شمارهٔ ۲۹۵

هوش مصنوعی: کاروان اشک من هرگز از دل فراموش نکرد که بدون تو هستم، تا اینکه اندوه و یاد تو به مژگانم رسید و به خاکستر خاطراتم آغشته شد.

هوش مصنوعی: انتقام خود را از بی‌گناهان می‌گیرم و از عاقبت قاتل بی‌خبرم.

هوش مصنوعی: از من در مورد رازهای دنیا در عشق معشوقان نپرس، چون من در دریای عشق غرق شده‌ام و کسی که غرق است، نمی‌تواند از آنچه بر ساحل گذشته است، اطلاعی داشته باشد.

هوش مصنوعی: عاشق را نمی‌دانم که هدفش کجاست، اما می‌دانم که همچون راهی که از خانه عبور می‌کند، در مسیرش به حرکت ادامه می‌دهد.

هوش مصنوعی: برق، امید ما را به خودش جلب می‌کند و انگار ما را از خوشبختی دور می‌کند. افسوس به وقت‌هایی که صرف به‌دست آوردن این آرزو کردیم.

هوش مصنوعی: چون مردم به خاطر ترس از گداوندی، نعمت‌ها را نادیده می‌گیرند، مانند آب که از سر چشمه‌ها می‌گذرد و به سرازیر شدن ادامه می‌دهد.

هوش مصنوعی: لذت آرامش در غلتیدن در خاک و خون است، اما بعد از این آرامش نمی‌دانم چه بر سر کسی که قربانی شده، می‌آید.

هوش مصنوعی: من با تغییر مسیر و سختی‌ها، کاروان را به تنگنا و زحمت انداخته‌ام، حتی اثری از خود بر زمین گذاشته‌ام که نشان می‌دهد به زحمت پیش آمده‌اند.

هوش مصنوعی: شمع نیازی به چراغ ندارد، زیرا باد نمی‌تواند به راحتی به دور این جمع بگردد و خوشبختی را از ما بگیرد.