شمارهٔ ۱۵۱

هوش مصنوعی: محبت و زیبایی تو، با خصائل تند و تیز در قلب من نشسته است، مانند گل‌هایی که در باغ شکوفا می‌شوند و در عین حال، به خاطر وجود خاری که در اطرافشان هست، نیازمند محافظت هستند.

هوش مصنوعی: در خاک من، گل‌ها به خاطر یاد و خاطره تو روییده‌اند و سرزمین آرامش من، پر از گل و زیبایی است.

هوش مصنوعی: با وجود تو، شادی و نشاط وجود داشت، اما وقتی تو از جمع رفتی، حالا شرابی که به دست دارم بی‌مزه شده و همچون دهان یک بیمار احساس می‌شود.

هوش مصنوعی: خنده کردن بر زیبایی کسی در جمع، نشان دهنده بی ادبی است و این کار انسانی است که هنوز در مقام خدمتکاری باقی مانده است.

هوش مصنوعی: باغبان به ما وعده‌هایی می‌دهد که هیچ فایده‌ای ندارد. در حالی که تو، ای گل، در اوج زیبایی و جذابیت خود در بازار نمایش داده می‌شوی.

هوش مصنوعی: از ناخالصی‌ها و کدورت‌های درونی، وقتی به پاکی و صفای دل رسیدیم، همانند برگی سبز به نظر می‌آید، چون آینه‌ها به قدری کدر و زنگار گرفته‌اند که نمی‌توانند زیبایی واقعی را نشان دهند.

هوش مصنوعی: آدم تن پرور و شلوغ را از وطنش دور کن، زیرا مانند سیل که از کوه به دشت سرازیر می‌شود، راه خود را به آسانی پیدا می‌کند.

هوش مصنوعی: هر لحظه از عمق چاه آوای دیگری شنیده می‌شود که ناله‌ی یوسف ما همچون موسیقی یک هنرمند است.

هوش مصنوعی: باغ به خاطر فصل خزان به شدت بی‌برگ و بی‌صدا شده است، به طوری که باغبان، گلی مصنوعی از کاغذ را بر روی دستار خود قرار داده است.