارهٔ ۹۲۳ : به بزم می کشان لاابالی

شمارهٔ ۹۲۴ : ز روی دل چه بر اهل هوس آیینه می‌داری

شمارهٔ ۹۲۵ : به ناله فاش مکن راز دل ز غمازی

شمارهٔ ۹۲۶ : در دعوی عشق تو نه آهی، نه فغانی

شمارهٔ ۹۲۷ : در کوی می‌فروشان، گردم ز بی‌نوایی

شمارهٔ ۹۲۸ : بود در گشت باغ آشنایی

شمارهٔ ۹۲۹ : هر انگشت من از داغ جدایی

شمارهٔ ۹۳۰ : نه ذوق باغ به دل، نه هوای پروازی

شمارهٔ ۹۳۱ : در ره آوارگی بختم فکند از دشمنی

شمارهٔ ۹۳۲ : من کیستم درین دشت، آوارهٔ حزینی

شمارهٔ ۹۳۳ : برنمی خیزد نوای بلبلی از گلشنی

شمارهٔ ۹۳۴ : ای کاش زخم سینه ی ما واکند کسی

شمارهٔ ۹۳۵ : خوش بود گر ز سر هر هوسی برخیزی

شمارهٔ ۹۳۶ : دلم را این چمن زندان دلگیر است پنداری

شمارهٔ ۹۳۷ : به روی جوهر ذاتی چه پرده می پوشی

شمارهٔ ۹۳۸ : دلم چون لاله افروزد ز داغی

شمارهٔ ۹۳۹ : در کوی عشق نیست ز اهل وفا کسی

شمارهٔ ۹۴۰ : آهم به درون دل ز تنگی

شمارهٔ ۹۴۱ : چیست دانی داغ دل، جام شراب زندگی

شمارهٔ ۹۴۲ : صورت پذیر نیست ز ما کار زندگی

شمارهٔ ۹۴۳ : تو آن گلی که ز چشم و دلم چمن داری

شمارهٔ ۹۴۴ : ساقی ار خواهی کنی احباب را گردآوری

شمارهٔ ۹۴۵ : کاسهٔ ما ز سفال است، خوش این مسکینی

شمارهٔ ۹۴۶ : لب لعلش ز میگونی لب جام است پنداری

شمارهٔ ۹۴۷ : صراحی را منه ساقی به پیش چشم من خالی

شمارهٔ ۹۴۸ : آب آتش تلاش یعنی می