شمارهٔ ۷۴۹

هوش مصنوعی: دلم مانند زنگی است که همیشه در حال ناله است، و از درد و رنجی که به حال خود دارم، صد چشم گریان را در دل خود جای داده‌ام.

هوش مصنوعی: من هرگز از چمن یاد نمی‌کنم؛ چرا که در ذهنم تصویر روی او مانند حلقهٔ زلف معشوقان است و من در آغوشم گلستان دارم.

هوش مصنوعی: هر نسیمِ ملایم و لطیف، مانند بوی گل‌ها، بر جیبم چاک‌ها و نشان‌هایی به یادگار می‌گذارد. از این رو، من به مانند غنچه‌ای در آغوشِ نسیم، دلم می‌خواهد که زیبایی و لطافت را از این نسیم بربایم.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس در جهان جز زلف و چهره او را ندیده است، گویی که صبح را در آغوش خورشید تابان بگنجاند.

هوش مصنوعی: اگر همیشه دلی آتشین و پر از عشق را در سینه‌ات داری، چگونه می‌توانی آرام باشی؟ هیچ‌کس جز تو، این آتش در درونش را پنهان نکرده است.