شمارهٔ ۳۰۲

هوش مصنوعی: خضر، که نماد زندگی و بهشت است، از لب تشنگان در حال خفگی و آتش درونشان آب می‌نوشد، و یوسف، که نماد زیبایی و دوست‌داشتنی است، از میان اسیران با چشمانی اشک‌آلود و قلبی داغ دیده، می‌خواهد بر نجابت خود تاکید کند.

هوش مصنوعی: اگر به خاطر زیبایی‌های شخصی دلربا، ذهن من در آشفتگی است، دور از واقعیت نیست که گمان کنم آن دلبند متعلق به خودم است.

هوش مصنوعی: بخت من خوش‌حال است که وقتی کسی بر سر مزارم بیاید، بتواند بگوید: من هیچ‌کجا را نداشتم و در این خاک جان باختم، اینجا محلی است که من را در خود جا داده است.

هوش مصنوعی: چشمم از اشک پر شده و مانند سوزن به نظر می‌رسد. این اشک‌ها به خاطر دلی شکسته است و این احساس درد را می‌توان با تارهای نمناک او درک کرد.

هوش مصنوعی: در فصل پاییز، گفتگوی ما با شقایق آغاز نمی‌شود؛ زیرا لذت و سرخوشی ما در آغاز، شبیه به مستی است و در پایان اما خواص تریاک را به یاد می‌آورد.

هوش مصنوعی: هیچ کس در جهان آزادی واقعی ندارد جز سلیم، زیرا تمام نعمت‌ها و فرصت‌هایی که روزگار ارائه می‌دهد به خاطر روح پاک اوست.