شمارهٔ ۸۹۴

هوش مصنوعی: من نزد خودم شرابی دارم و از تو می‌خواهم که یک لیوان دیگر به من بدهی. بگذار آتش درونم را با آبی که تو می‌آوری خاموش کنم و پیمانه بیشتری به من بده.

هوش مصنوعی: با صدای زاری و ناله‌های شادمانه سرود غمگینی برای عزیزان از دست رفته‌ای وجود دارد، پس جامی به سوگ‌وران بدهید تا این غم را بهتر احساس کنند.

هوش مصنوعی: در دین انصاف، کشتن ضعیفان و بی‌دفاع جایز نیست. پرنده‌ای که توان پرواز ندارد، باید از دام خود رهایی یابد.

هوش مصنوعی: از ذلت و بدبختی وطنم به غربت و بی‌خانمانی پناه می‌برم. یا به حال من رحم کن، یا اجازه بده که سفر کنم.

هوش مصنوعی: خداوند هیچ‌گونه نظمی به او نداده است؛ حالا از زلف‌هایش بخواهد که مویی به آن کمرش ببندد.

هوش مصنوعی: ما به مانند گلی سالم و زیبا هستیم که آیینه‌ای بر روح و نفس خود داریم. ما از افرادی که از ما دور شده‌اند، چیزهایی یاد گرفته‌ایم و اکنون از آن‌ها می‌خواهیم که درباره ما، احساسات و وضعیت ما را بازگو کنند.